Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden en daardoor zit ik nu een paar dagen in de week met mijn vader en mijn broertje die allebei ADHD hebben. Ik zou je zeggen: Dat is echt irri Elke dag is er wel ruzie en ik ben er helemaal klaar mee Laatst nog: We spelen een spelletje en ik word eerste en mijn broertje laatste en hij gaat helemaal boos doen en gaat de spelstukken van de tafel gooien! Daarna moet hij het oplossen en gaat hij middelvingers naar me opsteken en helemaal stom doen. IK WORD GEK!!! Wat moet ik doen?! Groetjes Elin

Toen mijn ouders gingen scheiden was ik 15 en mijn zusje 9. Ik heb toen geprobeerd er voor mijn zusje te zijn, en dingen over de scheiding uit te leggen. Hoe gingen jullie om met jongere broertjes en zusjes tijdens een scheiding? Ik vond het zelf heel moeilijk om een grote zus te zijn, de goede woorden te gebruiken voor een jong kind. En zelf ook vanalles te voelen, en rekening te houden met wat ik van mijn ouders wel en niet mocht zeggen.

Wat zouden jullie doen in deze situatie? Mijn oma is gisteren plotseling overleden, alleen ik heb al jaren geen contact meer met die kant van de familie. Nu weet ik alleen niet goed wat ik moet doen omtrend de begrafenis. Ik ben bang dat papa boos word als ik niet ga, maar ook als ik wel ga..

Hoi ik ben Elke en ik heb last van een vader die mij niet snapt en een nieuwe vriendin heeft waar van ik het gevoel heb dat die vriendin op nummer 1 staat en ik met mijn zus en broertje op nummer 2 of nog verder daar onder heeft iemand tips

Hoi hoi ik had een vraagje, mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 3/4 wad dus sinds 2014 ik heb sinds 2017 een stiefmoeder en haar ouders dus mijn (stief) opa en oma denk ik. En sinds 2022 heb ik een stiefvader maar ik ben veel minder blij als ik hun zie als ik de opa en oma aan me stiefmoeders kant zie is dat heel gek of ligt het er gewoon aan dat ik de ene opa en oma al langer ken? Vertel me mijn verhaal over jullie stiefouders of (stief) opa en oma. Groetjes, Julia.

Ik ben Sara en 18 jaar oud. Mijn ouders zijn druk met het alles wat bij een scheiding komt kijken. Ondanks dat het nog niet officieel op papier staat is het duidelijk, mijn ouders horen niet meer bij elkaar. In deze gekke "tussen situatie" merk ik echter maar al te veel van de scheiding die komen gaat. Familie appgroepen worden verwijderd, mama slaapt regelmatig bij haar vader (mijn opa) en er is een contract opgesteld over de kinderen (ik en mijn zus). Ook al is dit bijna het enigste onderwerp in huis (en dat bevalt zwaar) zorg ik ervoor dat ik familie van beiden kanten, vrienden en collega's goed blijf spreken, maar het gesprek begint gaat het alleen maar over mijn ouders. "Hoe gaat het met ze?" "Wat zijn ze nu aan het regelen?" "Heeft mama al een huis gevonden?" "Wat vind je zus ervan?" "Hoe gaan je ouders dat regelen met de kinderen" en zo kan ik nog wel even door gaan met de vragen die ik continu krijg. Dit vind ik erg vervelend, omdat de scheiding het enigste onderwerp is waar ze wat over willen horen. Soms voelt het daardoor alsof ik geen eigen persoon meer ben maar puur "het kind van gescheiden ouders". Ik denk niet dat ze dat doorhebben, maar wil het toch graag aankaarten bij al die mensen. Hoe begin ik daar het best over?

Hoi! ik ben marit en ik heb een probleem, bij mijn vader woon ik op een boerderij en bij mijn moeder niet want mijn moeder is gescheiden omdat ze de boerderij haatte maar ook de rest van haar familie kant haatte het terwijl ik het heel leuk vind. Dus daarom gedraag ik me bij mijn moeder heel anders dan bij mijn vader en ik weet niet hoe ik dat op kan lossen. Kan iemand me helpen?

ik was 7 toen ik het hoorde. ik moest toen huilen langer dan een uur. :'( :'( :'( ik ben nu 8 en ik ben soms ook nog verdrietig soms wat meer dan de andere keer.

Heyyy lieve mensen op Villa Pinedo, Mijn vader heeft sinds iets meer dan 1 jaar een vriendin. Ze heeft 2 zoons, de oudste is een paar maanden ouder dan mij, de jongste een paar maanden jonger dan mijn zusje, das wel chill dat ze ongeveer even oud zijn. Door mijn ouders huwelijk (nauwelijks echte liefde en vreemdgaan) heb ik met alles wat over mijn vaders vriendin en haar zoons te maken heeft dubbele gevoelens erover. Ik ben echt blij dat hij eindelijk een serieuze relatie heeft, helaas is het lange afstands relatie en is zij en haar zoons niet gelovig en mijn vaders familie en mijn moeders familie compleet christelijk. Dat vind ik best rot, dat hij geen christelijke vriendin gevonden heeft, want dat zal toch moeilijkheden met mijn moeder en familieleden opleveren,ook vind ik het rot dat ze erg van elkaar verschillen mijn vader en zijn vriendin,zij woont in een dorp, en mijn vader in een grote stad,zij heeft haar leven best perfect op de scheiding na,en mn vader echt niet,zij een rijtjeshuis en kan 2 dagen per week vrij hebben en alsnog genoeg verdienen, mijn vader heeft een portiekwoning en heeft geldproblemen,en dan zijn er nog een paar. Daardoor pieker ik vaak en ben bang dat het uitgaat en ze dan uit m'n leven moeten wissen. Dat maakt het lastiger om haar en haar zoons te zien enzo. Heeft iemand tips voor een 2e leuke ontmoeting om te doen als het bijvoorbeeld ongemakkelijk is/wordt en hoe ik met dat piekeren enzo om kan gaan? Liefs van Louèn😊👋

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.