Hoi allemaal, Mijn moeder heeft ons vandaag precies 3 jaar geleden verteld dat ze niet meer van mijn vader hield. Na een periode van 3 weken vol gesprekken, ruzies, en alles wat maar met emoties te maken heeft, heeft mijn moeder de knoop doorgehakt om te scheiden. Toen ze dit vertelde, zei ze er ook nog koeltjes bij dat ze een nieuwe vriend had. Al 4 maanden. Vanaf dat moment ging alles heel snel, mijn vader een nieuwe woning, (mijn moeder bleef in het huis waar we tot dan toe altijd hadden gewoond met ons vieren,) heel veel klussen en op kerstavond was de eerste avond dat de woning van mijn vader zijn nieuwe huis was. Flutperiode natuurlijk, kerst is bij ons in de familie altijd heel gezellig geweest, altijd lachen, lekker eten en vooral het feit dat de familie bij elkaar was. We hadden een soort van rooster voor wanneer we (mijn zusje en ik) waar aten en sliepen. Dit ging goed, in het weekend was ik altijd bij mijn vriend thuis en waren mijn zorgen altijd even weg. Tot half januari, mijn vriend was het weekend weg en ik wilde bij mijn moeder slapen, aangezien ik me daar altijd kon "verstoppen" in mijn kamer. 1 probleem, de vriend van mijn moeder was daar. (Ik had hem de week ervoor een hand gegeven om kennis te maken, maar het deed me teveel pijn om daar langer te blijven. ) We hadden als gezin afgesproken dat we altijd voor de kinderen zouden kiezen, in ieder geval luisteren naar de wensen van ons en zo nodig schoppen we de ander eruit (letterlijk een van de voorwaarden van mijn vader). Maar helaas, mijn moeder koos voor haar vriend, want ik kon volgens haar ook makkelijk bij mijn vader blijven. Kwaad zijn mijn zusje en ik naar mijn moeders huis gegaan, en hebben we al jankend een gesprek proberen te voeren met mijn moeder. Tot de vriend van mijn moeder opeens eisen ging stellen. Dat ging er bij mij en mijn zusje niet in, en we kregen allebei een waas. Voor we het wisten stond mijn vader voor de deur, stormde naar binnen en greep die vent vast. We wisten dat dit heel fout kon aflopen en waren daarom erg blij dat de buurman (een kerel van 2 bij 2) naar binnen kwam en mijn vader naar buiten loosde. Ik heb die avond mijn vriend in paniek gebeld, en gelukkig heeft hij me via de telefoon wat rustiger gekregen. Nog nooit ben ik zo bang geweest. Vanaf dat moment is de band met mijn moeder alleen maar slechter geworden. Voor de scheiding had ik juist geen band met mijn vader, maar nu kan ik alles met hem delen, en dit doe ik ook. Met mijn moeder heb ik sinds een paar weken, sinds ik samen woon met mijn vriend, weinig contact en dat vind ik eigenlijk wel fijn. Ik ben heel blij met mijn vriend, die heeft me echt de steun geboden die ik nodig had tijdens de scheiding en de lastige periode erna (verjaardagen etc.) Ook mijn zusje is mijn steun, nog regelmatig hebben we over de scheiding emotionele gesprekken, en hoe laat het ook is, we maken altijd tijd voor elkaar. Het is echt belangrijk om je gevoelens met een ander te delen, je moet je er zeker niet schuldig om voelen om het een ander te vertellen. Het lucht zo op om je verdriet te delen, al is het maar op een forum. Bedenk altijd dat je niet alleen bent! Liefs

Mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden. Een echte vechtscheiding en ze zijn ook totaal met zichzelf bezig. En wat doet het toch elke keer weer zn pijn als je aan alles terug denkt. Nu is mijn vader op vakantie (bij hem woon ik) en met mijn moeder heb ik niet meer zn hechte band na alles. En ik voel me vooral 's avonds zo intens verdrietig en ellendig alles thuis heeft een herinnering en het voelt of alles kapot is gegaan. Het maakt me zo verdrietig hoe alles er nu voor staat. En hoe had kunnen zijn. Ik loop nu stage dus moet elke ochtend vroeg op en dan voel ik mij zo alleen en niet gesteund. Gelukkig heb ik een lieve vriend maar zodra hij na een paar uurtjes weer moet gaan kan ik mij niet meer sterk houden en barst ik weer in huilen uit.

