Hoi. Ik zie mijn vader bijna niet meer (hier kies ik zelf voor.) dat vind ik moeilijk, want dan denk ik, dat hij denkt dat ik hem niet meer wil zien en dat wil ik niet denken. Heeft iemand tips?

Mijn ouders zijn net 2 dagen uit elkaar. Het is geen vechtscheiding ofzo, ze wilden gewoon geen leven meer samen. Vanaf jonge leeftijd had ik dit verwacht, maar omdat het zo lang niet gebeurde (en m’n ouders eraan werkte samen), waande ik het ondertussen onmogelijk. Dit was dus ineens heel random. Het principe zelf vind ik moeilijk te vatten. Wat daarbij niet echt helpt is dat ze precies zo doen zoals ze eerst ook deden. M’n vader zou ergens anders gaan slapen, maar daar komt ook niks van. Ze leven gw als eerst. Dat is heel verwarrend. Ons gezin is fundamenteel veranderd, terwijl alles hetzelfde lijkt. Ik neem aan dat het bij anderen ook weleens zo gebeurt: dat de verandering pas later komt. M’n vraag is: hoe moet je het scheiden verwerken als het helemaal niet tastbaar is?

mijn ouders laten me meer bij mijn mama en ik zie mijn oma en opa meer en ik zie mijn andren oma en opa zie ik ze veel minder hoe kan ik daar beter me omgan

Ik heb geen idee hoe ik dit goed kan uitleggen. Mijn moeder drinkt elkedag een wijntje. Dat weet ik al sinds dat ik klein ben. Zo ben ik opgegroeid, maar tegenwoordig drinkt ze veel en veel meer. Het is uit de hand gelopen. Toen mijn vader was opgenomen in het ziekenhuis voor een hart operatie nam mijn moeder de zorg van mij over. Want mijn vader kon dat niet meer toen. En mijn moeder die zei soms dat ik niet naar mijn vader mocht. En toch ben ik gegaan want ze kan me daarin niet tegenhouden. En er is constant ruzie thuis omdat me moeder zoveel drinkt en het niet onder controle heeft. Ze stuurt me hele lange appjes met dat ik niet meer thuis hoef te komen, maar de volgende dag weet ze er niks meer van. Puur omdat ze zwaar bezopen was. Het loopt uit de hand en ik weet echt niet meer wat ik ermee moet doen. Heeft iemand tips? Of wat ik kan doen want het sloopt je mentaal echt heel erg.

De nieuwe partner van mijn moeder heeft mij een Whatsappje gestuurd om te laten weten dat hij graag met mijn moeder zou willen trouwen, en hij is benieuwd naar mijn mening. Ze kennen elkaar echter niet eens een jaar en voor mijn gevoel doet hij 0 moeite om mij te leren kennen. Op mijn verjaardag zat hij bijvoorbeeld alleen maar op Instagram stomme filmpjes te kijken in plaats van praten met belangrijke mensen in mijn familie. Ook vind ik het belachelijk dat hij dit laat weten via een appje. Verder vind ik hem over het algemeen gewoon meh. Volgens mijn moeder staat hij heel dicht bij zijn gevoelens, maar dan zou je je moeten kunnen inleven in mij en mij niet een appje sturen over een aanzoek. Ik heb hier nogal veel verdriet van. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen met de hele situatie.

Hoe sorg ik er dat de vriend van mijn moeder niet vlipt een niet mij pijn doet

Mijn ouders zijn al vanaf mijn derde gescheiden en ik kan me niets meer herinneren van hun tijd samen en ik denk dat dat zo goed is maar ik heb een stiefmoeder en ze is aardig maar soms irritant en ze kan baasig doen en me vader kiest altijd haar kant ben ik de enige die het voelt

Mijn vader is net gaan wonen in zijn eigen huis met mijn bonus moeder. Ik ben daar net twee weken geweest en keek daar naar een muur zonder behang. Ik slaap tussen de verhuisdozen en er is geen badkamer dus moest ik bij mijn opa en oma douchen. Mijn broertje kan niet op zijn kamer dus moet slapen op de logeerkamer. Zijn er tips?

Mijn ouders zijn al 7 jaar gescheiden. Ze hadden geen ruzie, maar mijn vader wilde gewoon niet meer. Sinds een paar jaar weet ik dat hij eigenlijk bij een andere vrouw wilde wonen; na de scheiding ging hij meteen samenwonen, hij vertelde veel over haar enzo...ik vond haar eigenlijk best aardig. Wel af en toe een beetje streng, ze verwachtte soms te veel van mij en vooral mijn zusje terwijl we best jong waren. Na een jaar gingen we verhuizen, en toen ik 8 was kreeg ik een halfzusje. Het was wel overduidelijk dat ze veel meer van haar hield maarja. Maar ze behandelde haar steeds meer anders, ze verwachtte niks van haar, alles was prima enzo. En ze werd steeds meer boos op mijn zusje en mij. Tot mijn halfzusje kon praten. Dan klikte ze alles, zei dat we alles verkeerd deden en hadden gedaan terwijl zei het deed. En m'n stiefmoeder en vader geloven dat ook. Mijn stiefmoeder echt dat ze een koningin is en haar dochter de prinses. En ze manipuleert mijn vader. Ze zegt de hele tijd wat wij verkeerd doen, altijd negatief, en dan zorgt ze dat mijn vader boos wordt op ons. Maar wat zij verkeerd vind aan ons doen zij en mijn halfzusje 10x zo erg. Als ik 1 keer boos kijk is dar meteen een probleem, terwijl zij alleen maar boos is en m'n halfzusje de hele tijd nep zit te huilen. Mijn zusje begint bang te worden voor mijn stiefmoeder, en ik word een beetje wanhopig. Want steeds als ik de blik haar ogen zie als ze boos word haat ik haar intens. En ik wil niet dat mijn vader verdrietig Tips?

Hoii, ik ben 15 jaar en mijn ouders zijn op de helft van de zwangerschap van mij al uit elkaar gegaan. Ik heb altijd bij mijn moeder gewoond en ben om het weekend bij mijn vader, ze wonen ver bij elkaar vandaan. Omdat ik eigenlijk dus nooit bij mijn vader ben heb ik hier dus vrijwel geen sociale kring. Ik zit nu (ivm) zomervakantie 3 weken hierzo bij mijn vader. Ik ben er nu 3 dagen en ik merk dat ik het heel lastig vind om iets te doen met mijn tijd. Ik zit zo ongeveer 23 uur van de dag op mijn kamer en ben alleen maar beneden om te eten. Ik bel de hele dag met vrienden en een vriendin waarmee ik vandaag aan het bellen was kwam mijn moeder tegen dus die ging eventjes naar haar toe zodat ik hoi kon zeggen. Naja ik dat gedaan enzo en mijn moeder zegt voor de grap ‘Ja hier is het wel gezellig.’ Toen schoot ik eventjes vol en werd het te veel. Ik wil graag iets doen maar ik weet niet met wie omdat ik dus eigenlijk niemand ken hier. Zijn er mensen met tips? Word gewaardeerd!! PS: Sorry voor het lange verhaal maar ik wilde graag eventjes wat context geven.