Hoi Ik heb ook een vraag. Want alle volwassenen denken dat ik niet zelf kan denken en beslissen. Ik heb het syndroom van asperger en dat is op zich zelf al heel moeilijk dus al helemaal als je dan ook nog eens niet word gelooft of dat je omdat je een vorm van autisme hebt je niet kan zien wat de gevolgen kunnen zijn voor je latere leven. Daar raak ik helemaal opgefokt van. Mijn ouders zijn gescheiden en het is mijn eigen keus dat ik mijn vader niet wil zien. De kinderbescherming heeft ook geadviseerd dat mijn moeder alleen het gezag over me moet krijgen en dat ik geen omgang met mijn vader moet hebben. Nu heeft de rechter bepaald dat mijn vader wel gezag met mijn moeder mag houden. En dat is mijn probleem. Waarom denken volwassenen dat het allemaal wel meevalt en dat met praten het kan worden opgelost en dat het allemaal tijd kost en dat je mening wordt beinvloed door je moeder ( of andersom ). Mijn moeder praat helemaal niet gemeen over mijn vader. Van mijn moeder mag ik mijn vader zien en emailen maar ik wil dat beslist niet. Sinds hij weg is gaat het heel goed met me. Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien en ik wil dat het zo blijft. Misschien dat jullie je dat niet voor kunnen stellen maar het is gewoon zo. Mijn vader wil zijn gedrag niet veranderen. Ik ga niet allemaal vertellen wat hij heeft gedaan. Alleen dat hij heel agressief is altijd liegt en daar ook niet mee kan stoppen. Hij heeft me zelf gemailt dat hij elke week naar de psychiater ging en dat de psychiater hem leerde niet meer boos te zijn en te liegen. Maar na een half jaar bleek dat hij dit ook had verzonnen en helemaal niet was geweest. Liegen is sowieso heel erg maar als je asperger hebt kan je dat helemaal niet hebben. En toen was het voor mij klaar. Ik heb nu een leuk leven met mijn moeder en broer en heb vrienden en geen stress meer. Maar nu weer wel want wat als hij wel dingen mag bepalen over mijn leven ? Mijn moeder gaat in hoger beroep ook omdat de kinderbescherming zegt dat hij onbetrouwbaar is. Mijn moeder mailt alleen informatie over ons naar mijn vader , verder geen contact vanwege dat hij gewelddadig is geweest. Ik heb een hele goede therapeut die mij wel begrijpt en serieus neemt. En de rechter waar ik mee heb gesproken ook. Maar de rechter die heeft beslist was een andere omdat het vakantie was. Was ik maar 18 , dan kon ik zelf beslissen. Sorry dat ik mijn naam hier niet durf te zetten. groeten van anoniem.

Een dood normale donderdag, tot een uur of 6. Mn broer en ik werden geroepen naar de keuken bar, Daar vertelde mn vader dat mn moeder een affaire heeft met een andere man. De man waar mn vader 3x in de week mee hardloopt of tennist. Een man die mn moeder 3 jaar geleden heeft voor gesteld aan mn vader. Ze kon hem al van haar basisschool jaren, Mn moeder wilt veder met die man, en scheiden van mn vader. Na die dag heb ik mijn moeder een half jaar niet gezien. Ons leven ging gewoon weer veder maar dan zonder mn moeder, er werd amper een woord gesproken over de scheiding, Die man had ook een vrouw en 2 kinderen. Mn vader had haar denk 2 keer gezien, Uit nieuwsgierighied pushte ik mn vader om haar te bellen, hoe het met haar gaat. Na dat belletje hebben ze afsgesproken om een keer bij elkaar op de koffie te gaan. Na een paar bezoekjes, zijn ze verliefd op elkaar geworden. Het ging allemaal heel snel, binnen 2 jaar. Zijn alle twee mn ouders opnieuw getrouwd en zn we verhuisd en heb ik 2 stiefzussen erbij. Jouw vrouw, mijn vrouw.... Dit mijn verhaal in het kort. Ik wil er alleen maar mee zeggen, dat praten heel belangrijk is. Ik ben nu 21 en ik was 13 toen mn ouders uit elkaar gingen. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad, ik 'lachte' er altijd overheen en ontweek de moeilijke gesprekken, De klap heb ik 2 jaar geleden opgevangen. Een tijd dat ik alleen maar kon huilen, Ik heb met iemand een paar keer gepraat. Toen ik dacht dat het iets beter ging, ben ik gelijk gestopt. Acherteraf veelste snel geweest, want ik ga er nu weer heen...

