Hoi,

Mijn ouders zijn sinds 2 jaar daadwerkelijk uit elkaar(als in allebei verhuisd naar een apart huis). De scheiding zelf was alleen wel al meer dan 10 jaar bezig. Hier was ik me pas bewust van na dat mijn zus me dat vertelde een jaar voor de daadwerkelijke 'scheiding'. Dit was dus eigenlijk een hele ongezonde situatie waarin mijn ouders nog bij elkaar woonde, terwijl ze eigenlijk al 'gescheiden' waren. Mijn vader heeft uiteindelijk ook nog een vriendin gekregen, waar hij af en toe was. Mijn broer en zus waren de laatste twee jaar voor de scheiding al uit huis(gevlucht kun je het ook wel low key noemen). Sinds we daadwerkelijk zijn verhuisd, hebben mijn ouders alleen nog contact gehad via mail, advocaten en in de rechtbank. Ze spreken elkaar NOOIT face-to-face. Opzich ging het contact via de mail prima, maar dit liep fout nadat ik te horen kreeg van mijn moeder dat mijn vader haar 'stalkte'(mijn moeder is niet goed in het gebruiken van de juiste termen, dus ik neem dit met een korrel zout). Hij schijnt haar uit te schelden, en te beschuldigen van allemaal verschillende dingen waardoor zij nu niet meer wil mailen. Van mijn vader krijg ik te horen dat mijn moeder bij elk klein conflict haar advocaat op zijn dak stuurt waardoor contact praktisch onmogelijk is. Het punt is dat ik weet dat beide verhalen deels waar zijn, mijn moeder heeft een verleden waar ze gewoon simpelweg trauma's aan heeft over gehouden waardoor communicatie soms gewoon niet zo soepel loopt(simpel gezegd). Ik begrijp mijn vader's agressie aangezien hij hier al meer dan 23 jaar mee heeft geleefd(ze is niet de makkelijkste). Maar ik weet dat mijn vader's benadering ook niet altijd even soepel is. Dus of alles wat mijn moeder zegt klopt weet ik niet, en als ik heel eerlijk ben interesseert het me ook niet. Ik heb aan beide gevraagd of ze niet meer tegen elkaar VOOR mij willen praten. Want er werd vaak zat 'mijn mening' gebruikt om elkaar af te matten, terwijl dit mijn mening niet eens was. Toch blijf ik van beide kanten de zelfde dingen horen en dit verandert gewoon niet. Mijn ouders hebben geen verbaal contact, en ik moet letterlijk alles regelen. Nu ik 18 word komt zelfs de regeling van de alimentatie op mijn bordje te liggen. Ik kan dit gedoe gewoon niet meer handelen, en ik ben er gewoon klaar mee. Ze moeten gewoon weer met elkaar gaan praten zodat ik van dit gezeik af ben. Ik heb al vaak genoeg gesprekken met beide gehad waarbij ik zei dat ik gewoon wilde dat ze hun eigen ego en problemen even zetten, en voor de verandering een keer alleen aan mij te denken aangezien ik hier al bijna mijn hele leven aan kapot ben gegaan. Dit is gewoon niet normaal moeilijk voor een tiener om mee om te gaan. Vooral wanneer je niet weet wie van je ouders de waarheid spreekt, en je alleen maar te horen krijgt dat alles wat er over de ander wordt gezegd 'ook nuttig is om voor jou te horen'. Sorry voor dit lange verhaal, het is interessant om te zien dat dit zelfs nog maar 10% van het hele verhaal is. Uiteindelijk vraag ik me eigenlijk gewoon af of er iemand is die zich in dit verhaal kan vinden en misschien een paar tips heeft? En als ik nog even iets mag zeggen tegen de ouders in een scheiding: - Jij hebt kinderen genomen, ze zijn JOUW verantwoordelijkheid en JIJ moet ze dus een veilige en vertrouwde omgeving geven om ze in op te voeden. - Je kunt een kind NOOIT dwingen om te luisteren naar wat jij te zeggen hebt. Hoe belangrijk jij ook mag denken dat het voor hun is om te horen, NEE IS NEE. Alvast bedankt, en probs naar het bestaan van deze website! xx

Ik heb een vraag, mijn ouders zijn iets van 3 jaar geleden gescheiden ik zit nu in de tweede. Mijn ouders hebben co-ouderschap. Ik moet mijn school boeken telkens heen en weer meeslepen in een krat die mijn ouders naar elkaar brengen weet iemand misschien nig tips hoe het makkelijker kan want ik vergeet heel vaak dingen .🙄😂

Ik heb een vraag, mijn ouders zijn iets van 3 jaar geleden gescheiden ik zit nu in de tweede. Mijn ouders hebben co-ouderschap. Ik moet mijn school boeken telkens heen en weer meeslepen in een krat die mijn ouders naar elkaar brengen weet iemand misschien nig tips hoe het makkelijker kan want ik vergeet heel vaak dingen .🙄😂

Hallo, Mijn ouders zijn al ongeveer 1,5 jaar gescheiden. Ik hoorde het op een woensdag en ik hoorde gelijk die donderdag al dat mijn vader een andere vriendin had. M'n wereld storte echt in! nu zijn we 1,5 jaar verder en de vriendin van mijn vader is echt een bitch! Ze vertelt iedereen in het huis wat precies te doen en als je dat niet doet dan wordt ze boos. M'n moeder heeft ook een nieuwe vriend en hij is heel anders hij is leuk aardig en doet altijd gezellige dingen met me. Mijn vader ging vroeger altijd mee als ik een weekend ging zeilen in Friesland en daar dan ook overnachte. Sinds m'n vader een vriendin heeft gaat hij nooit meer mee want dat vindt z'n vriendin niet leuk als hij een weekend weg is. Ik vind dat echt super jammer want dat waren de enige momenten dat we even met z'n tweeën waren. Hoe zou ik dit kunnen aankaarten bij m'n vader? En hoe zou ik kunnen vertellen dat ik het irritant vindt dat mijn stiefmoeder niet alles te zeggen heeft in huis?

