Hoi! mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, en we doen al 4 jaar co-ouderschap. ik ga om de 2 en halve dag naar mijn vader en dan weer naar mijn moeder. maar ik wil dat niet meer. ik wil bij mijn vader wonen. met mijn moeder is het niet gezellig en met mijn vader heb ik wel een conectie. ik zit hier al heel lang aan te denken want ik wil op 1 vaste plaats wonen. ook is het bij papa dichter bij school en leuker. ik moet om de 2 dagen mijn koffer in pakken en dat is niet leuk meer. wat moet ik doen? mag ik dit op mijn leeftijd wel zeggen en heb ik daar recht op? en zo ja, hoe pak ik dat aan? ps mijn broer van 18 waar ik beste vrienden mee ben woont ook bij mijn vader en heeft hetzelfde gedaan, daarom wil ik mama ook niet kwetsen op een of andere manier. maar ik wil wel graag meer bij pim (mijn broer) zijn. sorry dat het zo lang is! grt sophie

Hallo, Mijn naam is Sterre en ik ben twaalf jaar en heb een vraag. Mijn ouders 2012 gescheiden toen was is vijf in 2012 heb ik mij stiefmoeder leren kennen. Het klikte gelijk tussen mijn liefmoeder (noem haar liefmoeder omdat ze super lief is en goed voor mij zorgt). Sins paar weken geleden heeft mij moeder een vriend. Ik vind het super lastig. Ik ben gewoon mijn liefmoeder gewend en niet een stiefvader. Ik weet totaal niet hoe ik mee moet om gaan. Ik vindt het totaal niet leuk. Hoe moet ik hier mee omgaan? Mvg Sterre

`heey , ik weet niet of ik de enige ben dus besloot maar wat te gaan typen. mijn ouders zijn nu 6 jaar gescheiden en heb veel drama er over gehad en nog altijd, mijn ouders zitten dan ook in een echtscheiding nog altijd. ik heb dingen nooit een plek hier door kunnen geven , altijd hier en daar heen om het beter proberen te krijgen. maar het is nog nooit iemand gelukt om ook maar een beetje te kunnen veranderen. jammer , dit was allemaal niet nodig geweest en zeker niet voor ons als kinderen. ik heb ook nu geen contact meer met mijn moeder. ik ben zo nu en dan wel vrolijk , maar heb veel symptomen van emotioneel oververmoeidheid. maar durf het eigenlijk tegen niemand te zeggen. als ik thuis of alleen ben heb ik snel de neiging om terug te vallen om dingen in het verleden en veel huilbuie . geen idee wat ik hier mee moet ?! heb door stress ooit ook een beginsel van anorexia gehad, stress kan dus veel met mij doen. maar omdat ik dit al 6 jaar zo door gaat weet ik niet of het dat ook is, maar stiekem heb ik een vermoede ? iemand tips of herkenning? groetjes!

ik ben al 2 jaar niet meer bij mijn papa gegaan omwille dat hij iets ergs had gedaan tegenover mij. nu moet ik via de bezoekersruimte terug contact maken met hem om uiteindelijk terug bij hem te gaan zoals voordien, 5 dagen bij papa en 9 dagen bij mama. Ik heb hier geen zin in. ik ben blij bij mijn mama en broertje en mijn stiefpapa. Maar niet bij mijn papa. Zelfs gaat het beter op school sinds dat ik niet meer naar hem ga. ik heb eindelijk rust gevonden en nu moet ik tegen mijn zin terug naar mijn papa.

ik ben om de week bij mijn vader en moeder. Een week voelt voor mij heel kort, doordat ik pas aan het eind van de week weer "gewent" ben. Hoe kan ik er voor zorgen dat ik snel weer wen?!

