Hey. Ik wilde graag even wat kwijt. Mijn situatie thuis is niet zo fijn. Mijn ouders zijn nu een paar maanden uit elkaar en ik heb daar veel moeite mee. Ik zit in een depressie en heb tijden gehad dat ik alleen maar dacht aan zelfmoord. Maar even terug naar het scheiden. Omdat mn vader verliefd was geworden op een ander, had hij dat aan mn moeder verteld. Ik had het totaal niet verwacht. Ik had never iets van dat gemerkt. Ik voelde me dood van binnen. Gevoelloos. Ik heb er heel lang om gehuild. En ook niemand om me heen had het verwacht. Ik had/heb heel veel steun van de mensen om me heen. Maar buiten alles om, voel ik me altijd klote. Op school word ik regelmatig uitgescholden en eerst had ik daar geen moeite mee maar nu heel erg. Ik heb veel contact met mensen uit andere delen van het land omdat ik daar echt alles aan durf te vertellen. Mn ouders maken me soms in de war. Dan staan ze ineens weer te knuffelen in de keuken en op t andere moment ligt mn vader met n ander in bed.. Ik snap het niet meer.. Kan iemand me misschien helpen? xxx Britt

hoi allemaal, mijn ouders zijn nu ongeveer 3 of 4 jaar gescheiden. ik heb er nog elke dag moeite mee, gelukkig wonen ze wel dicht bij elkaar (eerst was dat helemaal niet). ik vind wonen bij mijn moeder fijner dan bij mijn vader. dat komt misschien omdat ik bij mijn vader nog 2 stiefbroers heb die me in de weg lopen. en ik daardoor niet mezelf kan zijn. dat vind ik erg vervelend. ik wil soms wel is tegen papa zeggen dat ik er liever niet meer kom. alleen weet ik niet hoe... misschien dat jullie me kunnen helpen. alvast bedankt! groetjes anouk.

Dag ouders, Hier een beetje advies van een levensechte ervaringsdeskundige! Ik was helemaal niet van plan om advies te gaan geven, maar na alle berichten van kinderen die ik hier heb gelezen voel ik me toch geroepen! Ik denk dat het als ouders heel belangrijk is om de problemen met de partner voor jezelf te houden. Bespreek geen echtscheidingszaken met je kinderen, voel je je naar door alle gebeurtenissen? Bel een vriend/vriendin, schrijf een brief doe er wat mee, maar laat je kinderen met rust. Die vinden het niet fijn om te horen, en voelen zich gedwongen te kiezen. En dat is niet oké! Heb geen ruzie in de buurt van je kinderen. Tuurlijk mag je wel eens boos zijn op je (ex)partner maar zorg dat je kind daar geen last van heeft. En dan niet alleen je best doen, gewoon echt doen! Jullie zijn tenslotte de volwassenen dus gedraag je ook zo! Zorg voor een goed contact met de expartner. Natuurlijk heb je daar twee kanten voor nodig, maar doe je uiterste best. Heb goed overleg over het kind, in principe MOETEN jullie communiceren zoals jullie dat ook zouden moeten doen als jullie nog bij elkaar waren. Dat jullie uit elkaar zijn betekent niet "nou dan gaan we het kind nu op onze eigen manier opvoeden". Zorg dat je normen en waarden met elkaar overlegt, regels en dergelijke. Zorg voor een gemakkelijk contact en wees normaal. Wees er van op de hoogte dat jullie ouders.. verantwoordelijk zijn voor de situatie. Ja jullie beide, en dat ook jullie beide ervoor moeten zorgen dat het kind er zo min mogelijk last van heeft. Ook als je man is vreemd gegaan, en het ECHT ALLEMAAL ZIJN SCHULD IS, ook dan ben jij nog steeds moeder van je kinderen, en hoor je die rol te vervullen. Gebruik NOOIT maar dan ook NOOIT je kind als wapen tegen je expartner. In de zin van, je mag hem nooit meer zien. Om de ander te pijnigen omdat hij of zij je heeft gekwetst. Op het moment dat je dat gaat doen ben je een hele slechte ouder voor je kind. Jij hebt ervoor gekozen om een kind te nemen. Dus vanaf dat moment, is het kinds welzijn het belangrijkst. Dus niet het feit dat jij gekwetst bent, nee, je kind is het belangrijkst. En die heeft hoe dan ook beide ouders nodig! Zorg voor een goede omgangsregeling met beide ouders. Of het nou co-ouderschap is, om het weekend, geef het een naam. Maar zorg voor een DUIDELIJKE en GOEDE omgangsregeling. Dus niet op het laatste moment aan laten komen. Het kind zelf laten beslissen is ook geen goed idee. Je moet je kind niet in die positie willen zetten. Maak de keuze voor het kind (zeker tot een jaar of 15). En laat ook geen discussie bestaan over het feit of een kind wel of niet naar de vader/moeder gaat. Tips bij co-ouderschap: wat ik heb gemerkt bij co-ouderschap is dat problemen bij kinderen veeeeel later worden opgemerkt, omdat ouders niet goed met elkaar communiceren. Het is van uiterst belang om eventueel een schriftje te hebben waarin je alledaagse gebeurtenissen kan beschrijven (en natuurlijk telefonisch contact), want problemen bij kinderen sudderen zo veel te lang door. Met een schriftje, herken je problemen sneller, herken je patronen en dergelijke. Maar ook om beide ouders goed op de hoogte te houden van hoe het met het kind gaat. Nouja, ik geloof dat ik nu wel uitgeraasd ben. Bovenstaande tips gelden natuurlijk niet voor gevallen waar een van de ouders niet helemaal in orde is, als het gaat op verwaarlozing, huiselijk geweld, verslaving en dergelijke. In zo'n geval is het raad plegen van een instantie de beste keuze, en is het belangrijk om te doen wat het beste is voor het kind. En dat voel je als ouders hopelijk goed genoeg aan! Ik kom waarschijnlijk nogal betweterig over, maar het gaat me behoorlijk aan het hart als ik sommige verhalen van kinderen lees. Vriendelijke groet, Sabien