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Hallo, Dit is de eerste keer dat ik op dit forum zit en ik vind het best wel een beetje spannend allemaal, vooral omdat ik nooit echt praat over mijn gevoelens of zo dus zeker niet met vreemden. Maar toch wil ik nu hier mijn verhaal vertellen in de hoop dat ik wat tips krijg... Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat mijn ouders besloten uit elkaar te gaan. Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. Ik ben nog altijd heel boos op alles en iedereen en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Mijn familie is uit elkaar gevallen. Mijn vader is vreemd gegaan met een andere vrouw en iedereen keert zich tegen hem. Het grootste probleem op dit moment is dat ik nogal vaak ruzie heb met mijn vader, eigenlijk bijna elke dag. Ik ben de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder maar ik vind het gewoon veel fijner bij mijn moeder. Van mijn vader mag ik helemaal niks. Ik mag niet eens alleen thuis zijn met een vriend of vriendin als hij er niet is en laatst had ik bijles maar dat mag ook alleen als hij erbij is. Ik bedoel, ik ben 15, ik kan toch wel alleen thuis zijn? Ook heb ik sinds kort een vriendje die ik, als ik bij mijn vader ben, ook nooit mag zien. Hij zit me de hele dag op mijn huid en omdat ik niks mag van hem ga ik het stiekem doen. Ik weet dat het fout is en als hij er achter komt gaat hij me nog meer controleren en opsluiten in huis (is al vaker gebeurd) maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen... Ik wil gewoon een beetje vrijheid en het liefst vaker bij mijn moeder zijn. De enige reden dat ik naar mijn vader ga is omdat mijn vriendje daar in de buurt woont. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad... Liefs, R

Hallo, Dit is de eerste keer dat ik op dit forum zit en ik vind het best wel een beetje spannend allemaal, vooral omdat ik nooit echt praat over mijn gevoelens of zo dus zeker niet met vreemden. Maar toch wil ik nu hier mijn verhaal vertellen in de hoop dat ik wat tips krijg... Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat mijn ouders besloten uit elkaar te gaan. Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee. Ik ben nog altijd heel boos op alles en iedereen en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Mijn familie is uit elkaar gevallen. Mijn vader is vreemd gegaan met een andere vrouw en iedereen keert zich tegen hem. Het grootste probleem op dit moment is dat ik nogal vaak ruzie heb met mijn vader, eigenlijk bijna elke dag. Ik ben de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder maar ik vind het gewoon veel fijner bij mijn moeder. Van mijn vader mag ik helemaal niks. Ik mag niet eens alleen thuis zijn met een vriend of vriendin als hij er niet is en laatst had ik bijles maar dat mag ook alleen als hij erbij is. Ik bedoel, ik ben 15, ik kan toch wel alleen thuis zijn? Ook heb ik sinds kort een vriendje die ik, als ik bij mijn vader ben, ook nooit mag zien. Hij zit me de hele dag op mijn huid en omdat ik niks mag van hem ga ik het stiekem doen. Ik weet dat het fout is en als hij er achter komt gaat hij me nog meer controleren en opsluiten in huis (is al vaker gebeurd) maar ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen... Ik wil gewoon een beetje vrijheid en het liefst vaker bij mijn moeder zijn. De enige reden dat ik naar mijn vader ga is omdat mijn vriendje daar in de buurt woont. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad... Liefs, R

Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz

Lieve pap en mam, Kennen jullie mij nog ? Ik was dat meisje die in jullie ogen veel fout deed, maar wel altijd haar best deed op school. Weten jullie nog hoe ik mij voelde voor dat jullie uit elkaar gingen? En weten jullie nog hoe mijn leven er nu uit ziet ? En hoe ik in jullie ogen nu verandert ben? Hebben jullie al eens gekeken naar hoe het nu gaat met ons ? en hoe wij nu in de scheiding staan? Ik/wij denken van niet. Alles is namelijk verandert nu we 1,5 jaar verder zijn. aan het begon zag het in mijn ogen er allemaal roze kleurig uit bij mijn vader. Mijn vader een nieuwe vriendin, mijn vader in de wolken. Maar mijn moeder oh zo verdrietig, dat was niet zo roze kleurig maar zwart!. Nu zijn we verder en zie ik hoe slecht het gaat met allebei de gezinnen. en hoeveel moeite mijn zusje het er mee heeft. die ik sta te troosten en steunen in deze tijd. omdat jullie druk zijn met jullie eigen bestaan. En nooit aan ons vragen hoe wij er nu tegen aan kijken. Wat ik wil zeggen is, vraag aan je kinderen hoe zij dingen zien? hoe zij er tegen aan kijken? en of er misschien nog een keer iets verandert kan worden ? of besproken kan worden. groetjes liz