Hey, mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar gescheiden (mijn vader was vreemdgegaan , bij nieuwe vriendin in Brussel gaan wonen kind gekregen etc). sins die tijd ben ik nu ong 5x met de trein alleen naar Brussel gegaan, en heb ik daar één of twee nachtjes gelogeerd. ik heb er nu 2x gelogeerd sinds de baby er is en ik merkte dat ik dat best wel moeilijk vond. nu ga ik morgen weer, alleen dan voor de eerste keer een week lang, en ik zie er heel erg tegenop. ik heb er helemaal geen zin in, en wil t liefst gewoon hier blijven. ik weet dat dat natuurlijk ook niet kan, en ik wil mijn vader ook niet teleurstellen. In de nacht voelik me daar altijd heel eenzaam en ik ben ook vaak bang en verdrietig. daarom vroeg ik me af of er misschien iemand is die me kan helpen of tips kan geven...? alvast heel erg bedankt!

hoi, mevrouw bedankt dat u wat tips heb gegeven, hier nog 1 berichtje van mij. als ze dan toch hebben besloten dat ze een nieuwe huis hebben, hoe bedoelt u zeg maar dan zo;n lijstje, ja ik snap het wel maar um ja hoe zo iets werkt. eigenlijk hadden we al eerder kunnen verhuizen omdat mijn ouders ruzie hadden mijn vader was namelijk verliefd op een andere vrouw :( en mijn moeder wou al gaan verhuizen maar ze hebben gewacht en het gaat goed. maar bedankt dat u die tips heb gegeven, kunt u bijv, nog n keer uitleggen wat of hoe ik dan het zo leuk mogelijk kan maken zodat ik me happy voel ? alvast bedankt.

Hoi, mijn moeder en vader hadden daarnet heel erg ruzie. Ze gingen naar de gang en kregen ruzie. Mijn moeder riep heel erg onvriendelijke woorden tegen mijn vader(kutmens,gotverdomme, homo enz.) En riep toen: weet je wat, ik maak er een eind aan!!!!! En ze liep weg.mijn vader ging haar achterna en na een kwartier waren ze alledrie terug(mijn zus ging ze ook achterna) onder tussen was het eten klaar en had ik mijn zusje te eten gegeven. Ik was daarna naar de buurvrouw gegaan en die kwam even binnen. Ik wil niet dat dit nog een keer gebeurt en dus..... HELP!!!!!!!

Ik had ruzie met mijn moeder omdat ik een vriendje had gisteren zei ze dat ik uit huis mag gaan en haar geen moeder meer mag noemen ik ging huilend naar bed en ik weet niet of ik nog zin heb om te leven het gaat niet alleen over dit maar nog veel meer wat er in me leven allemaal is gebeurd.

Hallo, Ik ga deze vakantie vertellen tegen mijn vader dat ik niet langer naar hem toe wil. Dit ga ik vertellen met mijn oom en tante erbij. Nu weet ik alleen niet hoe ik mijn vader kan vertellen dat ik zijn nieuwe vriendin nooit aardig heb gevonden en dat ik niet meer naar hem toe wil. Maar dat wil ik zeggen zonder hem te kwetsen. Heeft er iemand tips? Groetjes Jellybean13.

hallo, Ik schrijf dit bericht omdat mijn ouders continu ruzie hebben, de dag erna is er dan niks aan de hand en dan gebeurd het weer. Ze schreeuwen tegen elkaar zeggen slechte dingen over elkaar. Ze ze zeggen dat alles prima is en dat ze niet willen scheiden. Maar wat moet ik doen? Groetjes anoniempje

