hoi ik ben Marjolijn mijn ouders zijn nu 3 jaar gescheiden . mijn vader heeft een nieuwe vriendin die al twee kinderen had een jongen van 6 1/2 en een meisje van 4 en dat zijn nu dus mijn stiefmoeder stiefbroertje en stiefzusje. die ik alle drie echt niet mag. en nu hebben mijn vader en mijn stiefmoeder ook nog een kindje gekregen ,een halfzusje dus die nu 1 is . ik vind het echt niet leuk bij mijn vader maar dat komt door mijn stiefmoeder stief broertje en stiefzusje niet door mijn vader. ik vind het echt allemaal een ramp ,de situatie, bij mijn vader eigenlijk gewoon alles. en elke dag als ik bij mijn vader ben zijn de regels weer anders. mijn stief broertje en zusje die gaan gewoon lekker of mijn bet springen en met mijn kussens gooien en daar zeggen mijn vader en stief moeder dus helemaal niks over. en als ik dan ook eens wat doe dan worden ze meteen weer voos. en we hebben nu een speel kamer en daar mogen we de helft van de tijd niet in omdat mijn zusje dan slaapt dan vraag ik of ik wat mee mag nemen naar de woon kamer mag het ook niet omdat ze dan zegt dat wij een speelkamer hebben. ik vind mijn stief moeder echt een trut. met mijn moeder kan ik wel goed praten en dat lucht dan ook wel op maar ik heb het idee dat het niet helpt heeft iemand een tip? groetjes Marjolijn.

Hoi Wat ik in mijn zoveelste brief wil zeggen, is de situatie waar ik nu in leef. Een zeg maar belangrijke woonsituatie die moeilijk is te geloven als je mij bent. Voor mijn moeder wilde scheiden, gebeurde er ook een vervelende situatie. Mijn oma was dood gegaan, de moeder van mijn vader. Hij was echt megaverdrietig, want mijn oma was creatief, lief, sportief, (vroeger dan) en super aardig. Ze hield ook van rode rozen. Die maakte ze altijd in haar mooie voortuintje. Toen kreeg mijn vader een kwart van het bedrag van het huis van oma. We waren gewoon echt bijna rijk! Daar kochten we een blokhut van, en een nieuwe kamer. Maar wat mijn vader toen nog niet wist, is dat mijn moeder ging 'weglopen'. Toen was er een erge ruzie. En nu.... word mijn vader 1 november ontslagen bij ibm. Wat hij toen ook nog niet helemaal zeker wist. Dus snel een nieuwe baan zoeken.... anders moeten we ons opgroeihuis echt gaan verlaten! Loekie

Rechten Hoi iedereen die op deze website om raad vraagt, Ik ga een aantal dingen hier onder elkaar zetten waardoor het duidelijker wordt voor jullie wat jullie rechten zijn. Als je eigen ouders getrouwd zijn, zijn zij verantwoordelijk voor jou (financieel tot je 18e) en hebben ze gezag over jou. Dit geldt nog ook al zijn zij gescheiden. Als je ouders niet getrouwd zijn, maar je vader heeft jou als zijn kind erkent (aangegeven op het gemeentehuis dat jij zijn kind bent). Dan zijn zij beiden jouw ouders en hebben dus gezag over jou. Gezag wil zeggen dat je naar de ouders moet luisteren en gehoorzamen (binnen de grenzen van de wet). Zij beheren in een zekere zin jouw geld en eigendommen zoals speelgoed, kleding e.d.. Het gezag is art 1:245 BW (dit is het wetsartikel) als je dit op google intikt zie je gehele omschrijving. Als je jonger dan 12 jaar bent en je zou je achternaam willen veranderen in die van je stiefvader of stiefmoeder (soms kan het zijn dat je dat graag zou willen). Dan is de regel: Dan moet je minstens 5 jaar opgevoed worden door de stiefouder van wie je de achternaam wilt dragen. Als je 12 jaar of ouder bent is de regel dat je 3 jaar opgevoed moet worden door de stiefouder van wie je de achternaam wilt dragen. Als je ouders gaan scheiden moeten zij een plan opzetten waarin staat hoe zij met jullie (als hun kinderen) om willen gaan. Uiteraard wordt hier aandachtig naar gekeken of dit redelijk en eerlijk is voor jullie. Je mag en kan zelfs aangeven bij wie je het liefste wilt zijn. Dit haalt soms niet het gevoel weg dat je je andere ouder mist. Iets over mijzelf: Ik ben een geadopteerde jongen, mijn adoptieouders zijn gescheiden, omdat mijn vader homosexueel (geworden) is, ik heb een hele tijd bij mijn moeder gewoond met mijn broer, uiteindelijk door omstandigheden moest ik bij mijn vader gaan wonen. Nu woon ik nog bij mijn vader maar leid een stabiel rustig en vriendenrijk leven. Groeten Jonathan T p.s. hoe zwaar het ook lijkt en hoe moeilijk het ook is, zorg ervoor dat je betrouwbare mensen om je heen hebt die je op beuren, maar wel goed kunnen luisteren als je dat nodig hebt