Hallo, Mijn ouders zijn momenteel aan het scheiden, ik heb hier zelf vrij weinig moeite mee maar heb geen contact meer met mijn moeder. Het zit zo: in maart zei mijn moeder tegen mijn vader dat ze moest gaan denken of ze nog wel verder wil met ONS. Mijn moeder is nu dus al vanaf Maart weg en heeft in al die tijd geen contact met mij opgenomen, we hebben wel af en toe geappt maar ze vroeg nooit of ik een langs kwam. Nu zit mijn vader hier best wel mee en wil misschien toch een omgangsregeling in het conference (ofzo iets) laten zetten, nu is mijn vraag: als mijn vader dat nou echt wil doen, en ik ben het daar absoluut niet mee eens. Ben ik dan alsnog verplicht om naar mijn moeder te gaan?? of kan ik daar tegen in gaan. Hoop dat jullie mij kunnen helpen. groetjes Remco

Goedeavond, mijn naam is jennifer en ik ben 16 jaar, mijn situatie nu is niet zo fijn mijn ouders zitten in een scheiding en ik ben nu de dupe van omdat mijn vader vreemd is gegaan en hij doet mij en m'n moeder en m'n broer heel veel pijn met dit rare gedoe het lijkt alsof ik niets voor hem beteken. Ik doe wel gewoon op school en met m'n vrienden maar diep van binnen kan ik wel huilen... ik hoop dat jullie mij hiermee kunnen helpen groetjes jennifer

ik heb al 1,5 jaar een vriendin. het is allemaal niet helemaal goed gegaan(allebei soms vreemdgegaan en een paar keer al uitgemaakt) de ouders van mijn vriendin verbieden haar nog met me om te gaan en dreigen naar de politie te stappen als ze contact met me houd. ik ben hopeloos want ik wil haar niet kwijt. ik weet niet meer wat ik moet doen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Hallo, Ik wil graag even een reactie op de uitzendig van rtl late night geven!! Het gaat daar vooral over kinderen die moeite hebben met de scheiding.. ik snap dat wel maar ik vind ook dat verhalen zoals die van mij verteld moeten worden!! Mijn verhaal is dat mijn broertje en ik door onze vader meerdere jaren zijn mishandeld.. op een avond heeft hij ook mijn moeder mishandeld en toen zijn we voor 2 maanden bij me opa en oma gaan wonen ( mijn moeders kant).. de scheiding is rond ( gelukkig) en mijn broertje en ik hebben ervoor gekozen geen contact meer te hebben met onze vader dit willen we ook niet.. hij snapt dat niet dat wij als kinderen zelf keuzes kunnen maken!! Hij blijft mijn moeder en opa en oma de schuld geven dat ze ons verbieden contact te hebben met hem... ik heb besloten dit te delen met jullie, omdat er wordt gepraat over kinderen die er moeite mee hebben dat hun ouders scheiden, maar vergeet niet dat er ook kinderen zijn die blij zijn met de keuze van scheiding maar die wel moeite hebben met hoe 1 van de ouders de andere ouder zwart blijft maken...

Praat niet negatief over je ex (de moeder of vader van je kind) waar je kind bij is, dit kan heel moeilijk zijn voor een kind om daarna nog naar de vader of moeder te gaan.

