Hoi. Mijn ouders zijn nu bijna een jaar gescheiden, en ik woon bij mijn vader. Ik kon voor de scheiding ook vaak niet goed communiceren met hem, maar dat is alleen maar erger geworden.. we hebben super vaak ruzie, hij schreeuwt zodra hij thuis komt van werk en pakt al t mogelijke van me af. Ik weet niet of ik bij mn moeder kan/wil wonen, ze woont in een andere stad, ik werk hier dichtbij en ik heb hier ook wat vrienden.. Ik heb ongeveer 4 jaar zware depressie gehad, wat nu al een tijd weg is maar ik voel het weer terug komen. En zeker wanneer ik ruzie heb met m'n vader. Soms is het zo erg dat ik neigingen heb om van huis wegtelopen of erger.. Xx.

Het was een mooie zonnige dag maar daar kwam snel al een eind aan, ik was 11 en ik kwam van school en fietste naar huis. Mijn ouders zie ik allebei zitten mijn vader zie ik stom verbaasd met tranende ogen en een vuur rood gezicht voor zich uit te staren en mijn moeder met een opgeluchte blik rond zich heen te kijken. Mijn moeder zij kom is en vertelde dat zij en mijn vader uit elkaar gingen en dat mijn moeder een andere man had ontmoet. Het leek of de grond onder mijn voeten verdwenen en sinds dien is heel mijn leven een hel geworden. Verdrietig was ik maar al snel moest ik het accepteren ookal was ik als kind er eigenwijs en wilde niks met der nieuwe vriend te maken hebben omdat ik wist dat hij iets meer dan een ander halfuur veder woonden, al snel trok mijn moeder heel veel met der nieuwe vriend op en ja tegenwoordig heel voorspelbaar je moet mee omdat je moeder bij hem wilt wonen. Accepteren was moeilijk en ook het vergeven maar toch deed ik het! Ik bouwde een nieuw leven op en had een luxe leventje ik had een prima opleiding en had een heel leuk bijbaantje. Toen ik 18 was gingen wij verhuizen naar een ander huis en ik heb daar niet eens een jaar in gewoond ik had een prima stage bij mijn buurmans bedrijf. Tot mijn moeder vermoedens kreeg dat mijn stiefvader in die tijd toen nog stiefvader vreemdging met de buurvrouw. Ik spreek mijn echte vader niet meer en ik zag mijn moeders ex vriend die meer als 7 jaar in ons leven was gekomen meer als vader. Ik geloofde mijn moeder niet tot ik zelf ook dingen begon op te merken. Mijn hart werd gerukt uit mijn lijf toen ik haar zag staan in ons huis en toen wist ik het zeker.. het is echt zo ik bedacht me van alles en nog wat maar een wonder was er niet meer! Mijn moeder heeft dit niet verdiend maar ze heeft dit ook mijn vader aan gedaan en wij als kinderen ik en mijn andere zusje moeten boeten voor de daden die zij hebben verricht. ik heb mijn leven op moeten geven en mijn vriendinnen mijn school waar ik een opleiding volgde.. ja allemaal moeten weg gooien om de daden van mensen waar ik afhankelijk van was. Nu ik weer terug ben bij af zo 10 jaar geleden ook heb ik hier mijn familie wel wonen en heb hier weer wel een leven opgebouwd weer vriendinnen gemaakt maar ik ben het allemaal erg zat, mijn leven had ik erg anders voorgesteld en ik ben erg boos op mijn moeder en op mijn moeders ex vriend vooral. Ik leef nu met een agressieve moeder thuis haar leven is een grote poppenkast ze heeft nu een vriend een nieuw leventje maar alles voor de schijn I CALLED KARMA!! wat ik met mijn verhaal probeer te zeggen is dat wat jij een ander aan doet net zo hard terug krijgt de kinderen zijn meestal de Duppen er van zorg dat je je op tijd in schrijft bij woning stichtingen en voorkom dat jij ook afhankelijk maar van alles bent voor de daden van je moeder of vader.