hi mijn ouders zijn 2,5 jaar gescheiden en dat vind ik echt niet cool.:'( in het begin ging dat wel ok. wij bleven in ons eigen huis en mijn ouders verhuisde elke keer. ik vond het prima, zo zag ik mijn ouders nog een beetje bij elkaar. maar helaas pindakaas ging het niet langer zo. mijn vader bleef in het huis en mijn moeder en haar vriend moesten een nieuw huis zoeken. die was gelukkig (en ook jammer genoeg) snel gevonden. het was alleen een klein huurhuisje en ik moest een kamer delen met mijn zusje. mijn moeder zei dat het maar voor even was maar inmiddels wonen we er al 1,5 jaar... dat ging maar echter een jaar goed.... toen kregen mijn ouders knetterende ruzie.... zou knijterhard dat je ze aan t eind van de straat hoorde. en die ruzie is nog steeds niet goed :'( nu zit ik in de brugklas en zie ik mijn bff niet zo vaak meer. en dat was echt een schat want die luisterde altijd. op mijn school heb ik wel vriendinnen maar die weten het ook ziet zo goed of die luisteren maar half. mijn vader is heeft sinds kort een vriendin en daar is ie stapelgek op... ze zitten alleen maar te plakken... die vriendin heeft 2 kinderen en 1 meisje is van mijn leeftijd. we mogen elkaar echt. ik ben er altijd voor dr maar nu ik morgen een toneelvoorstelling heb komen ze niet kijken en ik weet niet waarom... ook gaan zij mee op vakantie en mijn zusje is daar nog lang niet klaar voor.... ik voel me echt ontzettend rot en puberig. ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet... ik wil weg uit deze diaree puree xoxo zaartje

Het is inmiddels 26 jaar geleden, ik was 10 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben het resultaat van een vechtscheiding. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders niet instaat met elkaar te communiceren. Het gevolg is dat ik nog steeds extreem veel moeite heb met het maken van keuzes, ik wil namelijk niemand teleurstellen. Als 10-jarige heb ik een onmenselijke keuze moeten maken, wil ik bij mijn moeder of vader blijven. Ik kan me nog bijzonder goed herinneren dat ik mijn keuze moest opschrijven voor de rechter. Probeer het je eens voor te stellen! Als 10-jarige je keuze op papier te moeten zetten. Hoop dat het vandaag de dag beter geregeld is. Ikzelf heb geen kinderen, ik weet wel waarom. Mijn advies aan ouders; begin niet aan kinderen als je er niet klaar voor bent. Kinderen krijgen lost relatieproblemen niet op. Mocht het te laat zijn, ga je dan niet gedragen als een hufter. Vergis je niet, kinderen zullen het gedrag van hun ouders nooit vergeten. Gr., Michiel

hey allemaal ik word egt hellemaal gek van die scheiding. ik lig altijd maar te dubben over dit en dat en ik kom nauwelijks in slaap dan denk ik wat moet ik nauw doen om hun te helpen als ze ruzie maken? en het is ook heel moeilijk als je ouders gaan scheiden want soms komt er dan een nieuwe partner bij maar soms ook niet. ik heb dat wel mijn ouders hebben er allebei een nieuwe partner bij. soms is dat best lastig bijvoorbeeld je moet later naar bed (wat normaliter niet hoeft) of je eet heel anders, bah. ik word soms geslagen als ik iets fout doe. mijn best vriendin heeft het zelfde alleen word die niet geslagen gelukkig maar! -xxx- nikita

