Hey, Alvast sorry voor de spelfouten, ik mag dan wel Nederlands zijn en een kei in lezen, schrijven kan ik niet. Mijn ouders zijn al een tijdje uit elkaar. We wonen wel nog bij elkaar maar mijn vader in de logeerkamer om de 3 dagen slaapt mijn moeder bij haar ouders (die best ver weg wonen). Mijn vader deed dit ook tot dat hij ruzie met zijn vader kreeg. Ik heb het al een lange tijd geleden zien aankomen dat mijn ouders zouden scheiden. Ze hadden vaak ruzie en ik hoopte er ook op dat zij uit elkaar gingen. Ik wist het al een beetje omdat mijn moeder vaak met mij praatte. Ze heeft ook een keer gezegd dat ze na pas na mijn broer zijn examen zou willen scheiden omdat dat een erg moeilijk jaar is. Maar ik zit nu in 4 havo en ik weet niet of ik het wel ga redden. Ze heeft ook een keer gezegd dat ze bij mijn vader weg zou gaan als hij aan ons zou zitten (fysiek). Dat is vorige zomer gebeurd en ik moest maar wachten tot zij het echt durfde. Het was killing om deze tijd af te moeten wachten. Ik snap dat het een moeilijke beslissing is maar het was wel pijnlijk om te zien dat mijn vader nog probeerde om er wat van te maken. Mijn vader en moeder kunnen pas echt uit elkaar als het huis verkocht is. Mijn moeder gaat een huisje kopen maar mijn vader weet het nog niet. Omdat de huizenmarkt nog steeds niet helemaal top is verwacht ik ook niet dat het snel gaat gebeuren maar ik hoop er zo erg op ! Er is zo veel spanning in het huis, gelukkig heb ik een vriend (al 10 maanden) waar het erg fijn is en waar ik altijd naaf toe kan. Hij weet van alles en hij helpt mij ook. Dit is erg fijn, maar mijn ouders willen ook veel aandacht omdat ze denken , (denk ik ) mij een beet je aan het verliezen zijn. Mijn moeder heeft zelfs in een ruzie tegen mijn vader gezegd dat ik definitief bij mijn moeder wou wonen, wat erg gemeen was. Ik had dit in vertrouwen aan haar verteld en zij heeft hier gewoon misbruik van gemaakt. Ik heb ook besloten om vaker bij mijn moeder te zijn dan bij mijn vader. Ik heb nu ook iemand op school waarmee ik praat wat heel erg fijn is ( zij heeft deze suite aanbevolen). Zo ik ben mijn verhaal kwijt. Ik heb de laatste tijd erg veel stress door 4HAVO. Ik kan me vaak niet concentreren en heb ook de laatste tijd heel erg veel hoofdpijn. Mijn moeder en broer snappen niet daf ik niet kan leren en pushen mij om door te gaan.Ik heb ook Door de week veel activiteiten zoals mijn werk en ik hockey waardoor het allemaal nog even ietsjes drukker is wat ik niet helemaal aan kan. Ik hoop dat iemand mij nog wat moed ik kan spreken. Liefs Martine

Haai, Mijn ouders hebben net na mijn examens aangekondigd dat ze gaan scheiden dus daar gaat mijn feestvakantie ze gaan scheiden omdat mijn vader al 7 maanden iemand anders heeft :(. Weet iemand hoe ik er toch een leuke zomer van kan maken? Trek het allemaal even niet meer.. thanks alvast voor de reacties

