Paniekzender

Allereerst moet er echt gezegd worden dat jij je niet aanstelt. Het is heel belangrijk dat jij je in je eigen huis veilig voelt, en rust hebt daar. Dat jij niet jezelf kan zijn bij je vader, dat je constant op moet passen, en dat hij jou het gevoel geeft dat jij fout bent; dat is allemaal niet okay. Het lastige is natuurlijk dat je vader dit niet helemaal door heeft, maar dat betekent niet dat jij hem moet gaan beschermen. Eigenlijk horen je ouders jouw te beschermen, en ervoor te zorgen dat jij de mogelijkheid hebt om gelukkig te zijn. Als zij dat niet doen, moet jij het voor jezelf doen. Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten, en ik snap de drang om voor anderen te zorgen erg goed. Maar als je alleen voor anderen zorgt, blijft er van jezelf niks over. Zeker in jouw situatie lijkt het dat niemand anders dit voor jou op gaat lossen, jij moet het voor jezelf doen. Dit is immers jouw leven. Daar is niets asociaals aan, het is juist verkeerd dat jij je eigen geluk op zou moet geven om voor dat van je ouders te zorgen. Dat kunnen ze niet van je vragen. Dus ga alsjeblieft voor jezelf. Zoals ik het nu lees lijkt het me wel dat jouw vader inderdaad niet doorheeft dat het vervelend is wat hij naar jou doet. Volwassenen zijn nu eenmaal ook maar mensen, en hebben dit soort dingen niet altijd goed door. Hierop gebaseerd zou mijn advies het volgende zijn: Laat aan de rechter weten dat je zo ongelukkig bent en dat je liever meer bij je moeder wilt zijn. Probeer vervolgens aan je vader uit te leggen waarom je bij hem je niet fijn voelt. Ik zou dit in een brief doen, omdat je dan kan bedenken hoe je dit wilt zeggen (en niet onderbroken kan worden), maar je moet het natuurlijk doen op een manier die voor jou goed voelt. Leg dan ook uit dat je even wat rust nodig hebt, en houd ook zo’n periode aan voor jezelf. Hierna kan je opnieuw proberen beter contact met je vader te hebben. Misschien kunnen jullie het samen wat opbouwen en kijken of het weer lukt. Het is duidelijk dat het op het moment niet gaat, en dat is gewoon niet goed voor jou. Maar het is ook fijn om goed contact met je vader te hebben, en misschien dat hij dit ook beter kan doen als hij ervan bewust is wat hij fout doet. Zo krijgen jullie beiden een tweede kans. Vervolgens wil ik je adviseren om met een vertrouwenspersoon op school hierover te praten. Het is heel belangrijk om dit te kunnen bespreken met iemand, zeker voor de rust in je hoofd. Het is ook belangrijk dat deze persoon iemand is die je echt kan vertrouwen, en die aan jouw kant staat, niet aan de kant van één van je ouders. Ik heb ook met een vertrouwenspersoon op school gepraat toen bij mij alles mis ging, en het heeft mij veel geholpen. Deels omdat ik gewoon iemand had die echt naar me luisterde. Deels omdat school, waar ik sowieso een hoop tijd doorbracht, zo ook een veilige fijne plek werd (wat je in zulke tijden wel kan gebruiken). En deels omdat dit weer een last van mijn schouders afhaalde: er was namelijk begrip als mijn boeken in het verkeerde huis lagen, of omdat ik niet goed kon leren door al het gedoe. Ik hoop dat dit advies een beetje helpt. Heel veel sterkte en succes toegewenst. En vergeet nooit dat je er niet alleen voor staat!

hoi, ten eerste wilde ik even zeggen dat ik het onwijs kan vind dat je naar de rechter bent gestapt! ik heb precies het zelfde meegemaakt! mijn vader was zo boos op me, alles wat ik dee was niet goed. terwijl mijn zusje alle aandacht kreeg en nooit straf kreeg. ik heb er ook overnagedacht om die keuze te maken.... maar ik vind het nog steeds moelijk. wat ik zou doen is om voor jezelf te kiezen. als het weer wat beter tussen jou en je vader gaat kun je altijd nog naar hem toe. ik denk dat je nu even rust nodig hebt.