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Beste ouders, 3 jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. Ik was toen net een paar maanden 18. 2 januari, net nieuwjaar toen werd het ons verteld.. Er is natuurlijk geen enkel moment een goed moment om zoiets tegen je kinderen te vertellen, maar god wat was ik boos dat we zo het nieuwe jaar moesten starten. Het was rond het avond eten dat mijn moeder vroeg of we allemaal even beneden wilde komen zitten. Jaren lang heb ik het gezegd tegen vriendinnen: mijn ouders gaan nog ooit scheiden. Waarom? Dat kon ik niet uitleggen maar er was altijd spanning. Maar het moment de 2 januari dat het ons verteld werd zag ik het totaal niet aankomen. Samen met mijn zusjes zaten we op de bank toen onze moeder vertelde: jullie zullen misschien wel boos zijn en verdrietig maar papa en mama gaan uit elkaar. Het ergste was nog dat onze vader heel hard zat te huilen want deze scheiding was onze moeder haar keus. Mijn 2 zusjes en ik voelde ons werkelijk verschrikkelijk. Ik moet zeggen de scheiding van onze ouders ging als een speer en alles werd goed geregeld. Mijn vader was echter wel erg boos op mijn moeder waardoor alle over de rug van de kinderen ging. Alsjeblieft ouders doe dit niet want dat breekt je kinderen. Elk kind houd van beide ouders dus het laatste wat ze willen is moeten kiezen. Ik was meer postbode als kind, als ik bij mijn vader ging eten ging het alleen maar over spullen die ik bij mijn moeder nog moest ophalen voor hem en andersom precies hetzelfde. Verschrikkelijk, gelukkig heb ik na een paar maanden in een woede uitbarsting durven zeggen dat dit anders moest. Ik zat voor de scheiding al niet lekker in mijn vel maar hield dit voor me. Totdat ik erachter kwam dat mijn moeder al een nieuwe liefde op het oog had, dit was 3 maanden na de scheiding ik was natuurlijk hartstikke boos. Mijn moeder ging bij alles tegen mij in en was een andere moeder als dat ik haar kende. Ze ging veel vaker naar de kroeg en was steeds minder thuis bij ons. Uiteindelijk zijn de discussie uitgelopen tot een flinke ruzie, eindelijk kon ik zeggen dat ik het nut van het leven niet meer zat en dat zij en papa dat alleen maar erger maakte met hun gedrag. En EINDELIJK heeft mijn moeder geluisterd en na veel onderzoeken kwam eruit dat ik aan een depressie leed. Na een paar maanden medicijnen en veel gesprekken later dacht ik hé dit gaat steeds beter. Ook het contact met mijn vader werd weer beter. Totdat wij terug kwamen van onze eerste vakantie met onze vader. Hij wilde liever niet dat wij onze moeder belde op vakantie want het was de vakantie met hem (dit moet je niet doen bij je kinderen, zeker op een eerste vakantie met maar 1 van de ouders). Mijn zusje en ik waren de dag later jarig en waren blij dat we onze moeder weer zagen. Helaas kwamen we er toen via via achter dat onze moeder een nieuwe vriend had, dit hoor je natuurlijk het liefst van je ouders zelf en alsof dat nog niet erg genoeg was, was de nieuwe vriend van onze moeder de beste vriend van onze vader. We waren hartstikke kwaad, hoe kom ze dit nou doen, waarom hij en waarom 1 dag voor onze verjaardag. Onze vader was woest en dit liet hij ons merken, ouders doe dit je kinderen niet aan!!! Ouders die elkaar zwart maken is het ergste wat je mee kan maken!! Nu 3 jaar later woont mijn moeder met haar vriend samen en mijn vader heeft inmiddels ook een nieuwe vriendin en gelukkig praten ze nu ook weer makkelijker met elkaar. Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is dat kinderen het erg moeilijk vinden als ouders uit elkaar gaan. Hier komt veel verdriet bij kijken en gun dit de kinderen alsjeblieft! Gun de kinderen ook de tijd om alles te verwerken, stap niet snel zomaar opnieuw een relatie in. En nog het belangrijkste: zorg alsjeblieft dat als er een nieuwe liefde is of als er iets gaat veranderen de kinderen dit van u horen en niet van mensen uit de omgeving! Ik en ik denk alle kinderen voelen zich bedrogen en vertrouwen zal pas na lange tijd terug komen. Laat de nieuwe partner niet de vader of de moeder rol overnemen dit maakt de kinderen alleen maar kwaad en zo zal er steeds meer haat richting de nieuwe partner komen! Ga er alsjeblieft goed mee om want ik zit helaas nog steeds met een depressie en met medicijnen. De scheiding is niet de enige reden hiervan maar zal zeker een groot deel zijn van de depressie. Hopelijk heeft u iets aan dit verhaal. Liefs J.

Naar aanleiding vd uitzending van gisterenavond van rtl late night wil ik graag als een wat ouder kind van gescheiden ouders een reactie achterlaten. Inmiddels ben ik 36 en heb ik nog steeds `last` van de heftige vechtscheiding van mijn ouders. Vooral het 'er midden in zitten' tijdens de vele ruzies en het geen respect meer voor elkaar hebben is erg lastig. Bruiloften bijv. van broers, zussen en mijzelf worden er niet leuker op als je weet dat de 2 belangrijkste mensen in je leven elkaar haten en niet bij elkaar in de buurt kunnen komen. Wat nou als ik mijn eerste kindje krijg? Wie bel ik als eerste? Het is nooit goed. Ik wil geen slachtofferrol aannemen en probeer dat ook niet te doen. Maar moeilijk is het wel! Ook als je ouder wordt...kind van je ouders blijf je altijd!!! Dus ouders, luister naar je kind!!!