Sinds afgelopen zomer zijn mijn ouders gescheiden en wonen zij allebei appart. Het huis waar wij in woonde voor de scheiding is helaas verkocht, dit deed me zoveel pijn, mijn thuis, mijn vertrouwde omgeving, mijn basis, in 1 klap alles weg. Van mezelf ben ik een erg gevoelig meisje en heeft een psycholoog wel eens gezegd dat ik hoog sensitief ben, wat dit alles ook niet evht makkelijker maakt... Nu woont mijn moeder in het centrum, een appartement met 2 slaapkamers waardoor ik samen met mijn zusje een kamer moet delen. Mijn vader woont in de zelfde stad alleen heeft hij een normaal huis gekocht met 4 slaapkamers. In het begin was ik heel veel bij mijn vader, eigenlijk alleen maar.. Ik had daar mijn eigen kamer en kon mezelf dus terug trekken van alles en iedereen. Sinds een aantal weken heeft mijn vader nu dus een nieuwe vriendin die alles voor hem is.. Waardoor hij soms mij en mijn zusje wel eens vergeet en niet denkt aan het verdriet en de pijn die wij hebben, al zegt hij zelf van wel.. Daardoor heb ik vaak ruzie met hem tegenwoordig en als ik ruzie met hem heb zegt hij alleen maar hoe zwaar hij het heeft en luistert hij niet naar mij, of tenminste op het koment zelf luistert hij wel maar na 10 minuten is alles wat ik gezegd heb alweer vergeten... Bij mijn vader en moeder heb ik allebei niet meer het gevoel dat ik thuis kom en weer lekker in mijn vertrouwde omgeving terecht kom. Hierdoor heb ik vaak geen zin om naar "huis" te gaan als ik uit school of stage kom. Na een aantal weken na de scheiding ben ik 3 dagen in de week bij mijn vader geweest, 2 bij min moeder en het weekend om en om. Dit liep niet lekker en voordat ik ergens gewend was moest ik alweer weg. Op dit moment doe ik het om de week, dit loopt ook nog niet echt lekker en heb ik er veel moeite mee om elke week weer al mn tassen moeten te pskken en mezelf te verplaatsen naar een andere omgeving Heeft er iemand tips over hoe ik dit kan verminderen, of misschien een betere tijdsverdeling of hoe ik mijn "thuis" kan krijgen? En niet onbelangrijk wat ik moet doen met de situatie van mijn vader...

hoi, mijn ouders zijn op zoek naar een huis maar ik wil niet verhuizen, ze willen een groter huis oke dat snap ik maar alsnog ik wil het niet. ze hadden 1 huis gevonden maar ze hadden nee gezegd omdat het scheef stond geluk voor mij. maar mijn broer denkt daar anders over hij wil graag verhuizen. maar ik denk er niet aan. hoe gaan jullie hier mee om?

Hoi, mijn ouders zijn nu 9 maanden gescheiden, ik heb het daar en heb het nu nog steeds erg moeilijk mee. Mijn vader is vreemd gegaan, en heeft een hele tijd tegen ons daar over gelogen. En steeds als papa en ik ergens heen gingen en die vrouw (met kinderen) zomaar ontmoete, wat van te voren natuurlijk was afgesproken, was het altijd gezellig. Maar altijd als we dan naar huis reden zij hij: vertel het maar niet aan mama want tja, je mag nou eenmaal meer van papa dan van mama. Dat heb ik een week volgehouden maar toen heb ik alles aan mama vertelt, papa had er wel spijt van maar.. ik weet het niet, het voelde gewoon niet goed, alsof hij het niet meende. Daar ben ik nu wel overheen maar ik heb er nu last van dat ik, ja het klinkt misschien raar maar, ik kan geen afscheid nemen van mijn moeder, als ze dan ergens heen gaat met de auto, dan ben ik gewoon bang, ja.. Gewoon bang dat me moeder, een ongeluk krijgt of niet terug komt en ik denk dan, als ik dan bij haar ben kan ik dat ongeluk voorkomen, of kan ik op haar lette zodat ze terug komt. Dat is natuurlijk vette onzin, dat weet ik ook wel, maar er is iets dat zegt: je mag je moeder niet alleen laten, en dat deel van: vette onzin, is nu even weg gedrukt. En neemt het deel: je mag mama niet alleen laten, speelt nu de baas. Wat moet ik hiermee?

Hoi iedereen, Ik ben een meisje van 17 en mijn ouders zijn al bijna 2 jaar gescheiden, de omgangsregeling is altijd al moeilijk geweest voor mijn vader. Al gelijk aan het begin van de scheiding wouden wij (ik en mijn 2 jaar jongere zusjes) niet mee. Mijn vader heeft toen twee keer een melding gemaakt bij de huisarts, huisarts weer melding gemaakt bij bureau jeugdzorg en toen hebben we daar een gesprek mee gehad en die heeft ons toen door verwezen naar de raad van kinderbescherming, daar ook gesprek mee gehad en uiteindelijk naar de kinderrechter geweest voor de uitspraak, het werd een jaar ondertoezichtstelling met een gezinsvoogd en allemaal andere hulpinstanties. nu een jaar later moesten we twee weken geleden weer terug naar de rechtbank en hebben we weer de volgende uitslag gekregen, een half jaar verlenging van de ondertoezichtstelling, maar na dat half jaar ben ik wel vanaf omdat ik dan bijna 18 ben maar nu is het zo, ik heb de laatste tijd veel vaker problemen met mijn vader, hij heeft steeds vaker commentaar en draait alles wat ik zeg om dus ik krijg het weer terug op mijn bord. Ik zit zelf de laatste tijd er steeds vaker over na te denken om een contact verbod aan te vragen... Of is er nog een andere oplossing want met hem en de hulpinstanties om de tafel te zitten heeft ook geen zin meer, ze zien hem juist als een slachtoffer.....