Hi iedereen, ik ben letterlijk drie minuten geleden op deze site terecht gekomen, het lijkt me heel nuttig en ik heb de behoefte om te praten, maar zeker niet met mijn ouders. Die zijn zo'n vier weken geleden uit elkaar gaan wonen, de scheiding is niet eens officieel rond. Daarvoor hebben we het vier maanden met z'n vieren (ik heb ook nog een broertje) in één huis uit moeten houden, omdat mijn vader geen huis kon vinden. Toen de grote verhuizing uiteindelijk plaatsvond, leek dat een soort opluchting. Geen druk, geen spanningen, geen ruzie. Maar nu is dat wel anders. Het is alsof ik nu pas besef dat het echt is. Dat mijn familie kapot is en het nooit meer zo zal zijn als vroeger. Mijn ouders hebben allebei al een nieuwe partner, ik heb ze nog niet ontmoet, omdat ik bang ben voor mijn eigen reactie en ik heb geen zin om een slechte start te maken. Ik woon om de week bij mijn vader, en dan weer een week bij mijn moeder. Ik zou voor het weekend naar mijn moeder gaan. Maar haar vriendinnen hebben geregeld dat haar vriend dat weekend ook kwam. Ik ben er niet klaar voor om hem te ontmoeten en mijn moeder weet dat. Dus zei ze dat ik dat weekend beter bij mijn vader kon blijven. Ik kon wel in huilen uitbarsten. Sterker nog, dat deed ik. Dat ben ik nog steeds aan het doen. Ik voel me vervangen. Ik voel me een last die in het andere huis moet worden gedumpt. En bij die gedachte wordt ik weer boos op mezelf, omdat ik diep van binnen huis wel weet dat mijn ouders het niet zo bedoelen en dan denk ik dat ik me aanstel. Maar ik wil gewoon weer dat het wordt zoals vroeger. Ik wil niet afwisselen tussen twee huizen. Ik wil niet twee keer op vakantie. Ik hoef niet eens twee cadeaus met mijn verjaardag. Ik wil me gewoon weer iets waard voelen. Sorry voor dit ramble bericht. Ik hoop dat iemand me begrijpt of dat iemand me advies kan geven. Ik ben nogal in de war.

Tussen mij en me pa stoot het nogal. We hebben bijna altijd wel ruzie of zijn boos op elkaar. Gister avond kwam het zelfs zo ver dat als ik nog 1 woord zei dat ik dan kon vertrekken. T was dat ik niemand meer kon vinden om nachtje bij te gaan slapen anders was ik nog echt gegaan ook. Maar nu vraag ik me dus af wat je kan doen als je ouders aan scheiden zijn waardoor je niet naar je moeder kunt maar je vader je uit huis wil? Naar vrienden in een andere stad? Nachtje op straat? Wat zeggen jullie? Weten jullie nog een plek?

ik probeer mn moeder zover te krijgen om te gaan scheiden.mn vader heeft net een nieuwe baan maar het voelt net alsof er een vreemde man bij thuis is.wat moet ik tegen haar zeggen

Ik heb dit maar ff als onderwerp ingevuld, k weet niet zo goed waar ik het bij moet zetten. Haai, Mijn ouders vertelden oud & nieuw 2012-2013 dat ze gingen scheiden (om lekker precies te doen 22:37 ;)) Het kwam als donder slag bij heldere hemel bij mij, tuurlijk je voelt wel spanningen maar het is ook kerst geweest en mijn verjaardag zat eraan te komen dus als kind (puber) denk je maar gewoon het zal allemaal best. In periode januari t/m April(2013) waren er heel veel ruzie's en spanningen waar als kind gezellig tussen zit en verplicht doet alsof er niets aan de hand is, op 9 april verhuisde mijn vader naar een dorpje bijna 40 km van mijn huis bij m'n moeder. Alles verliep redelijk oke, totdat ik naar de middelbare ging... Alles ging fout en in de eerste periode haalde ik bijna alleen maar onvoldoendes, toen begon de mentor zich af te vragen of er iets aan de hand is, en dan kun je alles gaan vertellen. Dat was zo ontzettend ***, de mentor schrok er best van en was heel begripvol en medelevend, hij wou me helpen maar ik nam zijn hulp niet aan. Ik richtte me alleen nog maar op school dat ging goed tot nu, de toetsweek zit eraan te komen en er staan een heleboel zesjes op rapport, het is nu dus alles of niets, ik ben gewoon ontzettend wanhopig. Niemand lijkt me te kunnen helpen en ik sta er al 3 maanden alleen voor, ik denk al bijna een half jaar serieus na over zelfmoord, bij mijn vader is het namelijk helemaal niet leuk, ik heb ook nog een zus die m'n leven verkloot door alleen maar hele vervelende opmerkingen te maken en alle aandacht op zichzelf te vestigen.Inmiddels zijn m'n ouders officieel gescheiden maar beter gaat het zeker nog niet, ze kunnen elkaar niet eens aankijken. Ik voel me zo ontzettend klote, als je ergens de komende week leest dat er een 13-jarig meisje zelfmoord heeft gepleegd zit de kans er dik in dat ik dat was ... ik kan niet meer, ik ben kapot ...

