De laatste jaren waren echt heftig.. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was. We hadden altijd een heel normaal gezin. Een leuk warm gezin waar iedereen welkom was. Toen mijn ouders gingen scheiden heeft vooral mijn moeder er heel veel moeite mee gehad. Ze ging haar woede en verdriet afreageren op mijn broertje en mij. Daarom hebben we er uiteindelijk voor gekozen om bij mijn vader te gaan wonen. Bij mijn vader was het op dat moment rustiger. Pap heeft een nieuwe vriendin. Zij heeft zelf al 4 kinderen. Dus nu is het best wel druk bij ons thuis. Pap is door de scheiding heel erg veranderd. Zijn kinderen waren altijd het belangrijkste in zijn leven. We gingen vroeger altijd leuke dingen doen, iedere dag wandelen met de hond, gewoon kleine familie momentjes. In het begin merkte ik het niet zo dat die familie momenten minder werden maar soms praat ik gewoon amper met hem op een dag. Het enige wat we tegen elkaar zeggen is hoi en welterusten. Het zal er ook mee te maken hebben dat hij een eigen bedrijf heeft waar hij veel tijd in steekt. Ik merkte dat pap’s vriendin die aandacht wel kreeg. Ze zijn altijd samen, echt altijd! Ik ben me heel erg af gaan zetten tegen haar omdat het voelde dat ze pap van me afpakte. Ik was heel erg jaloers. Toen ik merkte dat pap afstand van me nam (doordat ik niet tegen zijn vriendin deed) ging ik heel erg mijn best doen om weer over te komen als de ‘perfecte’ dochter. Ik probeerde me aan alle regels te houden en altijd uit mezelf bv de afwasmachine leeg te maken enz. Ik merkte aan mezelf dat mijn woede naar haar toe niet minder werd, eigenlijk werd die woede alleen maar erger. Daarom heb ik na weken denken pap een brief geschreven. Daarin heb ik geschreven dat ik die kleine dingen mis, en eigenlijk helemaal niet boos wil zijn op pap en pap’s vriendin. In de brief gaf ik aan dat het me het beste leek dat de omgangsregeling week om week zou worden. Toen we de volgende dag gingen praten, zei hij dat het hem het slimste leek dat ik gewoon helemaal bij mam zou gaan wonen. En dat paps vriendin heel boos was omdat ik ‘onredelijk’ naar haar toe was.’Ik heb pap toen uitgelegd dat ik dat zie dat ze heel erg haar best doet maar dat ik nu geen materialistische dingen nodig heb maar gewoon wat aandacht van hem. Hij vertelde me toen dat ik al de meeste aandacht kreeg van alle kinderen en me dus eigenlijk niet zo aan moest stellen.. Nu woon ik ondertussen weer bij mam en dat gaat best goed. Ik ben het eerste weekend nadat ik bij haar ben komen wonen naar pap gegaan en dat is helemaal fout gegaan. Hij vertelde me dat ik de situatie en paps nieuwe vriendin moet gaan accepteren en wanneer ik dat niet doe ik zelf de deur dicht gooi. Oftewel ik moet normaal doen tegen paps vriendin of het contact gaat verloren.. Ook zei hij dat ik de laatste tijd heel nep was (wat klopt, want ik ben niet mezelf daar) en dat het fijner is wanneer ik er niet ben want wanneer ik er wel ben weet niemand hoe hij/zij zich moet gedragen omdat ze niet weten wat ze van me moeten verwachten.. ik heb pap proberen