Hallo allemaal, Ik ben 19 en weet net sinds een paar weken dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb het er sinds dien erg moeilijk mee: ik slaap niet, paniekaanvallen, stress en veel verdiet. Ik kan dit alleen niet uiten omdat ik voor mijn gevoel er moet zijn voor mijn jongere zusje moet zijn omdat zij het er overduidelijk heel moeilijk mee heeft. Mijn probleem is nu dat ik op kamers zit en het gevoel heb mn zusje in de steek te laten wat alleen maar leidt tot meer stress en schuldgevoelens. Ik kan het er met niemand van mijn vrienden over hebben omdat zij de scheiding van hun ouders nooit bewust mee hebben gemaakt. Ik weet niet wat ik aan moet met mijn gevoelens, wat mijn zusje en mij te wachten staat en of het ooit normaal gaat voelen. Ik trek dit zo niet langer.

Hi allemaal, Na bijna 40 jaar huwelijk gaan mijn ouders scheiden. Mijn ouders hebben nooit een rustig of harmonieus huwelijk gehad, maar toch leefde ik in de illusie dat ze bij elkaar zouden blijven tot de dood. En nu heeft mijn vader opeens een ander jonger exemplaar opgedoken en laat hij mijn moeder gebroken, verdrietig en boos achter. En dat niet alleen, ook ons als kinderen laat hij in de steek. Hij is niet voor rede vatbaar, wil niet met ons praten. Ook met zijn eigen familie wil hij niet praten. Bij mij en mijn zusje veroorzaakt het heel veel stress, boosheid en verdriet. Ik zou m wel wat aan kunnen doen, zo boos ben ik. En het erge is, ik ben nu net zelf bezig mijn gezin op te bouwen. Voor mijn ouders zou het hun eerste kleinkind zijn. Maar nu, ik wil mijn vader zo ver mogelijk bij me vandaan. Als smerige vreemdganger

Hallo, ik ben een meisje van vijftien jaar en zit midden in de scheiding van mijn ouders. Al lijk ik altijd te lachen heb ik het er heel moeilijk mee. Zodra ik mensen op televisie, in het echt of foto's zie van ouders, die wel samen gelukkig zijn, snap ik niet waarom dat niet bij mij kan. Drie maanden geleden ging mijn vader op vakantie, en besloot mijn moeder bij haar twee beste vrienden te gaan slapen. Ik snapte dat al niet zo goed, mijn moeder van eenenvijftig die bij haar vrienden ging logeren, dat deed mijn moeder nooit? Maarja, het zou betekenen dat ik, mijn vriend en mijn zus Lois het huis voor ons zelf zoude hebben. Toen mijn vader terug kwam van vakantie, en ik s'avonds thuis kwam, was mijn moeder er opeens niet. Mijn vader en zus waren daarintegen in een serieus gesprek. De volgende avond kreeg ik te horen dat mama weg was, en we niet wisten of ze terug zou komen. Één maand geleden hebben we definitief te horen gekregen dat mijn moeder niet meer terug zou komen. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Voornamelijk omdat ze nooit ruzie hadden, samen vaak uiteten gingen, of een weekje naar Parijs of New York deden. Ze leken in iedermans ogen het perfecte stel. De klap kwam daarom hard binnen. Al weet ik dat mijn moeder niet meer van papa houd, als haar man, maar meer als beste vriend, kan ik dat nog steeds niet beseffen. Ik snap niet hoe zij haar gezin in de steek kan laten? Maar wil ook niet dat ze zelf ongelukkig is. Nu ik zelf midden in het scheidingsproces zit moet ik ook gaan praten om te vertellen wat ik er nou allemaal van vind. Ik heb dan al het besluit genomen dat ik Co-ouderschap wil, houd het daarmee niet op. Ook vind ik het moeilijk, aangezien ik het de twee "beste vrienden" van mijn moeder verwijdt, ze zijn nooit in onze levens geweest en opeens waren ze daar. En na die weekenden besloot mijn moeder het ook ineens, heeft iemand misschien tips, Bedankt voor het lezen.

