Toen onze ouders gingen scheiden zat ik op de middelbare school. Ik was toen rond de 12 jaar. Een hele periode daarvoor ging gepaard met bijna dagelijks ruzie tussen onze ouders. Mijn school prestaties gingen vanaf 2 mavo achteruit. Ik kon me niet meer goed concentreren op school en het kon me ook niet meer schelen. Onze ouders waren meer met hun eigen problemen bezig dan met ons. Waarom zou ik mijn best doen als er toch niemand laat zien hoe trots ze zijn, dacht ik toen. Na de scheiding zei mijn moeder altijd dat ik altijd mijn vader mocht opzoeken. En mijn vader zei dat ik altijd mocht langskomen. Maar telkens weer hoorde ik de ene ouder klagen over de andere. Dat neem je als kind ook mee in de omgang met je ouders. Omdat je je ouders niet wil afvallen praat je gewoon mee zonder de andere ouder te verdedigen. Je hebt immers nog niet genoeg levenservaring om je ouders tegen te spreken. Ik heb mijn middelbare school niet afgemaakt en heb altijd mijn ouders de schuld gegeven. Nu weet ik dat IK de verkeerde keuze heb gemaakt. Om mijn school af te maken is voor mijzelf, voor mijn toekomst en voor de toekomst van mijn kinderen. Om mijn ouders trots te maken is de kers op de taart. Tot op heden, ruim 30 jaar verder, heb ik hier soms nog problemen mee. Mijn ouders kunnen wel door 1 deur, maar zullen nooit iets positief over elkaar te zeggen hebben. Dit is nog steeds heel vervelend voor mij als jongste kind van het gebroken gezin. Vaak weet ik niet hoe ik ermee moet omgaan terwijl ik al 42 jaar ben. Met mijn vader heb ik een hele goeie band. Hij is meerdere keren getrouwd geweest en nu weer alleen. Hij is nu een man die, in vergelijking met de strenge opvoeding van toen, zo vergevensgezind is en altijd laat merken hoe trots hij is op zijn kinderen. Mijn moeder in principe ook maar laat dat op een andere manier merken. Maar ik heb zo vaak ruzie met haar dat ik haar soms maanden niet zie. Zij heeft na mijn vader nooit meer een relatie gehad. Zij zegt altijd dat ze geen man in haar leven nodig heeft. Maar ik denk toch anders. Ik denk dat die onstabiliteit in het leven van mijn ouders nog steeds effect heeft op mijn leven. Ik moet echt heel hard mijn best doen om er iets van te maken. Voor mij, mijn vrouw en voor mij twee lieve kinderen. Ik weet dat een scheiding soms onvermijdelijk is. Maar denk alsjeblieft aan de kinderen. Want die zullen er altijd onder lijden. Je kan alleen de pijn bij hun enigszins verlichten door na de scheiding de strijdbijl te begraven en je te focussen op de toekomst van je kinderen.

Praat niet negatief over je ex (de moeder of vader van je kind) waar je kind bij is, dit kan heel moeilijk zijn voor een kind om daarna nog naar de vader of moeder te gaan.