Beste ouders, Ik heb een belangrijke lange mededeling voor alle ouders die gescheiden zijn. Iedereen is welkom om dit bericht te lezen, en reacties te plaatsen. Er mag commentaar worden gevoerd, maar er hoeft niet gescheld te worden!!!! 1. Wie van de twee? Is de vrouw of de man gescheiden? Dat is vaak verschillend, en het maakt ook niet uit wie van de twee, maar denk aan je kinderen! Zijn ze 3 of vier, dan hoef je dat niet te doen, zij begrijpen niet wat er dan gebeurt. Zijn ze boven de tien? Vraag of ze het er wel mee eens zijn dat je gaat scheiden, want vaak moet je het nog een keer proberen. Maar denkt iemand daaraan? Nee! De meeste ouders niet. Na mijn brief hoop ik van wel. 2.het contact met je ex- partner Meestal na een scheiding verloopt het contact met je ex- partner minder vloeiend dan vroeger. Sommige mensen willen zelfs helemaal niks meer met elkaar te maken hebben. Anderen zijn de beste vrienden. De verschillen zijn megagroot. Veel ouders hebben geldproblemen na een scheiding. Omdat je vroeger twee keer zoveel geld had, heb je nu :2. En dan moet je ook nog meebetalen voor het nieuwe huis van je ex- partner. Dan was dit het Loekie

Goedenavond aan alle (toekomstige) gescheiden ouders, Een scheiding is nooit makkelijk voor een kind. En denk niet: "Hij/zij is nog te jong om het te begrijpen"...... Want een kind slaat alles op. Alles wekt vragen en diepliggende emoties op bij een kind. Dit klinkt stom maar je kan je kind(eren) beter dichtbij de scheiding houden dan ze er ver vanaf te houden. Laat hen zien hoe jullie als ouders alles op papier zetten en regelen. Dit om zo de vragen voor te zijn en/of als er vragen in hen opkomen zij deze meteen kunnen stellen aan jullie ouders. Voorwaarde is echter wel dat er dan direct tijd besteed moet worden aan die vraag en zorgen voor een heldere en duidelijke verklaring naar jullie kind(eren) toe. Betrek ze zelfs in het deel van de rechtszaak. Laat ze duidelijk merken dat ze wel degelijk mogen kiezen. Laat ze duidelijk zien waarom jullie bepaalde keuzes hebben gemaakt en dat jullie er samen achter staan. Neem ze mee door het hele proces en laat de kinderen zien waar zij staan en wat zij mogen. Maar ook wat een stiefouder wel en niet mag. Door de kinderen erbij te betrekken zal er minder wrijving, onzekerheid en vragen ontstaan. Maar komen er wel vragen, dan moet je als ouder hiervoor open staan en een eerlijk en oprecht antwoorde geven. Zorg ervoor dat als de keuze niet bevallen is. Je niet de andere ouder zwart gaat maken of de schuld geven over die beslissing. Want hierdoor voelt een kind zich snel niet meer veilig thuis en zal zelf ook negatief denken/zijn. En het allerbelangrijkste: Een kind moet kind kunnen zijn Groeten Jonathan Toes

Mijn ouders besloten in januari te gaan scheiden. Het klinkt heel raar maar het was niet echt een verrassing voor mijn broertje en ik. Alles leek prima te gaan, het zou een 'rustige' scheiding worden, als dat al bestaat. Tot een moment zo'n maand later, m'n vader steeds wegging, en ik weet niet meer hoe we erachter kwamen, maar hij had een andere vriendin. Zie mijn ouders woonden nog steeds in t zelfde huis, omdat mijn moeder nog geen anders huis had, Ze leefden gewoon rustig als vrienden naast elkaar. Ik weet nog het moment dat hij z'n jas aan deed en ik vroeg waar ga je heen? Mag ik mee?, want ik verveelde me. Maar toen zag ik z'n blik, en ik weet niet wat er gebeurde met me maar ik snapte t al. Hij ging naar haar en dat deed pijn. Nu maanden later woont hij bij haar, en ik m'n broertje en m'n moeder wonen nog steeds in ons huis. Maar het doet pijn want we zien onze vader bijna nooit. Ik snap het wel, hij heeft het heel druk met z'n werk etc. Maar als je dan iets ziet op Facebook of via via hoort dat hij een heerlijk dagje uit was met haar en haar kinderen, doet dat pijn. We zien m vaak zo'n een keer per week. Maar soms zitten er twee weken tussen. En dan ben ik boos op hem en hoef ik hem niet te zien, maar als ik hem zie dan is t weer weg. Want dan denk ik aan hoe we t vroeger hadden. Hij was m'n maatje. Ik kon met m lachen, heel hard. Met hem dingen doen, al was t een auto maken. En hoe goed hij was met m'n vriendinnen en anderen. Hoe hij van die domme grappen maakte, wat zo stom was waar je wel van moest lachen. En dat zie ik steeds als ik hem weer zie. Ik kan niet goed om met z'n nieuwe vriendin. Ze wilt aan iedereen laten zien dat zij een gelukkig leventje heeft, met hem. Incl mijn moeder. Dit doet mijn moeder ook pijn. De vriendin zelf is eerder ook gescheiden, ik snap niet waarom zij niet begrijpt dat wat zij doet tegen mijn moeder soms iets te ver gaat. Mijn vader is t soms ook niet eens met haar, zij wil veel dingen op Facebook zetten met foto's, terwijl dat mij en m'n broertje ook pijn doet. Ik snap t. Ze zijn een gelukkig stel, en dat mag ook wel. Maar soms denk ik dat ze niet nadenkt over ons. Over hoe wij als kinderen ons voelen. Nu gaan we wel eens mee met een dagje op pad of een verjaardag, maar die botsing met die nieuwe vriendin zal er denk ik altijd zijn. En dat vind ik niet zo erg. Maar ik wil alleen m'n vader, soms wou ik dat t zoals vroeger was.. Ik zie m thuis nog steeds af en toe op z'n stoel zitten en lachen, of iets vertellen. Ik mis hem.

