Mijn verhaal; Het is maandagavond. Ik lig weer veel te laat op bed. Een discussie met mijn vriend volgt, maar ik heb er geen energie voor. Na de discussie pakt hij me vast en geeft me een dikke kroel. Die kroel was alles wat ik op dat moment nodig had. Mijn lip begint te trillen, ik voel de tranen opkomen. Ik probeer het nog in te houden, maar tevergeefs. De tranen rollen over mijn wangen, ik snik diep en met lange halen. Ik merk dat ik me volledig afsluit voor de omgeving. Mijn vriend begrijpt niet wat er is, vraagt er wel 10x naar. Ik krijg mijn lippen niet van elkaar, hoe graag ik hem vertel wat er is. Op het moment dat hij zich omdraait, geef ik hem een snauw. Niet terecht weet ik zelf. Ik kan ook gewoon aangegeven wat ik nodig heb, maar ik kies ervoor om lelijk te doen, te schreeuwen om aandacht. Het duurt een tijd voordat ik rustig wordt. Ik blijf maar denken. En vraag me af of dit te maken heeft met de scheiding. Het schreeuwen om aandacht, denken dat je niet gehoord word, je continu afvragen of je wel goed genoeg bent, of je relatie goed genoeg is, het volledig dichtslaan. Waar komt dit vandaan? En waarom komt het eens in de zoveel tijd weer terug? Ook als alles goed lijkt te gaan. Ben ik hier alleen in? Of zijn er nog meer jongeren die zo reageren? Zijn hun ouders ook gescheiden? Feel free to respond.

Ik weet NIET how ik minder Kan huilen Dus mijn vraag is : how Kan ik minder huilen on de scheiding ???

Ik blijf er steeds aan denke en ik wil dat ze bij elkaar komen ik weet niet ik vind dit echt niet leuk ik wil bij mijn familie weg en dat wil ik heel graag

hoi. ik heb dus een vader die me slaat en nergens om geeft. Ik zou dolgraag bij mijn moeder wonen maar dat kan nog niet. ik heb ook een broertje die te snel huilt ( Hij is 8) en ik moet hem vaak verdedigen. Iemand tips?

Ik heb vrij veel moeite met bij mijn vader wonen, altijd als ik en mijn zusjes bij hem zijn is er een hele gespannen sfeer en is het altijd een beetje alsof we moeten oppassen met alles wat we doen. Als we daarna terug zijn bij mijn moeder stort iedereen bijna spontaan in omdat ze doodop zijn van bij mijn vader zijn. Ook kan mijn vader wel is heel boos worden, op mij en mijn oudste zusje gebeurd dat niet zoveel meer, maar mijn jongste zusje (10) wordt dan voor mijn idee vrij heftig uitgescholden. Ik zou wel graag bij mijn moeder willen wonen, maar ik durf niet echt dat gesprek met mijn vader aan te gaan en ik weet ook niet of mijn zusjes het dan nog soort van goed kunnen hebben daar

help ik ga volgende week dinsdag ga ik naar een mevrouw tu en ik weet dan niet wat ik moet zechen en het is een mevrouw die mij helpt dat is wel fijn maar ik weet niet hoe ik het moet zeggen heeft iemand tips alsje blieft dankjewel alvast.

ik wil graag meer aandacht hebben ik heb een broertje en een zusje en die mogen letterlijk alles en ik mag niks ik lig elke avond op bed en huil echt veel tips?

hoi allemaal ik ben charlene en ik heb een heel groot probleem ik heb mijn moeder al heel lang niet gezien ( wel over de telefoon) zins het vorig schooljaar en ik huil 😭😭heel veel en ik wil er van af heef een van jullie tips voor mij groetjes van charlene

Heyy iedereen dit is mijn 2de vraag op de app.. Mijn vader wordt vaak boos en begint te schreeuwen en te dreigen dingen weg te doen. Ik word dan vaak uber boos en begin zelf ook te schreeuwen. Mijn vader heeft moeite mij te zien opgroeien... Helaas ook in taal... Mijn vraag: Hoe moet ik mijzelf in bedwang houden?

Hii, Ik heb eigenlijk niet echt een vraag, maar meer iets waar ik mee zit.. Sinds ik 3 jaar ben zijn mijn biologische ouders al uit elkaar. Mijn vader heeft toen een nieuwe vriendin gekregen en zij zijn inmiddels 13 jaar getrouwd. Helaas heeft zij aangegeven dat ze wilt gaan scheiden. Mijn vader snapt hier niks van en doet er alles aan om haar besluit te laten veranderen. Het moment waarop zij aangaf te willen gaan scheiden, hebben mijn zus en ik mijn vader enorm getroost en gesteund. We deden er alles aan om onze vader er doorheen te slepen. Soms ging dit ten koste van onze eigen behoeftes.. Maarja het verdriet van mijn vader was voor mij een enorme impact en daarom probeerde ik er alles aan te doen om de situatie voor mijn vader toch een beetje rustiger te maken. Ik had het er erg moeilijk mee om hem zo verdrietig te zien en dat heb ik nu nog steeds. Al gaat het nu wel een stuk beter dan in het begin. Wat ik erg lastig vind is dat mijn vader aan ons vraagt of we normaal kunnen doen als zij er is en of we het zo leuk mogelijk voor haar kunnen maken. Soms lijkt het alsof hij alles voor haar doet en ons dan maar een beetje aan de kant schuift.. Terwijl wij hem juist zo enorm hebben opgevangen! Ik vind het lastig als ik hier over na denk, want aan de ene kant voelt het soms echt niet oké, maar aan de andere kant snap ik ergens ook wel dat hij er alles aan wilt doen om haar besluit te laten veranderen.