Gespannen sfeer bij vader

Hey Ynte, Wat goed dat je hierover een berichtje schrijft, ik las het namelijk en ik zat in bijna dezelfde situatie een aantal jaar geleden. Mijn vader kon ook boos worden om de kleinste dingetjes, zelfs als er alleen een glas water per ongeluk omviel waren mijn zusjes en ik al bang dat hij ging schreeuwen, daarnaast is hij ook een hele grote kale man en dat was best intimiderend. Hij trok mij soms ook voor omdat ik super erg mijn best deed om er bij te horen, nep lachen, heel geinteresseerd doen in zijn werk en leven, en altijd maar lief doen. Ook als ik moe was of verdrietig. En dat is inderdaad mega vermoeiend. Ik zal mijn best doen je wat advies te geven..

1. Ga het gesprek aan met je vader, ook al kan dat best spannend zijn. Laat hem weten dat jullie soms van hem schrikken, en een beetje bang worden als hij boos wordt. (Het is namelijk waarschijnlijk echt zijn bedoeling niet jullie bang te maken, en hij heeft het misschien niet eens door hoe hij overkomt, ik durfde het op een gegeven moment te zeggen en toen schrok hij er van dat wij bang waren voor hem)
2. Je bent 16, dus als je echt graag bij je moeder wilt wonen dan mag je dat aankaarten. Ik weet niet hoe de omgangsregeling nu is, maar je zou bijvoorbeeld een (paar) nachtje(s) minder kunnen komen maar dan wel nog komen avond eten.
3. Als je vader weer boos wordt, neem je je zusjes even mee naar boven tot hij weer rustig is. Het is niet jouw verantwoordelijkheid dat hij boos is, maar het hielp voor mij en mijn zusjes wel om even afgeleid te worden als het gespannen was. Even afstand nemen van de situatie.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, het is ook altijd handig als je een volwassenen in vertrouwen kan nemen hier over, misschien een tante of oom, of goede vriend(in) van je vader. Zij hebben namelijk een andere relatie met je vader en misschien kunnen zij het hem op een handige manier brengen. Hij is zelf natuurlijk nooit een (jong) meisje geweest, dus hij snapt niet hoe het overkomt op jullie. Veel succes, en als je nog meer vragen hebt of even je ei kwijt wilt kan dat natuurlijk altijd! Liefs, D.

Lieve Ynte, Wat dapper dat jij je verhaal hier wilt delen op ons forum! Je vertelt dat je moeite hebt om bij je vader te wonen omdat er gespannen sfeer hangt en hij erg boos kan worden. Jeetje wat een vervelende situatie voor jou! Verder vertel je dat je graag bij je moeder wilt wonen maar dat je het gesprek met je vader niet aan durft te gaan. Ik kan me voorstellen dat het spannend is om een gesprek met je vader aan te gaan. Ik vond het ook altijd moeilijk om met mijn ouders in gesprek te gaan over iets wat ik niet leuk vond. Wat ik toen deed was opschrijven wat mij dwars zat en hoe eng ik dit ook vond vertellen aan mijn ouders. Als je je hier niet fijn bij voelt of je vind het moeilijk om dit op te schrijven of te vertellen hebben wij een open brief aan alle gescheiden ouders geschreven. Dit is de link naar de brief https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Misschien herken je wel een aantal dingen die in de brief geschreven staan. Er is ook blog met 10 tips over hoe je met je ouders het gesprek aan kunt gaan. Dit is de link: https://www.villapinedo.nl/blog/10-tips-hoe-kunt-praten-ouders/  Wat mij nog meer heeft geholpen is om erover te praten met iemand met een vriendin, een familielid of een leraar. Bij Villa Pinedo is er ook iemand (een buddy) waarbij je hart kan luchten en kan kletsen over de scheiding. Dit is de link: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik hoop dat je iets aan mijn tips zult hebben. Heel veel succes!! Liefs, Ella

Lieve Ynte, wat fijn dat je ons forum hebt gevonden en dat je je verhaal deelt! Ik herken heel veel in wat je schrijft over de gespannen sfeer bij je vader en kan me daarom ook helemaal voorstellen dat je hiermee zit.  Als ik bij mijn vader was, hing er ook vaak een nare sfeer. Mijn broer en ik waren altijd heel alert op wat we deden. Onze vader werd vaak boos om kleine dingen, dus ik voelde me vaak zenuwachtig en 'teveel' in huis. Hoe is dat bij jou? Ik kan me herinneren dat het me ook vaak veel energie kostte om bij hem te zijn en ik altijd weer blij was bij m'n moeder te zijn.  Je schrijft dat je graag bij je moeder zou willen wonen, maar dat je het gesprek niet aan durft te gaan met je vader. Ik durfde vroeger ook niet te vertellen dat ik niet meer zoveel naar hem toe wilde en ik vertelde zelfs niet aan m'n moeder hoe we het bij hem hadden. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik het mijn moeder niet vertelde. Nu ik wat ouder ben en ik het er wel eens met mijn moeder over heb, zegt ze dat ze het zo vervelend vindt dat ik nooit iets heb gezegd. Ze had me namelijk graag geholpen om het bespreekbaar te maken en om over oplossingen na te denken. Ik weet niet of jij wel eens met je moeder hebt besproken hoe de sfeer bij je vader thuis is, maar dat kan al heel erg opluchten denk ik. Misschien kan jouw moeder ook wel meedenken/ meehelpen in het bespreken van jouw wensen naar je vader toe?  Ik heb uiteindelijk een gesprek gehad met mijn vader en heb hem toen eerlijk gezegd wat ik graag zou willen. Ik ben vanaf toen niet meer hele weekenden bij mijn vader gebleven, maar we hadden afgesproken om eens in de week met elkaar te eten. Ik voelde me daar veel prettiger bij en er was meteen minder spanning. Daardoor konden we veel fijner praten en vonden we het heel leuk elkaar te zien, dus kregen we een betere band. Wie weet werkt zoiets ook voor jou en jouw vader. Ik denk dat het het belangrijkst is dat jij je prettig voelt in het bij je vader zijn. Het is heel lief en begrijpelijk dat je daarin ook wil dat je zusjes het goed hebben, maar dat is natuurlijk niet jouw verantwoordelijkheid. Ook hierin zou je moeder (of een andere lieve volwassene, zoals D al schreef) kunnen helpen.  Hopelijk vind je snel een fijne manier voor jou.  Succes en liefs,  Nicole