Beste ouders Wij als kinderen hebben het erg zwaar in de scheiding. Ik ga nu ook naar de middelbare school, dus voor mij is het extra moeilijk, omdat ik dan nog allemaal andere spanningen over me heen krijg. Nieuwe vrienden, alles anders, veel meer leerlingen... Gelukkig hebben jullie voor ons een kindercoach geregeld om onze gevoelens te kunnen uiten. Toch blijft het allemaal heel emotioneel. Mijn vader en moeder hebben het slechte nieuws nu ongeveer een maand geleden verteld. Zelfs mijn vader moest huilen. De kindercoach is een hele opluchting voor mij geweest, dus aan alle ouders die in een scheiding zitten: Regel een kindercoach! Het is zó lekker om even al je gevoelens eruit te gooien! Vooral als oudste kind van vier! Dan heb je het gevoel dat je je sterk moet houden. Voor die anderen, omdat je ze niet van streek wilt maken. Ook je ouders wil je niet met je gevoelens lastigvallen, omdat je dan bang bent dat ze zelf gaan huilen. Daarom is een kindercoach zo belangrijk. Je moet niet al je gevoelens opkroppen! En als je niet wilt dat de kindercoach iets tegen je ouders vertelt, vertelt hij/zij het ook niet! De kindercoach zal vaak ook iets creatiefs met je doen, ik heb bijvoorbeeld een jurkje ontworpen. Daarin zat mijn verdriet en liefde verwerkt, zonder dat ik e bewust voor koos. Ook het hout om op te bouwen was erg belangrijk in mijn jurkje. Tekenen is echt iets voor mij om me te uiten. De laatste tijd loom ik ook veel. Vandaag heb ik samen met mijn moeder een heel schattig konijntje geloomd! Dat is ook een tip voor de ouders. Doe zelf ook iets met je kind. Maar als je meerdere kinderen, zal je steeds iets anders moeten doen... Ieder kind is anders. Ik heb met m'n moeder geloomd, mijn zusje een spel gespeeld met m'n moeder en de kleinere kinderen kijken films. Een tip voor alle kinderen: luister lekkere uptempo muziek! Ik luister Katy Perry en Cher Loyd. Hun liedjes zijn uptempo en emotioneel. En zoek een hobby waarmee je je echt uiten.

Beste gescheiden ouders van Nederland, Jullie zijn de ouders die ons zo trots vast hielden toen we net geboren waren, bij ons bedje stonden ‘s nachts om te kijken of we nog wel adem haalde, ons leerde fietsen zonder zijwieltjes en ons troostte toen we bang waren voor een monster onder ons bed. Jullie zijn de ouders die zo bezorgd waren toen we voor het eerst gingen stappen en een vriendje mee namen. Jullie willen ons beschermen tegen de val op ons eerste fietsje, tegen het boze monsters onder ons bed, tegen een enorme kater en een gebroken hart.. Leg ons dan eens uit hoe het kan dat jullie dezelfde ouders zijn die ons ’s nachts wakker houden omdat jullie ruzie maken, ons laten kiezen loyaal te zijn aan onze vader of moeder? Onze alimentatie niet willen betalen en hier ruzie over maken? En ons de rug toe keren wanneer het te moeilijk wordt? Niemand heeft jullie beloofd dat het makkelijk zou zijn, het ouderschap. En wij verwachten ook niet dat jullie het perfect zullen doen. Wij accepteren het zelfs wanneer jullie niet eeuwig van elkaar blijven houden en gelukkig worden met iemand anders. Het enige wat wij van jullie vragen is liefde, liefde van onze beide ouders. Gescheiden of niet, geef ons de kans om liefde te mogen ontvangen van beide onze ouders, en geef ons ook de kans liefde te mogen geven aan beide ouders! Dit kan alleen wanneer jullie elkaar accepteren en rustig naar elkaar luisteren. Wees blij voor ons wanneer we een leuk weekend hebben gehad bij de ander, drink een kop koffie samen als je ons ophaalt, zit vredig en trots naast elkaar bij ons afzwemmen. Dit zal niet altijd makkelijk zijn, maar DIT is de bescherming die wij nodig hebben. Want wat doet het met ons als de twee personen waar we het meest van proberen te houden het ons onmogelijk maken?

