Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Mijn moeder heeft al 1.5 jaar een nieuwe vriend. Hij heeft alleen nooit bij ons thuis hoeven slapen. We wisselde namelijk eerst week op week van pap naar mam. In de week dat we dan weg kwamen kwam hij slapen. Nu heeft mijn vader sinds een half jaar ook een vriendin. En door omstandigheden wonen we nu sinds 3 maanden voor een tijdje volledig bij hem. De eerste maanden probeerde papa nog rekening te houden met ons en het feit dat we het niet fijn vinden als ze veel komt en al helemaal slapen. Hij gaat nu 1/2 dagen in de week naar haar. Maar nu komende week komt ze voor het eerst hier slapen. Ik ben er in mijn gevoel nog niet klaar voor maar heb toch gezegd maar haar maar komen zodat ik van de druk af ben en minder het gevoel heb dat ik hun relatie in de weg zit. Maar nu is de vraag. Hoe overleef ik die dagen dat ze hier komt. Hoe voel ik me toch fijn in mijn eigen huis? Normaal zit ik na het eten de hele avond met mijn vader op de bank. Hoe doe ik dat nu? Hoe los ik het gevoel op van ze zit op mama’s zoude plek? Ze ligt op mama’s plekje in bed. ( we wonen met papa nog in het huis waar me met zijn 4e zijn opgegroeid). Maar ook hoe ga ik om met mijn vader “ klef” en gelukkig zien met een ander dan mama. Kortom hoe ga ik hier mee om? Bedankt voor het lezen, Elise

Hoi, ik ben Sophie, 20 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Vanaf mijn 11e veranderde de sfeer thuis drastisch toen mijn stiefmoeder bij ons introk. Langzaam voelde het huis niet meer als mijn thuis, maar als een plek waar ik eens in de twee weken even mocht zijn. Mijn stiefmoeder bepaalde alles, en mijn broertje, zusje en ik mochten amper iets: geen geluid maken, niet op “haar” plek zitten, geen dingen in de koelkast pakken. Zelfs de badkamer beneden werd haar domein. Uiteindelijk mochten we niet eens door bepaalde gangen lopen of spullen pakken zonder toestemming. Ik voelde me steeds meer buitengesloten en ongewenst, zeker in contrast met hoe mijn stiefmoeder en halfzusje werden behandeld. Op Oudjaarsavond was de maat vol, en ben ik bij mijn moeder ingetrokken—net als mijn zusje daarvoor. Er is een gesprek geweest met mijn vader en stiefmoeder, maar ze wilden niets veranderen. We hebben sindsdien geen contact meer. Ik praat nu wekelijks met de praktijkondersteuner en denk na over verdere hulp, zoals een psycholoog. Ik ben boos, maar wil het contact met mijn halfzusje wel behouden. Het is zwaar geweest, en ik ben op zoek naar rust en advies.

Hé dit is mijn tweede keer maar dat maakt het niet makkelijker.dit keer is het mijn vader en super lieve stiefmoeder. De eerste keer was ik 5 en ik ken mijn stiefmoeder al 8 jaar het is ingewikkeld omdat het dat zo zo is en je merkt het aan je vader aan je stiefmoeder mijn stiefmoeder hoef ík maar een knuffel te geven en ze begint te huilen zo ongeveer maar bij mijn vader is het echt heel anders hij gaat nu in eens allemaal leuke dingen doen zo als naar de film een ijsje halen Mac pizza uit eten en dat deed hij nooit het klopt gewoon niet mijn zusjes vinden het leuk en ik wil het ook niet voor hen verpesten ik weet het niet iedereen zegt is toch leuk. Ik vind het gewoon raar. En hij gaat nu in eens met een andere vrouw om die ik nog nooit heb gezien. Ik weet niet wat ik er mee moet het is gewoon super snel klaar met deze op naar de volgende. Ik weet het gewoon niet alles veranderd gewoon zo

mijn ouders zijn gescheiden, sinds ik 3 of 4 was ik woon bij papa. maar mijn is, ik ben heel boos op mijn moeder ze heeft opeens een VRIENDJE terwijl ze nooit wat met mij wil doen doet ze ales met heer vriendje ik ben zo boos. wat moet ik doen

Mijn ouders zijn momenteel al 12 jaar uit elkaar. Mijn vader heeft sinds 6 jaar een nieuwe vriendin. De band was altijd oke maar sinds kort gaat het minder. Ik snap totaal niet waarom en al helemaal niet wat ik heb gedaan. Ineens regeert ze kortaf en geirriteerd. Ik hoef al verkeerd adem te halen en ik krijg een preek. Ook mijn stiefzussen doen momenteel apart. Ze zeiden nooit super veel tegen mij omdat ik meer het verlegen type was maar nu ook echt minder. Ze regeren allemaal geirriteerd en heb dus al gevraagd van heb ik wat gedaan. Daar kreeg ik n direct antwoord met nee op. Ze doen nog steeds raar. Iemand tips hoe ik dit beter kan aankaarten bij ze?