hoi ik ben een meisje . ik word vaak genegerd door me ouders. ik heb ook vaak ruzie met ze. mijn vader drinkt veer en ik kan niet met hem praten. ik kan me ook niet meer goed op school letten. ik mis lessen en haal veel onvoldoendes WAT MOET IK DOEN bedankt geschreven door een wanhopig meisje

Mijn moeder besloot 4 jaar geleden te gaan scheiden. Geen roze geur en manenschijn. Een ware vechtscheiding. Dit heeft mij echt verscheurd ik ben niet meer wie ik was. Ik zal jullie het hele verhaal besparen. Maar het ergste vind ik dat ik mij zo verlaten voel door mijn ouders ik voel mij alleen mijn ouders zijn zo met zichzelf bezig. Als ze wat te zeggen hebben is het negatief. Door dit alles ben ik ook constant bang om mijn lieve vried kwijt te raken. Bang om weer gekwets te worden.

Ik Vind het lastig om te moeten weten dat we nooit meer een gezin kunnen zijn. We konden zoveel plezier maken samen. ik kon ervan genieten.Maar die tijden gaan nooit meer komen. Het is nu mama , zusjes en ik. Mijn gezin bestaat nu nog maar uit 3vrouwen. Ik zei altijd dat ik geen vader had maar een " vriend" en ik dat helemaal niet erg vond. Maar Nu je weg bent, besef ik pas hoe erg ik een vader mis. Je kon op je eigen manier liefde geven.Een liefde die ik niet meer kan krijgen, die verdween toen jij besloot om bij ons weg te gaan , die een eeuwige leegte in mijn hart achterliet,een litteken die nooit meer mooi zal helen. 21 jaar geleden kon ik niet kiezen en werd jij mijn vader. 21 jaar later heb ik ook niet kunnen kiezen, kiezen of jij bij mij wilde Blijven. Had ik meer Mijn best moeten doen, jou moeten smeken? Nee.Het is gewoon gebeurt. Net als toen jij mijn papa werd. Een papa en mama Hebben lijkt zo Gewoon, iets wat hoort. Maar nu pas besef ik , dat dat helemaal niet zo is. Ik probeer niet aan je te denken, maar je blijft bij alles in mijn gedachten. Ik denk na, wat zou jij nu hebben gezegd? Gedronken? Wat zouden we samen hebben gedaan? Wat had je nu gezegd om mij op te vrolijken? Ik probeer antwoorden te verzinnen voor jou op al die vragen, probeer herinneringen naar boven te halen, hoe dat vroeger ging, toen alles Nog Normaal was. Heb vragen in mijn hoofd, probeer er achter te komen wat er mis is gegaan, wat ik mis heb gedaan, waarom het niet gewoon zo was gebleven zoals het vroeger was. Waarom wij als gezin uit een gescheurd moesten worden. En ik denk dat ik nooit ga kunnen stoppen met nadenken daarover. Want als nergens een reden voor is, staat mij dan ook een leven vol verdriet te wachten? Zonder dat ik dat zelf in de hand had. Blijf ik dan ook voor eeuwig afvragen, waarom het mij niet is gelukt. Net als dat bij ons is gebeurt. Jij leeft je leven, en wij de onze. Samen gelukkig een gezin zijn zal het nooit meer worden, dus probeer ik te blijven denken aan vroeger, terwijl ik vragen zou blijven stellen in mijn hoofd en jij ze voor me Invult in mijn gedachten.

hoi, mijn ouders gaan scheiden, maar ik heb daar heel erg moeite mee want ik ga bij mijn moeder wonnen , dat vind ik helemaal geen probleem maar dan zie ik mijn vader niet zo heel vaak, en dan ga ik heb heel erg missen, en het zelfde als ik bij mijn vader ben mis ik mijn moeder. hebben jullie er tips voor? groetjes, kyra