Lieve Ouders, Als kind zijnde is de scheiding van je ouders het ergste wat je mee kan maken. Sommige ouders spelen de scheiding heel erg over de rug van hun kind om. Zoals mijn ouders al 12 jaar doen. Ik ben een postduif en waarom? omdat mijn moeder niet meer met mijn vader wil praten. Ik heb ADHD en ik ben heel snel gestresst. Muziek houd mij rustig. Ik merk gewoon dat meerdere kinderen steeds vaker de dupe zijn van wat ouders uithalen. Vecht het lekker samen uit. Betrek alsjeblieft je kind er niet bij! Ik doe het kappersvak en eindelijk ben ik ook geslaagd voor een diploma. Ik heb er voor moeten vechten terwijl mijn ouders zelf ook bezig waren elkaars leven zuur te maken. Kinderen hebben gauw door als er iets mis is hoor! Vooral de scherpgezinde.... Geloof me nou, ook kinderen merken het wanneer jullie weer eens lekker bezig zijn. Ik ben ontzettend kwaad geweest op allebei mijn ouders. Maar houd dit in je achterhoofd: AMOR PARA SIEMPRE De echte ouders weten dat hun kinderen heel veel van hen houden. Maar stop met vechten. Overleg dingen niet als een stel wilde dieren. Maar doe normaal!!!!

Hey allemaal, Mijn ouders zijn nu negen maanden uit elkaar, nadat mijn vader is vreemdgegaan. Het is allemaal nogal heftig thuis aangezien mijn zus HST heel moeilijk heeft met dit alles. Ze wil mijn vader niet meer zien en is vaak opeens heel boos tegen mijn moeder of mij. Dan is zo ook wel eens agressief. Maar dat even terzijde, dit weekend zou voor het eerst na de scheiding naar mijn vader gaan (hij woont nu in Brussel met zijn vriendin). Vandaag kwam me vader bij ons thuis langs omdat hij wat dingen met mijn moeder moest bespreken (mijn zus was/is bij mijn opa en oma logeren), en toen heeft hij vanmiddag verteld dat hij een dochtertje krijgt. Daar ben ik natuurlijk best wel van geschrokken, opeens krijg ik er een zusje bij! En mijn moeder was natuurlijk ook erg verdrietig aangezien zij altijd nog een beetje hoop had dat t wel goed zou gaan komen. De vriendin van mijn vader is al 6 en een halve maand zwanger, dus in september krijgt ze het kindje. Alleen nu weet mijn zus dit alles nog niet, en ik ben heel bang dat ze heel boos ofzo word. Ik wil niet dat ze gekke dingen gaat doen... Heeft iemand misschien tips?

heb je ruzie ga dan even weg je moeder blijft huis en je vader stapt in de auto of anders om

Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb een vraag. Op het moment woon ik bij mijn vader, tot nu toe ben ik altijd gedwongen via rechtszaken tot een omgangsregeling om mijn moeder te blijven zien. Eens per maand moet ik per se daar naar toe gaan maar dat wil ik niet. Mijn moeder en ik hebben onze problemen waar het nu niet over gaat. Is het mogelijk als 17 jarige om niet meer naar mijn moeder te gaan en gewoon alleen bij mijn vader te wonen, zonder dat mijn moeder gelijk een rechtszaak aanspant om toch die omgangsregeling te krijgen?