Nou, mijn ouders zijn nu dus 5 jaar gescheiden. Ze vertelden het in de vakantie en ik heb het een beetje langs me laten gaan. M'n vader is redelijk snel verhuist naar een klein kraakpand. Het ging allemaal soepel, en zonder dat ik het doorhad heb ik mezelf helemaal weggecijferd. Omdat ik me moest aanpassen aan mn ouders, deed ik dat bij alles. Ik had dus bijna geen eigen mening en in de eerste was ik zo goed als altijd stil. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat m ijn vader een rare vogel is. Of eerder egoïstisch. Hij denkt alleen aan zichzelf en bij keuzes die hij moet maken, bedenkt hij alleen maar wat goed is voor hemzelf. Zo heeft hij laatst besloten (Uit het niets) dat hij binnen dit jaar bij zijn vriendin gaat intrekken.. Hij had alles al voor mij zitten invullen, hoe ik daar zou komen, dat ik het waarschijnlijk wel goed vond. Ik vind het alles behalve leuk en goed.. Wat moet ik doen??

hey , ik zit in ook in een scheiding, ik heb het soms wel moeilijk,soms mis ik die tijden dat ze nog samen waren, mijn ouders hebben het 5 jaar lang geprobeerd om nog samen te blijven, maar mijn moeder kon er niet meer tegen en ze besloten te gaan scheiden,en ze zijn sinds maart gescheiden. ik had het moeilijk aan het begin,maar nu gaat het wel wat beter mijn vader had (heeft) het nog heel moeilijk. Ze hadden eerst nog een idee om hun relatie helemaal over nieuw te beginnen,maar mijn vader verpeste dat want hij tja het was zo raar hij was de ene dag heel aardig tegen ons en deed normaal maar de andere dag heel boos.ik snapte er niks van maar ja nu is mijn vader in turkije hij is bij mijn oma om even af te koelen,hij neemt geen contact met ons op. ik whatsapp hem hij blokkeert mij. eerst was ik boos op hem toen verdrietig en nu snap ik hem wel een klein beetje. Ik vroeg aan mijn oma waarom hij zo deed mijn oma zij ; "Als hij jullie stem hoort of jullie foto ziet kan hij daar niet tegen en begint gelijk te huilen. Ach jaa ik vind het soms moeilijk want dan denk ik weer aan hem maar het lukt me goed om gewoon niet aan hem te denken en aan alle negatieve dingen.Nu doen we ook hele leuke dingen met mijn moeders vriendin en haar zoontje kan goed opschieten met mijn broetje (5 jaar bijna 6 ) xx rozali