Beste ouders, 3 jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. Ik was toen net een paar maanden 18. 2 januari, net nieuwjaar toen werd het ons verteld.. Er is natuurlijk geen enkel moment een goed moment om zoiets tegen je kinderen te vertellen, maar god wat was ik boos dat we zo het nieuwe jaar moesten starten. Het was rond het avond eten dat mijn moeder vroeg of we allemaal even beneden wilde komen zitten. Jaren lang heb ik het gezegd tegen vriendinnen: mijn ouders gaan nog ooit scheiden. Waarom? Dat kon ik niet uitleggen maar er was altijd spanning. Maar het moment de 2 januari dat het ons verteld werd zag ik het totaal niet aankomen. Samen met mijn zusjes zaten we op de bank toen onze moeder vertelde: jullie zullen misschien wel boos zijn en verdrietig maar papa en mama gaan uit elkaar. Het ergste was nog dat onze vader heel hard zat te huilen want deze scheiding was onze moeder haar keus. Mijn 2 zusjes en ik voelde ons werkelijk verschrikkelijk. Ik moet zeggen de scheiding van onze ouders ging als een speer en alles werd goed geregeld. Mijn vader was echter wel erg boos op mijn moeder waardoor alle over de rug van de kinderen ging. Alsjeblieft ouders doe dit niet want dat breekt je kinderen. Elk kind houd van beide ouders dus het laatste wat ze willen is moeten kiezen. Ik was meer postbode als kind, als ik bij mijn vader ging eten ging het alleen maar over spullen die ik bij mijn moeder nog moest ophalen voor hem en andersom precies hetzelfde. Verschrikkelijk, gelukkig heb ik na een paar maanden in een woede uitbarsting durven zeggen dat dit anders moest. Ik zat voor de scheiding al niet lekker in mijn vel maar hield dit voor me. Totdat ik erachter kwam dat mijn moeder al een nieuwe liefde op het oog had, dit was 3 maanden na de scheiding ik was natuurlijk hartstikke boos. Mijn moeder ging bij alles tegen mij in en was een andere moeder als dat ik haar kende. Ze ging veel vaker naar de kroeg en was steeds minder thuis bij ons. Uiteindelijk zijn de discussie uitgelopen tot een flinke ruzie, eindelijk kon ik zeggen dat ik het nut van het leven niet meer zat en dat zij en papa dat alleen maar erger maakte met hun gedrag. En EINDELIJK heeft mijn moeder geluisterd en na veel onderzoeken kwam eruit dat ik aan een depressie leed. Na een paar maanden medicijnen en veel gesprekken later dacht ik hé dit gaat steeds beter. Ook het contact met mijn vader werd weer beter. Totdat wij terug kwamen van onze eerste vakantie met onze vader. Hij wilde liever niet dat wij onze moeder belde op vakantie want het was de vakantie met hem (dit moet je niet doen bij je kinderen, zeker op een eerste vakantie met maar 1 van de ouders). Mijn zusje en ik waren de dag later jarig en waren blij dat we onze moeder weer zagen. Helaas kwamen we er toen via via achter dat onze moeder een nieuwe vriend had, dit hoor je natuurlijk het liefst van je ouders zelf en alsof dat nog niet erg genoeg was, was de nieuwe vriend van onze moeder de beste vriend van onze vader. We waren hartstikke kwaad, hoe kom ze dit nou doen, waarom hij en waarom 1 dag voor onze verjaardag. Onze vader was woest en dit liet hij ons merken, ouders doe dit je kinderen niet aan!!! Ouders die elkaar zwart maken is het ergste wat je mee kan maken!! Nu 3 jaar later woont mijn moeder met haar vriend samen en mijn vader heeft inmiddels ook een nieuwe vriendin en gelukkig praten ze nu ook weer makkelijker met elkaar. Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is dat kinderen het erg moeilijk vinden als ouders uit elkaar gaan. Hier komt veel verdriet bij kijken en gun dit de kinderen alsjeblieft! Gun de kinderen ook de tijd om alles te verwerken, stap niet snel zomaar opnieuw een relatie in. En nog het belangrijkste: zorg alsjeblieft dat als er een nieuwe liefde is of als er iets gaat veranderen de kinderen dit van u horen en niet van mensen uit de omgeving! Ik en ik denk alle kinderen voelen zich bedrogen en vertrouwen zal pas na lange tijd terug komen. Laat de nieuwe partner niet de vader of de moeder rol overnemen dit maakt de kinderen alleen maar kwaad en zo zal er steeds meer haat richting de nieuwe partner komen! Ga er alsjeblieft goed mee om want ik zit helaas nog steeds met een depressie en met medicijnen. De scheiding is niet de enige reden hiervan maar zal zeker een groot deel zijn van de depressie. Hopelijk heeft u iets aan dit verhaal. Liefs J.

Beste ouders, als je gescheiden bent en opnieuw iemand hebt gevonden, probeer dan zo min mogelijk ruzie te maken waar uw kind(eren) bij zijn. Want ik weet uit ervaring dat uw kind dan bang kunt worden dat u opnieuw gaat scheiden. ik hoop dat u iets met dit advies kunt. groetjes.

jullie moeten minder ruzie maken waar kinderen bij zijn.Heel veel kinderen worden er verdrietig van en daar door ongelukkig.Wat nooit de bedoeling is van ouders lijkt me.Dus mijn tip maak niet ruzie met je ex waar je kind bij staat.Mijn vader en moeder deden dat ook waar ik verdrietig van werd.Tot dat ze besloten om via e-mail maar te gaan praten.En niet als me vader me trug kwam brengen van het weekend en dan gaan praten en ruzie krijgen.Dus doe dat niet!

Doordat jullie zo doen denken kinderen aan zelfmoord ik heb er ook ooit aan gedacht en dat hoort niet op deze leeftijd !!! DUS STOP GEWOON MET RUZIE MAKEN JULLIE KINDEREN GAAN ER KAPOT aan

In mei ben ik gehoord door de rechter en heeft deze besloten dat het beter voor mij en mijn broertje is dat wij niet meer naar onze vader gaan omdat we erg bang zijn van hem en ons niet veilig voelen bij hem. Ik was erg blij met deze beslissing. Nu heeft mijn vader besloten om in hoger beroep te gaan. Ik, mijn broer en moeder zijn erg bang wat er gaat gebeuren. Sinds 2006 is dit al aan de gang en ik wil zo graag rust voor mij en mijn broer omdat ik nu naar de havo ga. Wat moeten we doen? Groetjes tony

