Ik ben nu 24 jaar oud, en worstel nog steeds met mijn eigen emoties. Mijn ouders zijn toen ik 3 jaar oud was in een vechtscheiding uit elkaar gegaan. Contact met elkaar was er niet, alleen in de rechtbank. Jaren ben ik als spreekpop gebruikt, maar he, ik wist niet anders. Op latere leeftijd (13) ging dit voor mij echt problemen opleveren waar ik nu nog steeds mee rondloop. Meerdere keren bij een psycholoog en ook dat hielp niet. Ouders, betrek je kind in geen beding in jullie gevecht. Ook al ben je uit elkaar, er was een tijd dat jullie wel van elkaar hielden. Blijf met elkaar praten, maar niet waar de kinderen bij zijn. Ja ze merken echt wel wat er aan de hand is, maar praat SAMEN met de kinderen, zodat ze ook weten dat het niet hun fout is (want ja dat zullen er genoeg denken). Al met al, betrek de kinderen niet onnodig in JULLIE gevecht!

Mijn ouders hebben sinds een paar weken besloten te gaan scheiden. Al voor die tijd had ik een sterk vermoeden dat mijn vader vreemd gaat. Bij koningsnacht 2016 kwam zag ik een filmpje van hem op youtube van de kroeg waar hij was geweest. Hij liep naar 2 vrouwen toe en toen hield het filmpje op. Ik heb hem gevraagd waarom hij naar die vrouwen toe liep, aangezien hij eigenlijks nog gewoon getrouwd is, alleen daar wilt hij mij geen antwoord op geven... Wat moet ik doen?

Toen ik besloot om bij mijn vader te gaan wonen hebben mijn ouder gelijk een advocaat ingeschakeld en alles ging via de rechtbank. Nu dat geregeld is, is de ruzie nog niet opgehouden tussen mijn ouders. De ene rechtszaak na de na de andere. Mijn ouders maken het elkaar zo alleen maar lastiger. Het ergste is nog dat ik ertussen zit. Vaak denk ik dat het allemaal mijn schuld is omdat het allemaal is begonnen toen ik naar mijn vader ben gaan wonen... Ik weet niet wat ik moet doen...

Beste lezers, Ik (16/17 jaar.) zit al een tijdje ergens mee, en ging op het internet opzoek naar mogelijke tips die mij konden helpen. Daarom dit bericht, zodat mensen hun ervaringen misschien kunnen delen met mij :) Mijn ouders zijn onderhand nu 8/9 jaar gescheiden en nog steeds loopt niet alles soepeltjes. Ik woon bij mijn moeder en om de week ben ik een weekend bij mijn vader. Eerst had ik nergens last van , ik was Jong en sprak niet veel af met vrienden ik zat tenslotte nog op de basisschool. Maar nu ik de leeftijd heb bereikt waarin ik wil uitgaan en staan waar ik wil, stapelen de problemen zich veel meer op. Ongeveer 5 jaar geleden kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, allemaal super leuk, alleen het nadeel was dat mijn vader besloot om met zijn nieuwe 'gezinnetje' een stuk verder weg te gaan wonen. En wat ik dus al zei dat was eerst geen probleem , maar hoe ouder ik werd hoe erger ik het vond om weer een vakantie of een weekend niets te kunnen doen met vrienden omdat mijn vader geen ' Taxibedrijf' is, zoals hij dat dan zelf noemt. En zijn kant snap ik ook zeker, hij moet telkens heen en weer rijden en heeft te maken met nog meer kinderen,en natuurlijk wil ik hem blijven zien (want als ik thuis wil blijven , denkt mijn vader dat alles beter is bij mij moeder. ) Alleen ik ben nu jong en heb ook geen rijbewijs, en wil toch de dingen kunnen doen die vrienden ook doen! Kan jij me helpen? X