Hee allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna een jaar uit elkaar. M’n moeder heeft inmiddels een nieuwe vriend en hij is gewoon aardig. Van mijn moeder moest ik het geheimhouden van mijn vader maar hij weet het nu en is best boos dat ik het geheim heb gehouden. Ik vind het echt niet leuk dat ik er zo tussen zit, tussen dit gezeik

Mijn ouders zijn al 8 jaar uit elkaar en mijn moeder kreeg al snel een nieuwe vriend, aan wie ik me veel irriteer. Zij wonen nu samen en kwam in het begin bij ons op vakantie en bleef dus voor langere periodes in huis. Hij is erg spiritueel en mijn moeder is daardoor ook erg veranderd. In het begin had ik vaak problemen omdat hij in zijn onderbroek door het huis liep en ik me oncomfortabel voelde. Mijn moeder kon ik hier niet op aanspreken omdat ze erg defensief werd. Nu ben ik onlangs weer terugverhuisd en wil ik het liefste bij mijn vader wonen door de bovenstaande situatie. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het aan mijn moeder moet vertellen omdat ik haar niet wil kwetsen. Aan de andere kant ben ik ook bang dat ze haar vriend voorop zet. Dit gevoel heb ik namelijk al vaker gehad wanneer mijn probleem met hem ter sprake kwam. Nu heb ik alleen gemerkt dat ik me ook aan haar begin te irriteren omdat ze zo is veranderd en hetzelfde denkt als hij. Hoe kan ik het beste met deze situatie om gaan? Ik heb dit gesprek al een lange tijd uit de weg gelopen omdat ik bang ben voor de consquenties of hoe zij reageert.

heey , mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. na 6 jaar ellende en geen contact te hebben met mijn moeder en alle hulp geprobeerd te hebben dacht ik het. ik wil op een echtscheiding bureau werken en dan met de kinderen praten. er moet meer geluisterd worden , ( ook de reden dat ik weg ben bij mijn moeder ) ik heb niveau 2 gedaan. je moet de pyshologen kant op om dit te kunnen bereiken. maar dat haal ik nooit.. maar ik spreek uit ervaring , ik wil helpen veranderen voor anderen. niet iedereen moet die shit mee maken. en het kan anders. maar omdat ik zo veel heb meegemaakt en daarom mijn school ver ver naar benende is gezakt kan ik mijn droom niet achterna? ik heb ervaring, er moet meer naar het kind gekeken en geluisterd worden. ik wil met de kinderen praten van wat er moet gebeuren en hoe het voor hun beter kan. maar waarom kan ik nu mijn droom niet achterna? iemand tips of iets.... baal hier gewoon van en daarom dat ik het kwijt wilde. misschien ben ik toch niet de enige ? groetjes.

Mijn vader is weggegaan bij ons gezin toen ik 5/6 jaar was, mijn ouders zijn officieel gescheiden toen ik 10 was. Nu ben ik 21. Het is al een lange tijd geleden maar ik heb er nog steeds last van. Doordat mijn vader al weg was toen ik jong was heb ik geen band met hem. Ik heb nu al 4 jaar helemaal geen contact meer met hem. En dat vind ik heel erg moeilijk. Hij wilt geen contact wat ik ook probeer. Hij negeert alles. Al mijn telefoontjes, smsen, appjes, kaarten.. alles. Aan de ene kant denk ik ja graag of helemaal niet. Maar het doet mij zoveel pijn . Ik heb het gevoel dat hij mij niet wilt, dat ik het niet waard ben. Ik zie nu al tegen mijn verjaardag op, want ik weet dat ik geen felicitatie van hem ga krijgen. Moet ik me er gewoon overheen zetten? Ik weet niet wat ik moet doen. Ik zit er zo erg mee.

Ik heb het super lastig want bij mń moeder zitten we met 5 in huis , en bij mń vader met zń drieën ik weet niet of ik nu bij iemand in huis wil wonen of week om week dat wat ik nu ook week om week gaan als ik bij mijn vader ga wonen mis ik mama super erg en anders om ook . ? Zouden jullie mij er een beetje mee helpen ????? Ik hoop het van wel 🤞🏻. En alvast bedankt 👱🏻‍♀️😋. GROETJES AMBER ❤️