Hi, mijn naam is Isabelle en dit is mijn verhaal over mij en mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 was, ik herinner me helaas alles nog. Ik heb een zusje die 2 jaar jonger is en gelukkig kan zij zich niks meer herinneren. Mijn vader was vreemdgegaan op mijn moeder terwijl ze getrouwd waren. Toen onze moeder ons het nieuws vertelde stortte onze hele wereld in. Als klein kind kan je het natuurlijk nooit voorstellen dat je ouders uit elkaar gaan. In het begin toen we onze stiefmoeder (de vrouw waar hij mee vreemdging) ontmoette, was het best gezellig. We zagen ze bijna nooit omdat je “tijd voor zichzelf” nodig hadden onder kinderen. Onze moeder was haar hele leven thuismoeder geweest en wij waren heel gehecht aan haar. Dus wij vonden het wel prima. Tot onze stiefmoeder zwanger raakte. Nadat ze haar 1e kindje had gekregen wilde ze ons er de hele tijd bij hebben. En niet om een band op te bouwen, voor als je dat misschien zou denken. Ze gingen tot s’nachts naar feestjes en soms kwamen ze dronken thuis. Ik moest dan oppassen de hele nacht en ik droeg verantwoordelijkheid voor mijn (half)broertje en zusje. Na ongeveer ander half jaar raakte ze zwanger van haar 2e kindje. Mijn (half)zusje, en wederom moest ik weer oppassen. Ik werd verwaarloosd en emotioneel mishandeld. Ze zeiden dingen tegen mij die niemand in zijn/haar leven zou mogen horen. Ik kreeg angst voor hen, en ik kreeg dwangmatige gedachtes. Dit bleef zo voor ongeveer 7 jaar doorgaan tot ik er genoeg van had.

TW': zelfmoord Ik had laatst ruzie met mijn moeder over dat ik en mijn broertje en zusje week om week wouden( het is nu 10/4) en mijn moeder staat dat niet, technisch gezien mag ik wel zelf bepalen maar ik ga niet zonder mijn broertje en zusje. We vroegen waarom het van haar niet mocht en ze bedenkt steeds excuusjes zoals 'je broertje leert niet goed bij je vader' terwijl dat volkomen onzin is, en juist het tegenovergestelde. Maar na veel geschreeuw van mijn moeder en gehuil van mij vertelde ze tegen mij dat je zichzelf wou vermoorden door deze situatie, mijn vader en mij. Maar ik weet dat ze dit alleen doet zodat ze me kan dwingen om haar kant te kiezen tegen mijn vader. Maar toch ben ik bang dat elke keer als ik voor mijn recht om te kiezen wil vechten, dat ze me dat weer verteld. Ze verteld me steeds dingen die ik niet wil horen over hoe de scheiding verliep en forceert mij om te luisteren, meestal zijn ze ook maar half waar als ik er later achteraan ga bij mijn vader en zijn kant hoor. Ik probeer elke keer een volwassen gesprek met haar aan te gaan maar dan weet ze altijd wat ze moet zeggen om mij aan het huilen te krijgen en dan wil ik gewoon weg... Ik weet dat ze mij manipuleert. hebben jullie tips hoe ik dit kan aanpakken?

Ik heb heimwee maar ik weet niet hoe ik er aan kom en hoe het weg gaat hebben jullie misschien tips voor me?

Nouw kijk ik woon bij me vader en ik heb dus gescheiden ouders en ik heb geen contact meer met me moeder maar dat wouw ik zelf dus dat is geen probleem maar me vader die heeft het lastig met geld en hij vind het leven ook niet meer leuk, maar als hij niet meer voor me kan zorgen moet ik dan naar me moeder

Is het raar dat ik nog geen huis sleutel van het huis bij mijn vader heb gekregen als 17 jarige

Ik heb een stiefvader maar weet niet hoe ik hem moet noemen hoe kan ik dat aanpakken

Mama zegt dat ik bij haar wil wonen, maar eigenlijk wil ik bij mijn ouders allebei wonen. Ik zou willen dat het blijft zoals het nu is, dat ik 1 week bij papa woon en 1 week bij mama.

Eyo Lexi hier! Mijn vader en moeder vechten de hele tijd. Mijn moeder mijn vader maar uitschelden. De b****. Weet eigenlijk ook echt niet hoe ik er mee om moet gaan . Het boeit me niet zoveel want mijn vader en moeder hebben mealtime gehaten. Ik geef eigenlijk geen **** om hun lol, dus snap ook niet waarom ik deze vraag stel. Die *&%$# ouders van tegenwoordig, Sjeesus Christus. **** mijn hele leven, bijna niemand heeft om me, maar ik heb mezelf en wat is genoeg. Mijn moeder is bijna altijd **** erg dronken. Dus *** dat. Godver, waarom gebeurt dit bij mij?! I don’t give a **** anymore. LexDeSadB***

Hoi! Ik heb niet zoveel contact met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden en ik zie hem soms een paar uurtjes per week. Verder belt hij mij wel een paar keer per week. Mijn vader is vrij snel met zijn nieuwe vrouw getrouwd na de scheiding van mijn ouders. Bij deze bruiloft ben ik niet geweest, omdat ik dit veel te vroeg vond. Met zijn vrouw kan ik het niet heel goed vinden. Ik kom dus ook amper bij hun thuis, ook niet met feestdagen en verjaardagen. Ik woon volledig bij mijn moeder die in het dorp is blijven wonen waar wij ook voor de scheiding woonden. Mijn vader is verhuisd naar een dorp zo'n 60km verderop. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend waar ik het wel goed mee kan vinden. Nu was de vader van haar vriend plotseling overleden en waren ik en mijn broertje ook uitgenodigd voor de uitvaart en een herdenking met de familie. Ik vond het wel zo netjes om deze uitnodiging te accepteren. Toen mijn vader hier lucht van kreeg belde hij mij en vroeg mij waarom ik daar heen ging. Toen ik zei dat ik dat wel zo netjes vond om de uitnodiging aan te nemen verweet hij mij dat ik wel vaker voor iets werd uitgenodigd en niet heen ging. Daar bedoelde hij zichzelf mee. Daarna zei hij dat het "keuzes" waren die ik maakte en hing op. Ik ben er niet perse verdrietig om, maar zit hier wel mee. Heeft iemand tips om hier mee om ge gaan of heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt?

Hoi! Ik ben Mirthe, en er is echt heel veel gebeurd in mijn leven. Ik ben vandaag jarig, maar ik ben niet blij… Dat komt omdat mijn ouders gescheiden zijn, mijn moeder geopereerd is en de hele dag op krukken loopt, en mijn kat gisteravond gestorven is. Ik heb te veel aan mijn hoofd en ben bang dat ik een bejaardst heb met veel blije mensen om me heen maar ik zelf niet. Verder huilt mijn moeder de hele dag om onze kat, en ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan. Moet ik haar met rust laten, moet ik haar knuffelen, haar vragen of het goe gaat? Ik weet het allemaal niet… help pls, hebben jullie tips? De sad jarige job