Hoi, mijn vader woont al een half jaar bij een andere vrouw, hij wil gaan scheiden met mijn moeder daar is mn moeder heel erg verdrietig over hij wil ook dat ik veel met hem afspreek en praat de heletijd over dat ik ook bij hem ga logeren maar ik vind het niet zo fijn om zo vaak bij hem te zijn maar ik durf dat niet te zeggen hebben jullie tips misschien

Hoi Hoi, Als je ouders gaan scheiden komt er een nieuwe liefde in hun leven, maar ook hun familie komt dichter bij jou te staan. Ineens wordt er gezegd dat het jou "familie" is. Maar ik kan daar nog steeds niet mee overweg. Het is meer mijn stiefmoeder's kant waar ik niks mee heb. Ik vind ook stom om daar heen te gaan en verzin altijd iets om eronderuit te komen. Nu heb ik mijn verjaardag gevierd voor de familie en haar kant kwam ook. Maar ik wil geen cadeau of iets van hun of van mij hoeven ze niet te komen, want ze voelen gewoon niet echt als familie. Ik ken ze ook alleen van naam en dat is het, heb er geen band mee. Maar ik heb het nog steeds niet durven zeggen Weet iemand hoe je zoiets zegt? Ben bang dat ze dan boos of gemeen erover gaan doen. En heb al niet zo goede band met mijn pa en stiefmoeder. Maar ja voel me al wel verplicht naar ze toe te gaan en om dat dan ineens te zeggen... Ik wil sowieso mijn verjaardag daarom niet meer vieren als ik 18 word. maar dan gaan ze vragen stellen en ik word ook wat oud voor, maar de familie aan de kant van mijn pa kan ik wel mee overweg. ' heeft iemand tips hoe ik dit aan moet pakken? Alvast bedankt.

Hoi, Toen mijn ouders gingen scheiden was ik zes. Ik zag de gebruikelijke voordelen ervan in zoals: twee keer verjaardag twee kamers en vond het niet zo'n groot probleem. Mijn vader had al heel snel een nieuwe vriendin en die vriendin had ook nog twee dochters. Ik dacht dat ik ze wel mocht maar dat je iemand mag betekent het niet gelijk dat je zusjes bent. Omdat ik de ideale dochter wou zijn heb ik nooit wat tegen mijn vader gezegd. Mijn vader en zijn vriendin gingen trouwen maar nog geen half jaar later ook weer scheiden. En zo ineens zag ik mijn stief familie nooit weer, daar had ik geen problemen mee trouwens. Mijn vader was toen ongeveer een jaar single het mooiste jaar van mijn leven na de scheiding. Daarna kwam de volgende vriendin ik was er inmiddels wel een beetje klaar mee. Ik wou niet allemaal vreemde mensen in huis ik wou gewoon alleen tijd met mijn vader. Ik kwam daar al zo weinig en als ik daar was was zij er ook. We hadden afgesproken dat als ik op dinsdag avond bij hem ging eten er dan geen vriendinnetjes waren. En dat ging op zich goed. Na twee jaar Max. Was mijn vader blijkbaar ook al klaar met die vriendin en ging het weer uit. En nou het duurde nog geen half jaar voordat hij weer aankwam zetten met een of andere vrouw. De buurvrouw ook met twee kinderen dat maakt het voor mij moeilijk. Omdat ik die kinderen wel aardig vind maar ik bij mijn vader niet de indruk wil wekken dat ik het leuk vind als hun er zijn. Dat is juist niet zo maar ook weer wel ik zit heel erg met mezelf in de knoop. Ik heb heel lang gedacht en denk nog steeds waarom betrek je je kinderen en je relatie als je weet dat het toch niet voor altijd is die vrouw wordt toch ooit weer uit mijn leven gezogen. Gelukkig kan ik alles kwijt bij mijn moeder die nog altijd single is en als je een relatie heeft mij daar niet in betrekt. Als je het mij vraagt de perfecte moeder. Ik ben nog steeds ontzettend trots op haar. Maar ik heb geen idee wat ik nou aan moet met die stomme nieuwe vriendin die ik overigens helemaal niet mag. Groetjes.

hoi allemaal iik vind het belangrijk als je familie er voor je is als je het moeilijk vind dat is mij familie die is er altijd voor mij zo fijn....