uit te leggen dat ik dit gevoel (woede en verdriet) heb gekregen doordat de situatie heel snel is veranderd. Ik kan wel ‘mezelf’ proberen te zijn en de situatie accepteren, maar wanneer de boosheid niet weg gaat, ben ik even nep bezig als eerst. Oftewel, hij zal ook een beetje moeten veranderen. Het enige wat ik van hem vraag is of hij me een beetje aandacht wil geven. Dat wanneer ik uit school kom hij vraagt, en hoe was het? Laatst heeft iemand die ik ken zelfmoord gepleegd en hij vroeg niet eens of het met me ging. Hij zei: ja dat gebeurt nou eenmaal. Of na de crematie van men oma heeft hij niet eens gevraagd hoe het was. Hij deed gewoon alsof er niks aan de hand was terwijl ik het ontzettend moeilijk vond. Toen we dat gesprek hadden werd hij heel boos en begon hij mam uit te schelden voor heks. Ik ben toen weggelopen. Ik begrijp niet dat hij dit durft te zeggen. Hij was altijd de gene die zei dat je nooit een ruzie over de rug van de kinderen moet spelen maar hij doet dit nu zelf! Ik ben nu al 4 weken niet naar hem toe gegaan. Mijn broertje woont wel nog bij pap maar en dat gaat best goed volgensmij. Pap heeft al jaren kleine ruzies gehad met zijn ouders en broers. Vanaf de scheiding heeft pap de keuze gemaakt dat hij zogezegd ‘niemand meer over zich heen laat lopen en niemand in zijn weg naar geluk laat staan’ en nu heeft hij geen contact meer met zijn ouders en zijn broers. Ik vind het heel erg voor hem en opa en oma maar nu zie ik ze ook niet meer. Mijn oom was altijd mijn beste vriend en ik had hem al ander half jaar niet gezien. Met Pasen belde oma me opeens en vroeg ze of ik mee wou gaan uiteten met de hele familie. Ik ben toen meegegaan en heb met opa en mijn oom gepraat over de situatie. Ik heb geen verwijten gemaakt naar pap maar wel gezegd dat ik hem niet begrijp. Die dag heb ik mijn oom en mijn opa van 76 zien huilen. Ik kan niet omschrijven wat ik voelde toen ik dat zag. Vooral heel veel onbegrip dat pap zijn eigen ouders dit aan kan doen. Maargoed ik ben blij dat ik ze weer eens gezien heb en dat het buiten alles toch goed met ze gaat. Alleen het probleem is nu dat ik niet weet of ik het pap moet vertellen. Want hij is er sowieso niet blij mee dat ik naar ze toe ben gegaan, maar waarschijnlijk vind hij het nog erger dat ik het voor hem achterhoud. De laatste tijd is het gewoon zo ontzettend veel, oma is gestorven, mijn paard is gestorven, die jongen heeft zelfmoord gepleegd, geen contact meer met pap, mam’s vriend is gestoord… ik weet het gewoon even niet meer.. ik weet wel dat ik hier weer uitkom en dat je er uiteindelijk wel weer sterker van wordt maar ik ben er zo klaar mee om me druk te moeten maken om alles en iedereen. Ik kan niet omschrijven hoeveel ik ervoor over zou hebben om de situatie me totaal geen smsje van hem om te vragen hoe het met me gaat. In zijn ogen doe ik alles fout. Hij en zijn vriendin dat is het, wanneer je je het er niet mee eens bent mag je vertrekken, zelfs zijn eigen dochter mag vertrekken. Hebben jullie tips hoe ik met deze situatie om kan gaan? Alvast bedankt!

