Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Hey, Mijn ouders zijn gecheiden toen ik nog jong was.. Ondanks dat heb ik veel ervan mee gekregen. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader vreemd ging. Mijn moeder heeft een heele zware tijd gehad. Ze hadden ruzie maar mijn vader bleef haar maar hoop geven dat t goed zou komen. Toen ging mijn moeder paar dagen weg naar Friesland met mij en mn zusje. Op dat moment is mijn vader vreemd gegaan in het bed van hem en mijn moeder. Toen mijn moeder terug kwam is ze naar het huis van die vrouw gefiets. En zag ze de auto van mijn vader voor de deur staan die beweerde dat hij een paar dagen bij zn moeder zou slapen wat hij nooit gedaan heeft! Mijn moeder heeft die vrouw heel erg uitgescholden. Toen gingen ze scheiden en werd die vrouw mijn stief moeder! Dit was een vreselijke tijd. Zij heeft mij nooit gemogen waardoor mijn vadewr mij ook niet mocht. ze heeft mij het leven heel moeilijk gemaakt en deed alles achter mijn vaders rug om. Haar zoontje werd door zowel haar als mijn vader voor getrokken. Ik ben een paar keer weggelopen en heb veel gehuild. Paar jaren later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij is best oke en heeft twee zonen. De eene zoon is daad werkelijk vreselijk, hij is geen leuk persoon en maakt het leven voor ons erg lastig en ook voor zichzelf. Ik vind het niet fijn om een stief familie te hebben ik mis een echt gezin zo erg. Ik zou zograag een leuk gezin willen hebben zoals andere waar je alles mee samen doet. Onlangs is het uit met de vriendin van mn vader en hij heeft nu een nieuwe vriendin met drie kinderen. Ze zijn aardig maar omdat mijn vader niet om ons geeft, is het zwaar. wij moeten zo ons best doen. Hij wil dat we het perfecte plaatje zijn, in iedergeval dat zij dat denken. Dit zijn we absoluut niet. helaas weet mijn vader hier niets van want hij weet niets van me, kijkt niet naar me om.. het intreseert hem eigenblijk ook gewoon helemaal niks. Op de dag van vandaag hoop ik nogsteeds dat ik in een ander gezin met andere omstandigheden was geboren.....

Hallo, Dit is mijn verhaal; Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog best jong was. Alsnog voelt het alsof het pas gebeurt is. Terwijl in de tussen tijd veel gebeurt is.. Ik ga om de 2 dagen ongeveer van mijn moeder naar mijn vader. Dit is niet leuk! Dit is onhandig de heele tijd heen en weer en heen en weer. Ook vind ik het helemaal niet leuk bij mijn vader. Door alles wat er is gebeurt, hoe hij mijn moeder behandelde, wat hij heeft gedaan en omdat hij niet om mij geeft. Nooit aandacht, nul intresse en het ergste geen liefde. Mijn kleine zusje heeft van dit alles bijna helemaal geen last.. Zij weet niet wat er allemaal gebeurt is en mijn vader houd van haar. Ik niet, ik mag die vent niet. Al een keer in therap[ie gezeten wat totaal niet geholpen heeft omdat ik niet meer hier wil wonen. Ik ga stuk van binnen. Altijd als ik lag is er iets in mij wat me herrinnerd aan alle nare dingen die zijn gebeurt, waardoor ik niet blij kan zijn vw mezelf. Ik kan dit alles gewoon niet achter me laten, alles wat gebeurt is. Meerdere keren met meerdere mensen gesproken, nu eindelijk tegen mn moeder verteld dat ik weer naar een psycholoog moet. Omdat ik depressief ben. Ik mis een echte familie gewoon zo erg. Heb meerdere stieffamillies gehad en het klikt gewoon niet. vooral als je gedwongen word leuk gevonden te worden, normaal zijn, alles doen en moeten komen op afspraken blabla. Ik huil elke dag en heb zovaak gedacht dat ik het niet meer aan kan en ik het leven dan nu echt wil opgeven. Omdat dit al heel mijn leven zo gaat. Ik ben nu erg verdrietig.. Maar dit is de eerste x in mijn geheele leven dat ik een piep klein beetje licht zie. Want ik wil het niet meer. Ik ga vechten zodat het eindelijk stopt dat ik eindelijk echt blij kan zijn niet elke dag hoef te huilen en niets durfen zeggen tegen mijn vader. Ik hoop dat een nieuwe psycholoog kan helpen en dat ik weer mag genieten van mijn jeugd. Ik ben er nog lang niet maar ik ben nu zelfs verbaast met mezelf dat ik hoop heb. Ik geloof er in.