ik ben nu op dit moment in België en mijn vader scheld me uit en hij zegt de helletijd dat hij mijn hoofd onder de kraan wil doen!! help wat moet ik nou doen?!

Mijn vader heeft, dankzij mijn stiefmoeder geen contact meer met de familie, zelfs niet met zijn ouders. Heeft iemand anders dit ook?

Hallo allemaal. Ik ben Dionne en ik heb gescheiden ouders. Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 5 ben, maar sinds mijn 4e jaar woont mijn vader ergens anders. Ik had er vroeger veel problemen mee, omdat mijn vader en moeder allebei een nieuwe liefde hebben, en ik ze op dat moment nog niet mocht. Ik mag mijn stiefvader nog steeds niet, maar mijn stiefmoeder wel. Na lang geruzied te hebben ben ik eruit gekomen. Ze probeert me alleen maar te helpen. Wat verder heel erg fijn is, is dat mijn ouder gewoon contact met elkaar hebben. Mijn Stiefmoeder en moeder maken zelfs onze planning! Niet omdat ze mijn vader niet kan uitstaan, maar omdat ze een goed verband met elkaar hebben. Mensen vinden het tegenwoordig raar dat mijn ouders contact hebben en dat ik bij allebei mijn ouders woon. Een tip voor alle ouder; Blijf normaal met elkaar communiceren... daar wordt het kind en jijzelf blijer van. Want dat vindt ik ook belangrijk.

---

Eigenlijk heb ik het hier bijna nooit over, omdat het na 11 jaar best wel normaal is geworden dat mijn ouders niet met elkaar praten, elkaar niet aankijken, en elkaar ontwijken. Ik weet niet beter meer. En toch moet het er nu uit, want ik ben boos. Ik snap heus dat ze boos op elkaar zijn en dat ze ruzie hebben. Ik verlang ook heus niet meer dat ze gezellig samen op één verjaardag zitten of gezellig praten. Maar ik zou gewoon willen dat ze elkaar niet zo negeren. Ik zou willen dat ze in mei, bij mijn diploma uitrijking, niet opzettelijk aan de 2 uiteinden van de zaal gaan zitten. Ik zou willen dat mijn moeder níet meer alle gordijnen dichtmaakt als mijn vader mijn broertje op komt halen. Iedere keer als hij komt, verstopt ze zich. Alle gordijnen gaan dicht. Vroeger moest mijn broertje ook nog via de voordeur naar buiten (achterom mocht niet, want dan was mama bang dat hij binnen zou komen). En zelf zorgt ze dat ze niet in de buurt is bij een raam. Hij mag haar niet zien. Ik heb het er wel eens met mama over gehad, maar dan begint ze uit te weiden wat mijn vader haar heeft aangedaan, en of ik dan niet begrijp dat ze hem negeert en alleen maar negatief over hem praat. En eerlijk gezegd begrijp ik haar ook wel, maar toch vind ik het super irritant en ben ik nu gewoon alleen even boos. Nu ik zelf bijna 18 wordt begrijp ik er nog minder van. Ik heb geleerd dat één van de belangrijkste dingen in het leven is om dingen uit te praten en elkaar als 2 volwassen mensen, met een klein beetje respect te behandelen. Zelfs als dat om een of andere reden niet gaat, wil dat niet zeggen dat je iemand levenslang dood zwijgt of alleen maar negatief praat. Af en toe voel ik me wijzer dan henzelf. Waarom doen ze niet gewoon even normaal... het zijn net 2 kleuters.