Mijn ouders zijn nu 3 jaar gescheiden. Mijn moeder woont bij haar vriend en ik en mijn broertje wonen tijdelijk bij mijn vader. Hoe ga ik om met de vriendin van mijn vader? Ze hebben nu een half jaar een relatie. Eerst was ze hier in de week dat wij bij mama waren maar doordat we nu volledig hier wonen word ik meer met haar geconfronteerd. Ze slaapt nog niet hier omdat papa ons ook de ruimte wil geven en weet dat ik er veel moeit mee heb. Ze komt nu soms op bezoek. Maar hoe bouw ik dit op? Voor hun gaat het allemaal niet snel genoeg terwijl ik alleen maar denk: laat me met rust en ik kan het er niet bij hebben. Ik heb lang moeite gehad met de scheiding en heb hier ook kort therapie voor gehad. De laatste tijd heb ik veel stress en paniekaanvallen kortom ik zit niet lekker in mijn vel en kom er even niet uit. Dus mijn vraag: hoe loop ik mijn vader niet in de weg in zijn relatie en hoe moet ik het contact met de partner opbouwen ( als het aan hun ligt zo snel mogelijk zodat ze ook kan blijven slapen) maar hoe doe ik dit op een manier dat ik mezelf niet voorbij loop.

Mijn moeder is 10 jaar geleden getrouwd met men stiefpa ma hij is niet goed voor haar ze is geopereerd aan haar nek ze mag 6 weken niks zwaar tillen en ze zijn de slaapkamer aan het leegmaken voor verbouwingen wat doet men stiefpa gewoon ganse * dag in de zetel zitten en slapen ik ben de enige dat haar helpe ze is daarjuist bij mij gekomen al wenend ik kan dees nimeer aan wat moet ik doen?

Toen mijn vader zei dat hij een nieuwe vriendin had was ik bang dat ik mijn moeder is vergeten en alleen dan die we zouden denken en ik was bang dat dat zij boos zijn bedoelingen met mij wel Maar eigenlijk was ze gewoon heel aardig Zijn jullie wel eens bang geweest voor je nieuwe stief ouders aan het begin?

Ik ben altijd bang geweest voor een scheiding, hoewel het al vrij duidelijk was dat het bijna kwam. Hoi, mijn naam is Loviène. En was 9 jaar toen mijn ouders scheidde van elkaar. Het heeft iedereen gebroken. En jammer genoeg ben ik niet de enige die dit is ondergaan. Uit het niet was de tafel leeg. Geen gesprekken meer over hoe je schooldag ging, alle nog maar stilte en vervelende blikken naar elkaar. Ruzies en dan het ergste. Een gaat het huis uit. Altijd bang over wat je moet zeggen." Moet ik wel zeggen dat mijn vader een vriendin heeft?" Of misschien is het wel.:" Ik moet het geheim houden, anders wordt het ruzie. Ik woon bij mijn moeder. En voor 4 jaar lang heb ik mijn moeder voor mezelf gehad. En mijn zusjes natuurlijk. Maar daarna kwam mijn moeder iemand tegen. Eerst was het "maar een uitje langs het meer". Maar later werd het nog veel meer dan dat! En dat is spannend. Hij/Zij komt ineens bij jou thuis, of wie weet zijn/haar kinderen ook. En ruzie kan ook nog eens voorkomen! Meestal zeg ik er niets van. Want anders " zit ik misschien in de weg". Hoewel mijn moeder zegt dat ik dat wel moet doen! Later vond ik deze website. Met een stukje "Open brieven". Als je je ouders iets niet zelf durft te zeggen (zoals ik) laat ze dat zien! En dan komen jullie er samen uit! Iedereen is bang voor de scheiding, misschien nog steeds. Misschien niet meer. Maar we begrijpen elkaar wel! De groeten en succes! Loviène❤️

Mijn moeder doet waar ze zin in heeft en gaat in de week dat ik bij haar ben bijvoorbeeld bij haar vriend slapen. We hebben elke week ruzie als ik bij haar ben over dit onderwerp. Ze vindt dat het haar leven is en ze moet kunnen doen wat ze wil terwijl ik daar anders tegen aankijk. Ze gaat volgend jaar waarschijnlijk met haar vriend ergens anders in Nederland wonen en dan moet ik permanent bij mijn vader wonen zonder dat ze dit heeft overlegd. Ik ben echt ten einde raad, het is net alsof ik met een kleuter aan het discussiëren ben de hele tijd. Wat moet ik doen?