Hey ik ben naiemi ik ben bijna 17 ik wil uit huis omdat me vader mij elke dag slaat elke dag mij uitschold voor niks kan ik op ze zelf wonen

Hi, ik ben al een tijdje heel erg boos op mijn vader. Hij zoekt zelf ook geen contact meer op, al maanden lang. Het is erg recent allemaal, en het ouderschapsplan zegt nu 3 weken moeder en 3 weken vader. Nu heeft hij wel contact met mijn oudere broer, maar daar zegt hij ook niks tegen over de vakantie, wonen (ik woon niet bij m’n vader, alleen bij m'n moeder) etc. Ik vroeg me af of het echt verplicht is dat ik die 3 weken vakantie bij mijn vader besteed? Hij heeft geen kamer voor me in zijn nieuwe woning, geen contact, etc, maar in het ouderschapsplan staat het dus wel. Weet iemand of dit verplicht is? Of kan ik mijn eigen plannen maken voor deze vakantie?

Ik wil niet met mijn vader op vakantie kan hij mij en mijn zusje van 15 verplichten mee te gaan?

Ik kan er moeilijk mee om gaan dat ik telkens ergens anders woon. Hoe kan ik me dan ooit ergens thuis voelen.

Ik voel me absoluut niet meer thuis bij m'n vader. Het is vies en er wordt niet schoongemaakt en het is super rommelig en hij ruimt zelf helemaal niks op. Daardoor heb ik laatst gescheurde enkelbanden gehad omdat ik was gevallen over de spullen van hem. Ik heb een knal roze kamer (de muren) en super lelijke meubels. ik ben ondertussen 13 en ik wil gewoon niemand in me kamer hebben. we hebben ook een kat en hij is echt een van me beste maatjes ik wil hem echt niet kwijt raken. Maar er gebeuren super veel nare dingen die ik niemand gun. het doet ook zoveel pijn om te zien dat het me zusje en broertje echt raakt als me vader hun wat doet of als hij mij wat doet. Me moeder weet wat er gebeurd. Ik moet natuurlijk hulp zoeken met een professional en die kan mij helpen met het proces van niet meer naar mn vader gaan. Maar op een of andere manier denk ik ook n soort weet je boeie wat er gebeurd. maar het doet me allemaal echt heel erg veel pijn maar ik weet het niet, Ik wil me kat en me familie van die kant echt niet missen. Ook een nadeel is dat me opa en oma en tante en oom van die kant altijd super naar naar ons doen (me broetje en zusje en ik) ze praten altijd over iedereen en alles en ze doen super vervelend naar ons. Me vader kan ook niet goed voor ons zorgen. Het voelt niet vertrouwd en niet veilig.

Hallo, om de week ga ik 2 nachten naar mijn vader. In de dagen daarvoor appt hij mij al om te zeggen dat ik een vriendinnetje moet vragen om te blijven logeren omdat hij dan niet thuis. Hij moet dan tennissen en blijft bij zijn vriendin slapen of hij gaat met zijn kameraden op stap. Ik vind dit erg vervelend en word er verdrietig van. Als hij dan weg is ben ik alleen in zijn grote huis samen met mijn zus en hond. Waarom zou ik nog naar hem toe gaan als hij er toch bijna niet is? Ik heb dit al vaak bij hem aangegeven, maar hij vindt het belangrijk om weer een nieuw leven op te bouwen en hij wil dat ik zelfstandig word. Hoe kan ik tot hem doordringen dat ik het belangrijk vind dat hij thuis is als ik bij hem kom voor 2 nachtjes.

Hoi Mijn ouders maken heel vaak ruzie en gaan dus scheiden... Heeft iemand tips voor hoe ik dit het beste een plek kan geven in mijn leven?

Ik heb een probleem. Ik wil echt niet meer bij m'n vader wonen. Al heel vaak aangegeven maar ik moet van hem naar hem toe elke 2 weken. Hoe kan ik dit het beste aanpakken. Ik wil ook geen ruzie. Groetjes Jeannette

Hey, Mijn ouders zijn vanaf mijn 11e uit elkaar en hebben al geen contact meer met elkaar sinds ik ongeveer 15/16 was. De laatste tijd merk ik steeds meer wat ik mis. Ik heb er vrede mee dat ze geen liefdespartners meer zijn van elkaar, maar zou zo graag willen dat ze nog wel samen ouders konden zijn. Ik vier mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd voor beide apart omdat ik de ongemakkelijke sfeer voel als ze in één ruimte zijn. Als ze elkaar zien negeren ze elkaar en dat voelt niet fijn voor mij. Ik mis het warme en geborgen gevoel van twee ouders die er samen voor mij zijn. Vorig jaar lag ik kort in het ziekenhuis en bijvoorbeeld bij het bezoekuur wil ik me niet druk hoeven maken om wie er als eerst komt en dat ze elkaar niet tegenkomen. Het zou zo fijn zijn als ze samen konden afspreken om samen naar mij te komen en ik dan heel even zorgeloos kind mag zijn. Ik zou willen dat ze hun wrok naast zich neer kunnen leggen en in mijn belang elkaar als ouders kunnen respecteren. Ik denk erover om te gaan bespreken met ze dat ik hier last van heb en te vragen of ze ervoor open staan te zoeken naar enige vorm van gezamenlijk ouderschap (ook al is dat op mijn leeftijd heel anders dan bij een jong kind). Ik ben alleen heel bang dat ze zeggen dat ze het niet gaan doen voor mij en dat zou heel veel pijn doen omdat het dan echt voorgoed definitief is en ik niet belangrijk genoeg ben voor hen om zichzelf er overheen te zetten. Heeft iemand ervaring hiermee?

Ben ik de enige die een vader heeft die alcoholist is en als die dronken is vaak agressief wordt en dan doet alsof het jullie schuld is en gaat dreigen met rechters en kinderbescherming? Kayleigh