Hoi! Ik heb een stiefmoeder en daar ben ik nul procent blij mee. Mijn moeder zegt dat ik ook weleens een weekendje extra bij haar mag blijven. Ik wil dat ook doen, maar mijn vader en stiefmoeder hebben een baby! Ik vind haar zo lief, maar ik weet niet wat ik moet doen...

Hii, Mijn ouders zijn ongeveer een 1,5 jaar geleden gescheiden. Ik was zelf 21 toen mijn ouders het me vertelden en dit kwam ook op deze leeftijd nogal heftig binnen. Vooral het feit dat mijn moeder er zo casual over sprak vond ik raar. Anyway, over een week wordt het huis waar ik heel mijn leven (tot mijn studententijd) in heb gewoond verkocht. Ik merk dat ik dat lastiger vind dan verwacht. Heeft iemand hier ervaring mee of tips over. Ik heb vooral het gevoel dat ik er rationeel naar moet kijken (wetende dat mijn ouders nu allebei gelukkiger zijn), maar dit lukt niet altijd.....

Mijn vader is verslaafd aan vrouwen, lust zeer graag een drankje... en laat mij en me broer nu zitten want hij is weer terug bij een vrouw die negatieve invloed heeft op hem... het is al 6/7x uitgeweest tussen hun en hij trok gelijk bij haar in... mijn vader is altijd al bezig geweest sinds 2009 (de scheiding) had toen net de ene leren kennen en een week later was het alweer een ander...

mijn vader heeft borderline en mijn moeder is net van hem gescheiden( de rechtszaak moet nog beginnen) ik heb door een aantal gebeurtenissen ervoor gekozen geen contact te hebben met hem. ik begin door hem misschien ook borderline te ontwikkelen maar mijn casemanager weigert mij daadwerkelijk te helpen en neemt de kant van mijn vader in dit verhaal en dit doen mijn behandelaars en psycholoog ook. weet iemand een manier waardoor ik onder mijn vaders voogdij uit kan komen om volledig los van hem te komen staan en ze wettelijk niks meer met hem te maken moeten hebben?

Waarom moet mijn vader altijd klagen over mijn moeder. Ik heb hem al zo vaak gezegd dat hij moet stoppen. Waarom houdt mijn vader zijn belooftes niet na.

Hi allemaal. Ik vind het best moeilijk om hierover te praten, maar sinds het anoniem is durf ik het hierop toch wel. Ik struggle de laatste tijd erg veel met sombere gedachtes en zelfbeschadiging. Verschillende factoren, waaronder mijn thuissituatie, druk vanuit school en een gevoel van eenzaamheid zijn hier de oorzaak van. Ik ben van mijzelf een meisje dat 'altijd vrolijk' is en vind het moeilijk te laten zien hoe ik mij écht voel. Op school en bij mijn familieleden heb ik dus altijd een masker op en doe ik alsof alles goed gaat. Maar ik zie zelf in dat het niet goed gaat en dat ik hulp nodig heb. Echter, in het verleden hebben mijn ouders heel slecht gereageerd op mijn mentale gezondheid en mijn zelfbeschadiging. Ik wil dus gewoon echt absoluut niet dat dit bij m'n ouders terecht komt en ik weet dat als ik hulp vraag aan school of mijn huisarts, mijn ouders er op een gegeven moment bij betrokken gaan worden. Dit wil ik echt vermijden. Hierdoor zit ik wel in een cirkel, waar ik voor mijn gevoel niet meer uitkom. Ik ben niet gediagnosticeerd, dus ik wil mijzelf niet depressief noemen, maar dat is hoe het voelt. Ik ben echt op het laagste punt in mijn leven en zie nog maar één uitweg. Iemand tips? Ik weet dat ik hulp nodig heb, en sta ook open voor hulp, maar ik durf en kan gewoon niet over mijn gevoelens praten. Ik klap direct dicht zodra het onderwerp 'mentale gezondheid' naar boven komt en krijg zo'n enorme brok in mijn keel.

Waarom denken mijn ouders dat ze moeten scheiden om met elkaar te leven?