Hoi allemaal, Er zit mij iets dwars: Mijn moeder doet een leraren opleiding spaans en ik weet dat nu al 2 jaar verborgen voor me vader weten te houden want mijn moeder wil niet dat me vader dat weet. En nu ineens weet hij het. ik ga altijd als ik bij mijn vader ben naar mijn oma toe. en me oma wil altijd alles weten en gaat me waarschijnlijk het hele weekend uithoren. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Wat moet ik doen?

hoi allemaal, mijn vader mijn broer en ik zouden eigenlijk op vakantie gaan, alleen mijn vader gaat wel met zn vriendin op vakantie en 2 kinderen van haar maar neemt ons niet mee omdat hij niet genoeg geld heeft maar wel in mei op vakantie is geweest met vriendin in Turkey. dit vind ik niet eerlijk. ik wil wel met papa mee want we gaan naar Pony park Slagharen en dat vind ik leuk want je mag elke dag naar het park. met mn moeder ga ik op vakantie in frankrijk, gelukkig gaat die wel door maar nu ben ik misschien die 6 weken bij mijn moeder want mijn vader kan geen onderdak bieden.

Ik ben nu 23 jaar en het resultaat van een vechtscheiding. Twee jaar lang hebben de ruzies tussen mijn ouders geduurd voordat daadwerkelijk de scheiding daar was. Hoewel mijn ouders mij en mijn broertjes ons nooit (fysiek) iets hebben aangedaan verwijt ik ze veel. Ik zie mijzelf nog een verklaring afleggen op het politiebureau tegen een van mijn ouders. Na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Ik was 15 jaar toen ik de keuze moest maken en werd door mijn moeder afgezet in de rechtzaal. 15 jaar lijkt oud genoeg, maar waar kies je in godsnaam voor? Zeker met je moeder buiten de deur die het liefst ziet dat je bij haar komt wonen. Ik wilde niet kiezen, waarom konden ze niet zelf iets besluiten? De scheiding is na het daadwerkelijke scheiden eigenlijk nooit gestopt. De schulden hebben ervoor gezorgd dat mijn moeder al snel een nieuwe vriend zocht. Ik was zo boos, we zouden het met zijn 4en doen en daar kwam de ene na de andere oelewapper solliciteren voor een relatie met mijn moeder. Met mijn vader heb ik na de scheiding 8 jaar geen contact gehad. Pas sinds een maar maanden heb ik het roer omgegooid. Ik wil geen slachtoffer meer zijn en mijn leven mag nu voor het eerst om mijzelf gaan draaien. Na een ruzie tussen mij en mijn moeder heeft ze beweerd dat ik als kind nooit iets te kort gekomen ben. Ik ben het daar niet mee eens. En dat ze dat niet inziet vind ik moelijk te vergeven. Twee weken geleden heb ik weer contact opgenomen met mijn vader. Ik miste hem ontzettend en het was alsof er een deel van mijzelf ontbrak. We bouwen het nu langzaam weer op. Mijn boodschap aan ouders? Het enige wat je voor je kinderen kan doen is zorgen dat de relatie met de andere ouder goed blijft. Dat ben je ze verplicht. Kun je dit niet zelf schakel dan hulp in, maar erken in ieder geval het probleem. Ga niet akkoord met kinderen die "hun vader niet meer willen zien". Ze willen hem zien, ze willen jou niet in de steek laten. Vertel je kinderen niet waarom je een hekel hebt aan de andere ouder. Dat is iets wat je met vrienden bespreekt. Voor je kinderen ben je een ouder. Het maakt niet uit hoeveel eten, cadeaus of uitstapjes je met je kinderen regelt, dit is allemaal compensatie, omdat ook jij (hoe groot je haat ook is) ziet dat ze iets missen.

Mijn ouders zijn al zo'n 11 à 12 jaar gescheiden nu. Mijn vader heeft sinds een aantal jaar een nieuwe vrouw die heel aardig is en echt top en ze hebben samen 2 kinderen, mijn halfbrertje en -zusje. Alleen dat is het probleem. Sinds zij geboren zijn is het alsof mijn vader een heel nieuw gezin erbij heeft en hen altijd eerst zet. Hij heeft bij hem geen foto's van mij en mijn broer en zus staan maar wel overal van zijn nieuwe gezin. Hij gaat altijd naar hun hockeywedstrijden/schooldingen/etc. Het doet gewoon heel veel pijn om te zien dat het lijkt alsof mijn vader me vergeet, en -hoe leuk mijn stiefvader ook is- te zien dat mijn stiefvader in veel opzichten meer een vader voor me is geweest dan mijn eigen vader.