Pijn doet het wanneer ik het verhaal van Saar lees. Het verhaal waarin zij haar ouders dankt voor het feit dat hun haar op de wereld hebben gezet, en ( in mijn ogen ) een positieve twist geeft aan de scheiding. Maar toen ik het artikel las voelde ik alleen maar pijn. Pijn voor het feit dat ik niet zo blij ben met de scheiding, met hoe het gaat en hoe het voelt. Kon ik ook maar opgelucht adem halen en alles positief zien. Maar dat gaat niet, nu nog niet. Boos werd ik op mezelf. Waarom kan ik verdorie niet zo over mijn ouders denken. Waarom kan ik niet blij zijn om het feit dat ik dankzij mijn ouders besta, of inzien dat ik zonder deze ouders nooit gelukkig had kunnen zijn. Want zodra ik die zin positief wil gaan inzien geeft mijn hoofd er een negatieve draai aan. Want met deze ouders ben ik momenteel ook niet gelukkig. Papa heeft een nieuwe vriendin, en gaat helemaal op in haar. Veranderd totaal, en laat ons, volgens de tekst bij Facebookfoto's 'zijn trots', in de steek. Waarom neemt hij het alleen voor haar op en niet voor mij. Waarom heeft mama eigenlijk gelijk over papa? Waarom wil ik hem zo graag als die slechte man zien maar mis ik hem zo? De man die eigenlijk altijd mijn grote broer was, maar papa werd genoemd, en die altijd bij ons was, maar die ik nu maar 4 dagen per maand zie. Misschien, misschien word ik ooit ook zo positief, en word ik ergens blij wanneer ik over mijn ouders nadenk. Maar tot die tijd overheerst de pijn. Ik zit nog midden in de 'rouw' over het verlies van ons ooit prachtige gezin. Maar ook om het verlies van mijn vader. Want ondanks dat hij nog met mij appt, nog met mij lacht en wij nog het hardste samen om droge grappen kunnen lachen, ben ik hem kwijt. Ooit de papa die veel tijd doorbracht met mij, maar nu met zijn vriendin naar de feestjes gaat waar wij ooit heengingen, met z'n 2'tjes. - A.

Hoi allemaal, Al sinds mijn 5de zijn mijn ouders gescheiden. Sindsdien praten mijn ouders niet meer tegen elkaar en zijn er alleen maar ruzies via mails en brieven. Een paar jaar geleden stuurde mijn vader mij en mijn broer een mailtje dat hij moest worden geopereerd en dat wij niet meer konden komen in de weekenden omdat dat stress leverde. Ik ben daar toen enorm boos om geworden omdat ik het niet normaal vond dat hij dit in een mailtje stuurde en dat wij dus kennelijk stress opleverde. Daarna hebben we nog geprobeerd om weer de weekenden op te pakken maar dit is niet gelukt. Nu wil ik super graag weer contact, maar het is enorm lastig. Ik heb mijn vader meerdere mails gestuurd waarin ik vertelde hoe ik me voel, maar het lijkt wel alsof mijn vader er niks meer voor doet. Ik ben wel een paar keer naar hem toe geweest, maar dan voel ik me daar ook niet meer thuis. Mijn vader reageert wel op mijn mails, maar heel laat. En dan geeft hij als antwoord dat wij het contact weer moeten zoeken. Ik heb al verschillende therapieën gehad en uiteindelijk is er uitgekomen dat ik een post traumatische stress stoornis heb. Mijn broer heeft dit ook en hij heeft zelfs zelfmoordneigingen gehad. Ik weet niet meer wat ik kan doen, en ik wil mijn vader ook niet kwijtraken. Zit iemand in een soortgelijke situatie? of heeft iemand een idee wat ik nog kan doen?

