Hi allemaal. Ik vind het best moeilijk om hierover te praten, maar sinds het anoniem is durf ik het hierop toch wel. Ik struggle de laatste tijd erg veel met sombere gedachtes en zelfbeschadiging. Verschillende factoren, waaronder mijn thuissituatie, druk vanuit school en een gevoel van eenzaamheid zijn hier de oorzaak van. Ik ben van mijzelf een meisje dat 'altijd vrolijk' is en vind het moeilijk te laten zien hoe ik mij écht voel. Op school en bij mijn familieleden heb ik dus altijd een masker op en doe ik alsof alles goed gaat. Maar ik zie zelf in dat het niet goed gaat en dat ik hulp nodig heb. Echter, in het verleden hebben mijn ouders heel slecht gereageerd op mijn mentale gezondheid en mijn zelfbeschadiging. Ik wil dus gewoon echt absoluut niet dat dit bij m'n ouders terecht komt en ik weet dat als ik hulp vraag aan school of mijn huisarts, mijn ouders er op een gegeven moment bij betrokken gaan worden. Dit wil ik echt vermijden. Hierdoor zit ik wel in een cirkel, waar ik voor mijn gevoel niet meer uitkom. Ik ben niet gediagnosticeerd, dus ik wil mijzelf niet depressief noemen, maar dat is hoe het voelt. Ik ben echt op het laagste punt in mijn leven en zie nog maar één uitweg. Iemand tips? Ik weet dat ik hulp nodig heb, en sta ook open voor hulp, maar ik durf en kan gewoon niet over mijn gevoelens praten. Ik klap direct dicht zodra het onderwerp 'mentale gezondheid' naar boven komt en krijg zo'n enorme brok in mijn keel.

hallo, dit gaat over de gezondheid over mijn broertje. mijn broertje is 9 jaar oud en in groep 6 zit hij nu, hij is in de ochtend niet naar school te krijgen, hij geeft aan dat hij dan buikpijn heeft waarvan wij niet zeker weten of dat zo is want hij liegt weleens vaker. hij huilt vaak op school en vind school gewoon echt niet leuk. en als we gaan avond eten dan eet hij geen een stukje groente, nooit niet, maandag tot zondag bijna niet. hij wil het gewoon echt niet, gister avond maakte hij een heel gedoe over 1 snijboontje die hij niet wilde eten, uren aan tafel gezeten en hij doet het gewoon niet. hij kan die knop gewoon niet omdraaien, met alles niet. vorig jaar was het al zo maar nu dit jaar met de scheiding is het veel erger geworden, hij heeft waarschijnlijk wel een soort vorm van autisme, maar het is zo´n gedoe de heletijd het zelfde liedje, elke dag. wat zouden we kunnen doen om voor hem die knop om te draaien en het leuk te vinden op school en toch die groentes te eten bijvoorbeeld?

Hi, Bij ons op de studentenvereniging moeten we elk jaar een lifeline houden. Het liefste skip ik dan het stukje van de scheiding. Is er iemand die hier ervaring mee heeft, of iemand die tips heeft hoe ik dit op een easy manier kan vertellen zonder er een mega groot ding van te maken? Thanks!

Ik vind het lastig om met anderen over mijn gevoelens te praten. Wat kan ik daar aan doen?

Hiii ik ben Carice Ik vind het echt stom dat men ouders zo slecht met elkaar om gaan men broer maakte eerst altijd grapjes over dat wij de bootschapper zouden worden maar ik heb een gevoel dat dat werkelijkheid is geworden ik wil het met ze er over hebben maar ik heb het gevoel dat dat niet kan WAT MOET IK DOEN????

Wat moet je doen als je je stiefmoeder niet zo aardig vind?

Mijn ouders maken erg veel ruzie en dat haat ik

Hoe moet je er mee omgaan als je ouders gescheiden zijn

Hallo, Via mijn huisarts ben ik getipt om deze site te bezoeken. Ik wil graag hier mijn verhaal doen het ging al een tijdje niet goed tussen mijn ouders. En zat hier vaak tussen. Al vaker zijn ze uit elkaar geweest en nu na een relatie van 30 jaar heeft mama besloten om weg te gaan bij papa. Persoonlijk ging het al niet goed met me en nu komt dit erbij. Mama gaat weg bij papa door vreemdgaan meerdere keren en er over liegen al jaren lang. En geeft het nog steeds niet toe. Hij heeft waarschijnlijk al een ander maar wil dit niet toegeven ondanks veel bewijs. Ik ben boos op papa maar wil ook niet te boos zijn want ja hij is altijd goed voor me geweest en nog vind deze situatie dus heel vervelend op het moment is hij ook veel haast aan het maken bij de scheiding en doet dit veel achter mijn moeders rug om ook dat maakt me boos. Ondertussen leid ik er heel erg onder slaap ik niet en heb ik veel stress ook voor alles wat komen gaat. En hoe mijn toekomst eruit komt te zien. Ik vind het heel lastig om het er met mensen over te hebben en erover te praten

Of ik naar een andere school moet. Of ze nog bij elkaar komen