Mijn ouders zijn al drie jaar gescheiden. Mijn broertje is 15, zusje 17 en we wonen meestal samen bij mijn vader. Allemaal maken ze een puinhoop van het huis, niks niet opruimen of schoonmaken. De kasten puilen uit van de rommel en ik maak de hele tijd maar schoon, waarna het hun niks kan schelen hoeveel moeite ik erin stop (ik ben nu aan het afstuderen aan het hbo). Vandaag heb ik de hele bijkeuken met 5 kasten volledig opgeruimd. Mijn broertje komt thuis en na geeneens 3 uren ligt er troep in de kasten: Ik had alles mooi gesorteerd en nu liggen er weer schroevendraaiers naast de maandverband.. Grrr! Ik tegen mijn vader dat hij ze tot verantwoording moet roepen maar net zoals altijd hoor ik weer; 'ze luisteren toch niet'. Zelf mag ik ook niks zeggen want dan wordt er toch wel weer gezegd door hen dat ik mijn 'bek' moet houden.. Praten heb ik 101x geprobeerd maar ik kan niet alleen aan het stuur staan, er is ook geen andere bemiddeling die voor mij op kan komen. Advies is welkom want dit is waanzin!!

ik denk dat ik een ruzie kom voorkomen help me ik ben jong en schrijf een reactie terug

hoi, mijn ouders zijn ook gescheiden en ik moet dus ook naar m'n vader en zijn vriendin is k*t , ze checkt al mn ondergoed en als ik naar de w.c. moet zit er iemand voor de wc.deur ,echt schamend... en laatst was mn vader weg en toen zei ik tegen de vriendin van mn vader dat ik naar de manege ging en toen zei ze : nee! jij gaat met ons mee!!!!! wat het ergste is is als ik ruzie heb met de kinderen van haar knijpt de kleinste in mijn borsten en mijn vader zegt er niks van ... van mijn moeder moet ik het opschrijven in mijn dagboek maar vind dat erg moeilijk ! en als ik weer terug kom van mijn vader sluit ik mijn moeder in mn armen !!! en als ik 12 ben wil ik een brief schrijven naar de rechter en er een einde aanmaken ... kan iemand mij zeggen wat ik hier mee moet ????? groetjes anoniem (11 jaar)

mijn ouders zijn gescheiden en ik heb het eerst geheim gehouden voor mijn ouders dat ik er mee zat en ze waren zo blij dat ik er niet zo veel moeiten mee had maar dat heb ik wel en nauw durf ik niet meer naar mijn ouders te gaan. en mijn moeder heeft een nieuwe vriend en die heeft ook 2 kinderen van 12 mijn moeder is ook heel veel bij hun en een van die kinderen komt bi mij op school en mijn vadder heeft het plotseling supper druk maar ik weet niet wat ik moet doen!

Ik heb ruzie met mijn vader en nu wil ik er niet meer naar toe. We hebben al heel vaak ruzie gehad en hij zegt dan dat hij mij niet meer wil zien. mijn broertje en zusje gaan wel en krijgen dan dure kados die krijg ik niet toen ik wel naar papa ging kregen we nooit een kado. mijn moeder begrijpt mij en dwingt mij ook niet om te gaan. maar nu is er een mevrouw die zegt dat ik wel naar papa moet maar ik wil echt niet meer en weet niet wat ik moet doen.

Hallo iedereen, Ik heb een vrij bijzonder verhaal en ben blij nu eindelijk een forum gevonden te hebben waar ik mijn verhaal kwijt kan. In de zomer van 2014 zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Zonder ruzie, zonder veel gedoe, heel normaal als vrienden. Het huwelijk was op en het was beter zo. Dit was voor mij geen verassing. De relatie was inderdaad uitgeblust. Het was een heftige periode waarin ik in een nieuwe stad ging studeren en mijn moeder een nieuw huisje kreeg. Toen ik in mijn eerste week in een nieuwe stad op een nieuwe school niks hoorde van mijn moeder was ik flink teleurgesteld. Maar toen ik dat weekend thuis kwam kreeg ikniets anders voor mijn kiezen. Mijn moeder had al ren nieuwe relatie en ging samenwonen. Niet met een man, maar met een vrouw. Ook dit was voor mij geen verassing. Mijn moeder zei altijd tegen mij als ik het over zou doen zou het met ren vrouw zijn. Echter bleek de vrouw in kwestie zo'n 27 jaar jonger en iemand te zijn waar ik een ongeloofelijke hekel aan heb. Hierna heb ik het contact met mijn moeder verbroken om eerst voor mezelf te kiezen. Ondertussen (na een jaar) hebben wij alweer contact en gaat het 'redelijk'. Maar nu gaan ze trouwen en twijfel ik enorm wat ik moet doen. Ik sta namelijk totaal niet achter het huwelijk en het gaat tegen al mijn principes heen, moet ik dan toch gaan? Ik weet niet goed wat te doen.. Lieffs