Mijn ouders zijn gescheiden en ze hebben een co-ouderschap. Ik ben de helft van de week bij mijn vader en de andere helft van de week bij mijn moeder. Nu gaan we in de zomervakantie (6 weken ) meestal twee weken met mijn vader weg en zien we mijn moeder dus twee weken niet en soms 2 en halve week Mijn buurmeisje + beste vriendin mag vanaf nu elk jaar een vriendin meenemen op vakantie omdat ze enigskind is. En ze heeft mij gevraagd voor volgend jaar om 2 weken naar Kroatië te gaan, natuurlijk hartstikke leuk! Maar ik weet niet wat ik moet doen.. Dan ziet mijn moeder me 4 en halve week niet en de rest van vakantie (1,5 week ongeveer) is het weer om en om naar mijn ouders gaan dus ziet mijn moeder me ook niet zoveel..

Ik vind dit forum prachtig: Eindelijk kunnen de jongeren hun visie geven over de scheiding van hun ouders. Ik wil hen even steunen vanuit mijn praktijkervaring met deze opsomming: 1. Twee mensen worden verliefd en starten een relatie 2. Ze maken een kindje in de volste liefde 3. Nadien verandert één of beiden van gedacht, en vinden ze de relatie niet meer echt de moeite waard, die ouder denkt of die ouders denken daarbij eigenlijk niet aan hun kind(eren), echt niet, ook al pogen ze dit wel te doen om zichzelf goed te praten 4. Er komen verwijten, pesterijen. Maar ze vergeten dat ze op die manier de liefde van hun kinderen verraden, dat ze hun kinderen in hun diepste zijn (de liefdevolle schepping) verraden, dumpen, tergen, opzettelijk verdriet aan doen 5. Deze kinderen komen van een of van beide ouders los op een versnelde manier, soms afwisselend. 6. Enkel de kinderen hebben gelijk: Zij zijn immers het slachtoffer nog voor ze volwassen waren! Een advies aan kinderen van gescheiden ouders: Bijt op je tanden en zeg tegen jezelf: "Wacht maar tot ik groot ben, ik zal het beter doen met... mijn latere kinderen!" Zo plande ik het zelf trouwens ook en ik kan je zeggen, dat werkt als ik naar mijn eigen zoon van 23 nu al kijk. Sterkte en vooral veel geduld! Laat van jullie horen. Ouder(s) horen te luisteren, want ZIJ zijn de enige schuldige(n) immers. VAN BELLE Jean Marc, Bellegem, Belgium

Beste ouders ,als je gaat scheiden doe het dan rustig aan . Dat is dan fijner voor uw zelf en voor het kind En ga niet zo als mijn ouders een aapje over de familie aap Maar ga zelf langs. Tip : niet met kinderen . Dit was het maar als jullie meer adviezen nodig hebben Sta ik voor jullie open

Hoi ik ben famke en ik ben 12 jaar oud 2/3 jaar geleden wilden mijn ouders uit elkaar omdat mijn vader vreemd was gegaan (ik en mijn zusje hebben haar wel leren kennen

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was. Dat is nu bijna 13 jaar geleden. Maar ik kan het niet accepteren. Ik kan niet accepteren dat ik ze nooit zal zien knuffelen of een normaal gesprek met elkaar voeren. Of dat ze naast elkaar zitten als ik iets belangrijks heb van school. Het zijn gewoon de standaard dingen die een gezin een gezin maken en die ik mis. Nog steeds... Zijn er mensen die hetzelfde hebben? En hoe gaan jullie hier mee om? Want soms heb ik het gevoel dat de enige ben en dat ik me hartstikke aanstel en gewoon door moet gaan. Maar dat lukt niet. Soms is het zo erg dat ik huilend op bed lig, en gewoon niet weet hoe ik het moet volhouden. Heeft iemand tips?

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was en ik heb er dus veel van meegekregen. Sinds dien woon ik bij mijn moeder en ga ik 1 keer in de 2 weken naar mijn vader. Maar sinds 2 jaar wil ik eigenlijk bij mijn vader gaan wonen. Ik heb nu de beslissing gemaakt om dat ook te doen. Volgende maand ga ik naar mijn vader, maar alles bij mijn moeder wat van mij is gaat dan weg mijn broertje krijgt mijn slaapkamer en het lijkt haar verstandig om elkaar dan zowiezo 1 maand niet te zien en te spreken. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ook is het van mijn vader een uur fietsen naar waar ik nu woon en ga ik mijn vriendinnen dus minder zien. Maar het gootste struikelblok is mijn verzorgpony's ze staan waar ik nu woon en ik kan dan ook steeds minder bij hun zijn. Is er iemand die ook bij zijn/haar vader is gaan wonen en er dus ervaring mee heeft? En hoe gaat het nu?

Beste ouders, als je gaat scheiden is een dat een heel ding. Voor u en u partner maar ook voor het kind. Het liefst heeft het kind natuur allebei hun ouders, maar ze zie ook wel dat dat nu met u omstandigheden niet gaat maar u moet ze de tijd en de ruimte geven om het te verwerken. Natuurlijk u heeft die tijd ook nodig. Laat hey kind kiezen niet voor of de moeder of alleen de vader. Dat is gewoon niet mogelijk. Laat het zelf kiesen en kies niet voor het kind. Hoop dat het een beetke duidelijk geeft. Vriendelijke groet amoniem