hi allemaal ik voel mij egt super rot dat mijn ouders gescheiden zijn, ze hebben er ook allebei een nieuwe partner bij dat is ook heel erg wennen er is ook netnet een nieuw huis bij gekomen. gelukkig is het wel een mooi huis ik allebei de nieuwe printers wel aardig maar toch is er een verschil tussen die twee partners, de een vind ik veel aardiger dan de ander en ik denk dat dat komt door de tijd komt de een ken ik langer dan de andere. ik word soms ook geslagen mijn vriendin heeft het zelfde probleem, alleen wordt die niet geslagen gelukkig maar en ik word ook hellemaal gek aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.

What the F*****! Oke, we zijn er dus net achtergekomen dat mijn vader vreemd is gegaan, en hij heeft al duidelijk gemaakt dat hij met die vrouw doorwil en wil scheiden van mijn moeder. Lekker dan. Nu blijft mijn moeder maar tegen me aanpraten over hem, gelukkig zit ik op kamers dus hoef ik er niet de hele tijd bij te zijn, maar mijn twee jongere zusjes wel. Ik word er helemaal gek van, dat getrek van beide kanten de hele tijd. Ik wil gewoon met rust gelaten worden. 'Nee, ik weet niet of ik mijn vader vandaag wil zien', 'Nee, ik weet niet bij wie ik in het weekend wil zijn'. Aaaghhrr, heeft iemand tips? Ze zijn meer dan welkom

Hi allemaal, Ik heb er erg veel moeite mee dat mijn ouders zijn gescheiden, en dat ik nu een stiefvader heb. Hij zegt dat ik zijn (echte) dogter ben, maar dat ben ik helemaal niet. Ook geeft hij mij bijna elke dag straf. Doe ik iets goed, zegt hij dat het weer fout is. En ik heb het al zo vaak tegen hem gezecht! Hebben julie nog tips voor me? Xjes

Hi allemaal, Per toeval kwam ik op dit forum terecht en wilde ik toch ook mijn verhaal vertellen. Ik woon nog thuis bij mijn vader met mijn 2 broers. Ik zie dat het veel vaker voorkomt dat de vader uit beeld verdwijnt in plaats van de moeder ( wat bij mij dus het geval is). Mijn ouders zijn nu sinds augustus 2013 uit elkaar. Ze gingen uit elkaar omdat mijn moeder jarenlang vreemd ging en dit nog steeds deed. Toen mijn vader hier achter kwam wilde hij nog vechten voor wat er van over was.. maar toch is ze vertrokken naar een andere man diezelfde dag. Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Soms whatsappte ze mij dat ze me mistte en van me hield, en de dag daarna wilde ze me nooit meer zien en werd ze kotsmisselijk van mij. ( waarschijnlijk omdat ik heel erg veel op mijn vader lijk) Omdat ik het heel moeilijk had met de wisselende berichten van mijn moeder, heb ik haar geblokkeerd op whatsapp. Mijn moeder is heel egoistisch en denkt alleen maar aan haarzelf op dit moment. Ze eist enorm veel geld van mijn vader en gaat maar door en door hiermee. Ik vind het vreselijk dat het systeem hier in Nederland zo is ingesteld dat de persoon die het meeste verdiend de ander moet financieren tijdens en na de scheiding. Mijn moeder doet op dit moment helemaal niks en krijgt gewoon lekker geld binnen van mijn vader. Ook onderhoud mijn vader ons compleet want mijn moeder betaald helemaal niks voor ons maar eist wel een hoop geld. Het ergste vind ik vooral dat ik geen moeder meer heb en dat ik haar ook totaal niet meer herken. Ik denk dan aan mijn bevalling later of als ik ga trouwen.. waarschijnlijk zal mijn moeder daar niet bij zijn en dat maakt mij nog enorm verdrietig. Ik heb het op bepaalde dagen nog heel erg moeilijk mee. Dagelijks ben ik enorm down en heb ik nergens zin in, ik hoef ook maar even iets van haar te horen en ik ga weer huilen. Ze zegt namelijk van mij te houden maar doet hier helemaal niks voor om dit te laten merken. Merk ook dat de mensen om mij heen toch snel doorgaan met het leven en mij niet zo heel goed meer begrijpen als ik weer thuis wil blijven omdat ik geen zin heb iets te doen. Snap ook wel dat dit moeilijk te begrijpen is als je het niet zelf hebt meegemaakt. Iemand die zich hier in kan vinden ? . xxx