Deze mail is aan alle ouders die gescheiden zijn: 1. Ga NIET elke keer opnieuw zo'n rotopmerkingen over elkaar maken en er dan zo over zeiken tegen ons! Het is vreselijk om elke keer alle foute dingen over je andere ouder te horen. Als je je er zo aan stoort, ga er dan mee naar de andere ouder en maak er geen ruzie om zeg het alleen. 2. Plan geen dingen in de tijd van de andere ouder. Ook al weet je dat je kind het heel leuk vind dan moet die gaan kiezen. Dat willen wij als kinderen niet. 3. Denk er altijd aan: OOK AL BEN JE GEEN PARTNERS MEER, JE BENT WEL NOG SAMEN OUDERS VAN JE KIND(eren). Maak geen ruzie! Het is zo vervelend je ouders te horen ruzieën of alleen al te weten dat het gebeurd. En maak al zeker geen ruzie om/over ons! Dit zijn tips voor ALLE OUDERS denk eens na of je dit zelf ook doet of vraag het aan je kind want het zijn 3 dingen die ikzelf heel vervelend vind en de kinderen uit mijn klas met gescheiden ouders ook. Daar heb ik het laatst wel eens met ze over gehad en deze 3 dingen zijn die wat ik en zij ook nog het vervelendst vinden. Gr. Rian

Ha pap, We hebben samen veel doorgemaakt de laatste jaren. Het liep niet zo lekker tussen jou en je vorige vriendin, we hebben vorig jaar een rotvakantie achter de rug gehad en veel ruzie gehad met je vorige vriendin. Het was vreselijk, maar gelukkig kregen we veel steun van andere mensen, als opa en oma, die ons perfect hebben opgevangen, toen je weer scheidde van die vrouw. Ondanks dat ze een klein huis hebben, wilden ze dat graag delen met ons. Daarna wilde je opnieuw bij haar wonen, nadat we het goed hadden gemaakt. Maar toen ging het weer mis. De ruzies werden erger, de deur werd vaak bijna uit zijn scharnieren geslagen en de gezelligheid was vaak ook ver te zoeken. Als ze binnenkwam, merkten wij al aan haar stem dat het raak was. Februari 2014 was het, toen jullie weer uit elkaar gingen. Maar, jullie hielden het geheim omdat de Cito begon. Toen je het me na de Cito vertelde, was ik veel minder verdrietig dan de eerste keer dat jullie gingen scheiden. Toen was de scheiding ook veel heftiger. Ze wilde met me praten, maar ik was bang. Ik heb bij jou, en oma, want daar was ik toen ze met me wilde praten, gesmeekt dat jullie haar geen toestemming gaven om met me te praten. Toen jij vertelde dat we de tweede keer uit elkaar gingen, kwam ze net thuis van ski-vakantie. Kennelijk was ze vergeten dat de Cito al over was. Ze flipte toen ze hoorde dat we iets wilden gaan doen en weggingen. Terwijl ze zelf zei dat ze in bad ging. Deze situatie heb ik nooit begrepen. Ik wilde niet meer ergens naartoe en we kwamen bij de McDonald's terecht. En s'avonds vingen opa en oma ons weer op en mochten we weer blijven slapen. Na maandenlange regeling om spullen, geld en het huis, was het gedoe met haar eindelijk afgelopen. Nu heb je weer een nieuwe, lieve vriendin. Ik weet dat ik soms nogal moeilijk kan doen, maar ik hoop dat je begrijpt dat ze me nogal wat pijn heeft gedaan op die vreselijke vakantie op Kreta. Ze heeft woorden geroepen die ze nooit tegen me had mogen roepen. Later zei ze dat ze spijt had. Ik denk dat ze zich nooit beseft hoe hard haar woorden me raakten en ze dat alleen zei om jou terug te kunnen krijgen. Net als het slijmen bij opa en oma toen het net over was, ze wist dat je belangrijk vind dat opa en oma het goed met je vriendin(nen) kunnen vinden. Ik hoop dat ik het vertrouwen in stiefmoeders terug kam krijgen. Pap, doe alsjeblieft niet weer te snel en ga niet meteen samenwonen enzo, dan komt het vast goed. Hoewel ik deze situatie moeilijk vind, wens ik je alle geluk op de wereld met haar (en met mij en haar kinderen xD). Ik hoop dat je me net zo begrijpt als je zegt. Ik hou van je Liefs, Je dochter