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

hoi allemaal, mijn ouders zijn sinds mijn 7e gescheiden, mijn broer kom al 2 jaar niet meer bij mijn vader. ik wil eigenlijk ook niet meer maar ik vind het zo sneu voor hem dus ik blijf maar gaan. ik wil eigenlijk ook niet meer komen omdat hij heeft gestolen en naaktfoto's heeft gestuurd naar z'n vriendin... ik zag het per ongelijk op zijn telefoon... ik durfde het niet te vertellen maar ik heb mijn angst overwonnen en heb het hem op whatsapp verteld... hij zij dat hij er niks van wist, en daarna werd ie boos. :( ik denk dat hij zich ervoor schaamt want ik weet 100% zeker dat ik het gezien heb. ik vind het best wel eng want die foto's kunnen ook zomaar op internet komen. ik hoop niet dat ie het met z'n nieuwe vriendin ook gaat doen want dan ga ik niet meer naar hem toe! ik moet binnenkort weer naar hem toe maar dat vind ik heel spannend want ik ben bang dat hij er de hele tijd over begint ook als ik hou op ofzo zeg. kan iemand me advies geven over wat ik moet doen? groetjes, lauren

Hoi allemaal, Ik heb voor mijn gevoel een verschrikkelijk leven samen met mijn zussen. Mijn moeder heeft een ongeluk gehad toen ik twee was. Ze heeft een verlamd been. Het gaat ook nooit meer over. Afgelopen week is mijn moeder van de trap gevallen. Toen is haar pols op drie plekken gebroken en is ze 's nachts met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik mocht niet naar beneden komen. Maar ik zie het nog altijd voor me hoe mijn moeder op de brancard naar buiten werd gedragen en toen ze wegreden. Die nacht heb ik ook geen oog dicht gedaan. Mijn vader was niet thuis die nacht. Nu is ze inmiddels in het gips en beginnen de ruzies weer tussen mijn ouders. Dat is al zolang ik leef aan de gang. Mijn vader geeft al zijn geld uit aan rookgerei en steelt geld van mij, mijn zussen en mijn moeder. Mijn vader heeft elk jaar een andere baan omdat hij steeds ontslagen wordt. hij is vaak niet eens op werk, hij liegt over zijn baan, wij als familie krijgen niks van zijn baan te horen. Wij staan diep in het rood met de bankrekening. Hij heeft tientallen auto's gehad omdat hij gevaarlijk rijdt op de weg. Mijn ouders zijn zowat elke dag aan het ruziën en ik zit er altijd middenin. Soms wordt ik bijna gedwongen om te kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. Mijn twee zussen kunnen het niet goed met elkaar vinden dus die hebben ook ruzie. Daar heb ik ook het gevoel bij dat ik moet kiezen tussen mijn zussen. Als de drie kinderen moeten wij het huishouden doen. Mijn vader doet niks, en mijn moeder kan niks door haar handicap. Mijn moeder wordt heel snel boos. dus als je iets niet goed doet, dan wordt ze gelijk boos. Ze noemt me vaak trut, muts etc. Ik mag niet afspreken van haar. Met de reden omdat zij niet uit huis kan door haar handicap, dus mogen wij ook niet. Daarom val ik buiten de groep op school en wordt ik gepest. Ik ben nu al aan het sparen om later uit huis te gaan. Mijn moeder heeft ruzie met de familie van haar en mijn vader. Dus die zie ik ook nooit meer. Ik heb niemand waarbij ik terecht kan. Ik heb geen vriendinnen die ik 100% vertrouw, mijn familie is er niet voor me.... ik weet het gewoon niet meer. Met een psycholoog praten helpt niet goed. Ik heb wel een moment gehad dat ik denk: Wat doe ik hier op aarde! Waarom ben ik hier. En ik heb toen ik jonger was een periode gehad dat ik niks meer at, en zo weg ging van de aarde. Maar uiteindelijk ben ik daar helemaal bovenop gekomen. Maar ik heb soms zo'n gevoel dat ik gewoon bijna zelfmoord wil plegen. Maar ja, dat is geen optie. Maar ik ben hopeloos. Docenten van mij weten geen raad. maar ja... soms denk ik waar het beter is: op aarde, of dood. In mijn situatie zou ik het niet weten. xxx