Wat was het drie maanden geleden anders. Alles ging goed en geen vuiltje aan de lucht. Ik heb een goede relatie en een schoonfamilie waar ik meer dan welkom ben. Heel erg fijn, aangezien mijn ouders gescheiden zijn en mijn zus al op zichzelf woont. Drie maanden geleden had ik een leuke en gezellig baan naast mijn studie. Maar toen begon het balletje te rollen. Mijn contract werd niet verlengd. Ja, vervelend maar daar komen we wel weer uit. Toen dat gebeurde had ik veel afleiding van het afspreken met mijn partner (verliefheid etc.). Maar langzaamaan ging het minder. Op school lukte een opdracht niet meer. Die stelde ik al telkens uit (wat niks voor mij is). Totdat de dag kwam dat ik een hele dag niks had gedaan aan school en het toch wel had gemoeten. Ik werd boos op mezelf omdat ik niks had gedaan.. Met moeite mezelf door de periode heen gesleept, en die opdracht maar even gelaten. Die zou ik de periode er op volgend wel inhalen. Een paar dagen laten voelde ik me ineens zo kut dat ik in huilen uitbarste terwijl ik niet goed wist waarom. Dit gebeurde steeds vaker. Later kwam ik samen achter met de schoolpsycholoog dat het te maken had met het feit dat ik moeilijk afscheid kan nemen en niet tegen eenzaamheid/alleen zijn kan. Dit wordt waarschijnlijk veroorzaakt door de scheiding. Wat blijkt? Bij mijn schoonfamilie is alles nog intact. Vader, moeder en zus wonen nog samen. Dit is wat ik vroeger had, voordat de scheiding een feit was.. Mijn ouders zijn inmiddels 3 jaar gescheiden en praten nog met elkaar, geen vechtscheiding o.i.d. In die drie jaar heb ik nergens last van gehad, ik trok me er weinig van aan. Waarschijnlijk heb ik dus alle emoties opgekropt en genegeerd. Mijn vermoeden is dan ook dat het ontslag (wat onverwacht kwam) het laatste zetje was om die emoties te uitten. En dit wordt me nu te veel. Ik heb besloten te stoppen met school (2e jaar, hbo) omdat ik me totaal niet kan focussen op de opdrachten en met tegenzin naar school ga. Het ligt niet aan school, want die plek ik gewoon goed. Op dit moment heb ik soms last van paniekaanvallen/ angststoornis. Wat precies is me nog niet duidelijk. Simpel gezegd: alles is oke als er mensen om me heen zijn. Dat kan dus een weekend bij schoonfamilie zijn, naar de supermarkt met pa, afspreken met vrienden e.d. Maar zodra ik weet dat ik in korte tijd alleen ga zijn dan schiet de stress vol in m'n lichaam. Kaak trekt samen, oren gaan pijn doen wat uiteindelijk resulteert in hoofdpijn, moe heid. Ook plannen die ik had gemaakt om te doen als ik alleen zou zijn kan ik niet meer uitvoeren. Daar zie ik op dat moment dan het nut niet van in. Terwijl als m'n pa of wie dan ook in de buurt is ik het wel doe. En daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. Het liefst neem ik een wonderpil die alles laat oplossen zodat ik het leventje weer kan leven wat ik drie maanden geleden had. Geen zorgen en geen stress als ik een keer alleen ben.. (wat ik overigens makkelijk kon en fijn vond). Zo. Een lang verhaal maar wel iets wat me erg bezighoudt. Ik ben aan het einde van de dag zo moe dat ik op de bank in slaap val. Ik ben benieuwd wat jullie reacties zijn.

Ik kwam met wat toeval op dit forum terecht en ik wil graag weten wat ik met mijn situatie aan moet want ik weet niet wat ik moet doen. Dus mijn ouders zijn al sinds mijn 3e gescheiden en het is niet altijd even makkelijk geweest. een tijdje terug is het geescaleerd tussen mij, me vader en stiefmoeder. Ik woon bij mijn moeder en omdat ik problemen had op school had zij besloten om mijn playstation en laptop aan me vader te geven omdat ik te veel afgeleid werdt. Daarna heb ik ruzie met mijn stiefmoeder gehad waarbij dingen zijn gezegd van haar kant die ik niet kon verdragen en heb contact met hun tot nu toe vermeden. Ik heb gevraagd of ik mijn spullen terug kon krijgen maar die willen ze niet teruggeven. Ook heeft me vader de sleutels van me moeder haar huis van me afgepakt en die heb ik tot nu toe niet teruggekregen. Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet ik was zelfs bereid om naar de politie te gaan maar dat wil ik ook weer niet doen. Iemand tips want ik ben einde raad :(