Beste ouders Wij als kinderen hebben het erg zwaar in de scheiding. Ik ga nu ook naar de middelbare school, dus voor mij is het extra moeilijk, omdat ik dan nog allemaal andere spanningen over me heen krijg. Nieuwe vrienden, alles anders, veel meer leerlingen... Gelukkig hebben jullie voor ons een kindercoach geregeld om onze gevoelens te kunnen uiten. Toch blijft het allemaal heel emotioneel. Mijn vader en moeder hebben het slechte nieuws nu ongeveer een maand geleden verteld. Zelfs mijn vader moest huilen. De kindercoach is een hele opluchting voor mij geweest, dus aan alle ouders die in een scheiding zitten: Regel een kindercoach! Het is zó lekker om even al je gevoelens eruit te gooien! Vooral als oudste kind van vier! Dan heb je het gevoel dat je je sterk moet houden. Voor die anderen, omdat je ze niet van streek wilt maken. Ook je ouders wil je niet met je gevoelens lastigvallen, omdat je dan bang bent dat ze zelf gaan huilen. Daarom is een kindercoach zo belangrijk. Je moet niet al je gevoelens opkroppen! En als je niet wilt dat de kindercoach iets tegen je ouders vertelt, vertelt hij/zij het ook niet! De kindercoach zal vaak ook iets creatiefs met je doen, ik heb bijvoorbeeld een jurkje ontworpen. Daarin zat mijn verdriet en liefde verwerkt, zonder dat ik e bewust voor koos. Ook het hout om op te bouwen was erg belangrijk in mijn jurkje. Tekenen is echt iets voor mij om me te uiten. De laatste tijd loom ik ook veel. Vandaag heb ik samen met mijn moeder een heel schattig konijntje geloomd! Dat is ook een tip voor de ouders. Doe zelf ook iets met je kind. Maar als je meerdere kinderen, zal je steeds iets anders moeten doen... Ieder kind is anders. Ik heb met m'n moeder geloomd, mijn zusje een spel gespeeld met m'n moeder en de kleinere kinderen kijken films. Een tip voor alle kinderen: luister lekkere uptempo muziek! Ik luister Katy Perry en Cher Loyd. Hun liedjes zijn uptempo en emotioneel. En zoek een hobby waarmee je je echt uiten.

Beste gescheiden ouders van Nederland, Jullie zijn de ouders die ons zo trots vast hielden toen we net geboren waren, bij ons bedje stonden ‘s nachts om te kijken of we nog wel adem haalde, ons leerde fietsen zonder zijwieltjes en ons troostte toen we bang waren voor een monster onder ons bed. Jullie zijn de ouders die zo bezorgd waren toen we voor het eerst gingen stappen en een vriendje mee namen. Jullie willen ons beschermen tegen de val op ons eerste fietsje, tegen het boze monsters onder ons bed, tegen een enorme kater en een gebroken hart.. Leg ons dan eens uit hoe het kan dat jullie dezelfde ouders zijn die ons ’s nachts wakker houden omdat jullie ruzie maken, ons laten kiezen loyaal te zijn aan onze vader of moeder? Onze alimentatie niet willen betalen en hier ruzie over maken? En ons de rug toe keren wanneer het te moeilijk wordt? Niemand heeft jullie beloofd dat het makkelijk zou zijn, het ouderschap. En wij verwachten ook niet dat jullie het perfect zullen doen. Wij accepteren het zelfs wanneer jullie niet eeuwig van elkaar blijven houden en gelukkig worden met iemand anders. Het enige wat wij van jullie vragen is liefde, liefde van onze beide ouders. Gescheiden of niet, geef ons de kans om liefde te mogen ontvangen van beide onze ouders, en geef ons ook de kans liefde te mogen geven aan beide ouders! Dit kan alleen wanneer jullie elkaar accepteren en rustig naar elkaar luisteren. Wees blij voor ons wanneer we een leuk weekend hebben gehad bij de ander, drink een kop koffie samen als je ons ophaalt, zit vredig en trots naast elkaar bij ons afzwemmen. Dit zal niet altijd makkelijk zijn, maar DIT is de bescherming die wij nodig hebben. Want wat doet het met ons als de twee personen waar we het meest van proberen te houden het ons onmogelijk maken?

Lieve Ouders, Als kind zijnde is de scheiding van je ouders het ergste wat je mee kan maken. Sommige ouders spelen de scheiding heel erg over de rug van hun kind om. Zoals mijn ouders al 12 jaar doen. Ik ben een postduif en waarom? omdat mijn moeder niet meer met mijn vader wil praten. Ik heb ADHD en ik ben heel snel gestresst. Muziek houd mij rustig. Ik merk gewoon dat meerdere kinderen steeds vaker de dupe zijn van wat ouders uithalen. Vecht het lekker samen uit. Betrek alsjeblieft je kind er niet bij! Ik doe het kappersvak en eindelijk ben ik ook geslaagd voor een diploma. Ik heb er voor moeten vechten terwijl mijn ouders zelf ook bezig waren elkaars leven zuur te maken. Kinderen hebben gauw door als er iets mis is hoor! Vooral de scherpgezinde.... Geloof me nou, ook kinderen merken het wanneer jullie weer eens lekker bezig zijn. Ik ben ontzettend kwaad geweest op allebei mijn ouders. Maar houd dit in je achterhoofd: AMOR PARA SIEMPRE De echte ouders weten dat hun kinderen heel veel van hen houden. Maar stop met vechten. Overleg dingen niet als een stel wilde dieren. Maar doe normaal!!!!