Lieve ouders, Jullie zijn geweldig echt waar. Maar VAAK ook niet. En dat vind ik erg jammer want dat hoort wel zo te zijn. Een kind moet zijn vader of moeder geweldig vinden. En niet tijdens een ruzie natuurlijk dan haat je je ouders. Maar de meeste ouders die scheiden zijn(mijne iniedergeval wel) zijn alleen met zich zelf bezig. En tuurlijk is het erg als je niet meer samen bent met de gene waarmee je een kind of kinderen hebt. Maar je kind hoort op nummer 1 te staan. De papa en mama van je zijn niet meer samen. Niet meer samen een verjaardag vieren, niet samen in een huis, niet meer samen eten. Nee lieve mensen dat is erg dat je dat van een kind afneemt! En natuurlijk gebeurd dat, ik wil het ook niet tegen houden maar alsjeblieft denk aan je kind, die heeft het al zo moeilijk en het is nog maar een kind. Luister alsjeblieft naar je kind, ookal ben je er niet mee eens. Ik neem aan dat iedereen van zijn of haar kind houdt. Laat het dan ook zien. En dat gebeurd vaak met de kleinste dingetjes. Doe hier iets mee! Liefs Anouk

Lieve papa, Ik weet niet eens of ik je wel zo wil noemen, 'papa'. Want ben je nou wel een papa voor mij? Ik dacht dat een papa iemand is die van zijn kind houdt en dat ook laat merken, iemand die zijn kind onvoorwaardelijk steunt en altijd voor zijn kind klaar staat. Iemand op wie je boos kunt worden en op mag mopperen als het allemaal even niet meezit, zonder dat diegene ook boos wordt en tegen je schreeuwt. Helaas klopt mijn beeld van een vader niet meer met de werkelijkheid. Waarom is het zo veranderd, waarom ben jij zo veranderd? Ik mis hoe we samen naar The Voice keken, hoe we samen boodschappen deden en zelfs hoe we discussieerden als ik weer eens chagrijnig was. Ik mis de warme knuffels en de gezellige avondjes. Waarom kunnen we het niet weer fijn hebben samen, stoppen met ruzie maken en doorgaan met hoe het was? Ik wil niet boos op je zijn, maar je maakt het me niet makkelijk. Papa, ik mis je. Wanneer komt de oude jij weer terug? Fleur

Hey pap, Hoe is het? Wil je weten hoe het met mij gaat? Eigenlijk wel goed. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik voor het laatst naar jou toe ben gegaan. Ik woon nu bij mama en ik heb het best naar mijn zin. Maar toch. Jij hebt het echt verpest bij mij door bijvoorbeeld niet te accepteren dat ik soms bij mama moest blijven om naar de competitie te gaan. Of mij veel te laat een verjaardagscadeau geven. Of helemaal boos op mij te worden omdat ik school heb tot half 5, en jij mij dan later moet ophalen. Maar pap. Kan je iemand die zich niet als een vader gedraagt wel pap noemen? En kan je toch verlangen naar een vader die wel normaal doet als je iets hebt? Dat is toch normaal? Ik weet het niet meer. Ik ben heel erg boos. Maar ook toch een beetje verdrietig. Maar nu wil je het ineens goed mij maken. Moet ik dat dan accepteren of niet? Of moet ik eens alle tranen tellen die ik om jou heb gehuild. Of kijken hoeveel uren ik koppijn door jou heb gehad. Ik twijfel pap. En ik weet niet of ik het wel wil goed maken. Ik heb denk ik nog een beetje tijd nodig. Liefs, Je dochter.

hallo ouder!! Ohnee.... Er word gescheiden.... bah! wat vervelend, voor jullie, maar ook voor jullie zoon(en) of dochter(s). Mijn grootste tip, laat je eigen zooi lekker achterwege! Dan doe je maar schijnheilig naar je kind, dat maakt niet uit. Het kind, dat is het belangrijkste, en dat gaat boven alles!! Ook boven jullie! Let daar aub op! Voor mij is de scheiding geweldig, in welk opzicht, verlopen!! Dat gun ik iedereen!! succes, voor jullie allemaal!! Puck ;)

Hallo ik heb ook gescheiden ouders mijn ouders zijn goed gescheiden ze vonden elkaar niet meer leuk en ze hadden vaak ruzie

En wat nou als mijn vader geen moeite voor mij wil doen. Hij komt nooit op school en bij mijn sport kijken. In de vakanties mogen we ook bijna niet komen. Of alleen heel kort. Maar wel hebben daar toch niet zo veel te doen.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.

Niet elk kind is het zelfde. Dus als de een er geen last van heeft en jij denkt dat het dus niets ergs is.. Kan het voor de ander hard verscheurend zijn.