Buddy Misha met haar vader bij Radio EenVandaag

Misschien heb je er wel eens over gehoord: onze Scheid-doos, met daarin allemaal informatie en spulletjes die wij graag hadden gekregen toen onze ouders uit elkaar gingen. In het radioprogramma De Zeeuwse Kamer praten kinderbehartiger Daniëlle Bakker en onze directeur Sanne Abrahams over de Scheid-doos en de impact van een scheiding op kinderen. Benieuwd naar de aflevering? Je vindt 'm hier!Met de speciale SCHEID💔DOOS willen we kinderen en jongeren ondersteunen in hun zoektocht naar informatie en hen een hart onder de riem steken als hun ouders uit elkaar gaan of al (een tijdje) zijn. In de doos zit het boek ‘Je hoeft het niet alleen te doen’, de nodige tips, het spel ‘Vraag-Maar!’ en verschillende leuke hebbedingetjes. Een doos vol informatie en spullen om het (over)leven met gescheiden ouders makkelijker te maken.Ken jij iemand die wel een steuntje in de rug kan gebruiken? Je bestelt de SCHEID💔DOOS hier!

Een brief vol stiekem verdriet. Dit artikel is geschreven naar aanleiding van de Open Brief aan ouders.Jaarlijks krijgen zo’n 70.000 kinderen in Nederland te maken met een scheiding. In de praktijk blijkt maar al te vaak dat er tijdens en zeker ook na dit proces te weinig aandacht bestaat voor de gedachten en gevoelens van kinderen. Om hier verandering in te brengen heeft Villa Pinedo samen met jongeren een open brief opgesteld. Deze open brief moet volwassenen bewust maken wat er in het hoofd en hart omgaat van kinderen tijdens het scheidingsproces.Het NRC schreef ook over onze Open Brief. Bron: ‘De open brief is een heel goed initiatief’ zegt pedagoog Inge van der Valk (Universiteit Utrecht) in het NRC van 29 augustus. Klik hier voor het hele artikel.Wil je de Open Brief voor ouders lezen?Klik dan hier.  

Lunchinterview - Sophie Mulder (26) en Demi Keppel (24) werden door NRC geïnterviewd over het boek'Je hoeft het niet alleen te doen' dat zij samen schreven met Marsha Pinedo. Daarbij putten zij uit eigen ervaring. Sophies verhaal gaat zo: ze was drie toen haar vader apart ging wonen, verderop in dezelfde straat in Utrecht. Zij woonde om en om bij allebei. Haar moeder en haar nieuwe man kregen een baby, haar halfbroertje. Ze was negen. In datzelfde jaar ging haar vader samenwonen met zijn nieuwe vriendin. „Bij mijn vader vond ik het toen leuker. Mijn stiefmoeder was cool, we gingen samen shoppen, naar de film.” Tot daar ook een baby kwam, een halfbroertje, en daarna nog een. Ondertussen was haar moeder weer gescheiden, verliefd en opnieuw gaan samenwonen. Die periode, zo tussen haar negende en achttiende, was wel „allenig”, zegt Sophie. „Ik hoorde nergens tot de kern van het gezin. ” Dat meisje, zegt ze, zat in haar hoofd toen ze aan het boek werkte. Lees het hele interview hier.