Heeey peoples, Ik heb een probleem... Mijn vader doet al ongeveer 3 jaar superraar. Hij accepteert niet dat ik soms dingen in mijn eigen woonplaats heb, want hij woont een uur ver weg.. Maargoed, daar gaat het niet om. Mijn vader heeft mijn moeder een supergemene email gestuurd, omdat mijn moeder geen weekend wil ruilen. (Omdat het niet kan, en hij wil het omdat HIJ een weekend weg gaat.) Met echt hele gemene dingen!! Kan serieus echt niet.... Maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen.. Ik wil wel betrokken worden hierbij, maar ik vind het wel supervervelend. Mijn moeder was echt overstuur, maar hij blijft toch wel mijn vader...

Heey, Ik heb dringend advies nodig! Ik voel me helemaal ziek, sip en heb een huilbui! Ik heb een vermoede dat ik depressief ben maar durf dit niet te zeggen tegen mijn ouders, tegen niemand! Ze maken altijd ruzie en als ik er dan tussen kom dan dreigt mijn moeder uit huis te gaan omdat niemand om haar geeft. Dat maakt me nog ongelukkiger! Wat moet ik nu doen? Hoe kom ik erachter of ik depressief ben? Kan dat wel als je 15 jaar bent? En moet ik het tegen de dokter zeggen? Advies?! Ik voel me echt hopeloos op het moment :(

Hoii,, Ik heb een raar probleempje.. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik ben 1 week bij mama en 1 week bij papa. Ik ben erachter gekomen dat mijn moeder alcohol problemen heeft, en waarschijnlijk ook drugs problemen.. Je hoort vaak verhalen, dat kinderen met die problemen vaak zelf eten moeten koken voor zichzelf zorgen enz.. Maar dat heb ik dus echt niet! *Gelukkig* Hoe komt dat? Ik ben in de war.. Zit mijn mama dan wel echt met alcohol/drugs problemen? Groetjes, Anoniem.

'ik ben echt helemaal klaar met mijn ouders en iedereen die er bij betrokken is. niemand lijkt me te respecteren. dat ik de jongste ben wilt niet zeggen dat ik niks begrijp en dat ik maar de pispaal mag zijn. ik wil weg, maar ik kan nergens heen. niemand lijkt te begrijpen dat de keuzes van eigen belang die ze maken het alleen maar erger maken! ik moet er maar gewoon mee leren te leven, want ach volgens hun is het niet zo erg. het lijkt net alsof ik NIKS goed doe, hoe hard ik ook probeer, hoe goed het eigelijk is, het moet gewoon fout. '

'Mijn ouder hebben 3 maanden geleden laten weten dat ze gaan scheiden. Sinds toen zit ik niet meer zo lekker in mij vel. Ik doe aan topsport en wil dit jaar naar de EK onder de 18. Het probleem is dat ik helemaal niet lekker in min vel zit. De trainingen gaan slecht en tijdens het trainen moet ik heel de tijd denken aan hoe het verder gaat. Als ik met mij vriendinnen ben, ben ik ook niet zo vrolijk. Ik heb het aan een paar van min vriendinnen verteld. Van een paar van die vriendinnen zijn die ouders ook gescheiden. Ik moet vaak zomaar huilen. Dit wil ik helemaal niet. Het gaat allemaal wel zonder ruzie gelukkig. Ik vind het ook zielig voor mijn vader, want hij wil helemaal niet scheiden. Ik zie hem al helemaal in zijn eentje aan tafel zitten als wij er niet zijn...Ook gaat het financieel allemaal heel lastig worden. Ik weet ook niet hoe het is om ineens een ander huis te hebben. Hoe kan ik zorgen dat ik weer wat beter in mij vel kom? Ik wil weer gewoon gezellig zijn bij mijn vriendinnen en ik wil weer goed kunnen trainen..'

'Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ong. 2 jaar oud was, hier heb ik natuurlijk niet veel van gemerkt, mijn zussen (die toen 8 en 10 waren) daarentegen wel. We gingen om het weekend naar mijn vader toe en alles was goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend, en mijn vader een vriendin. Ik en mijn zussen konden het met allebei wel goed vinden. Tot 5 jaar geleden. Mijn "stiefmoeder" wilde praten met mijn zussen. Ik zat boven in mijn kamer maar het raam stond open en ik kon alles horen. Ik was toen ongeveer 8 jaar oud. Mijn stiefmoeder zei dat we niet genoeg met haar deden en dat ze zich "buitengesloten" voelde. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. De weekenden daarna zijn we eigenlijk niet meer naar mijn vader toe gegaan. Pas in de zomervakantie, toen zijn we met mijn vader naar een huisje gegaan, zonder mijn stiefmoeder. Toen kregen ze pas echt ruzie, ik lag in bed en ik hoorde ze elke avond schreeuwen tegen elkaar. Na een week heeft mijn vader ons naar huis gebracht. Ik heb er toen nooit over nagedacht dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, maar ik was ook pas 8. In het begin voelde het niet echt alsof er iets veranderd was en merkte ik er niks van. Mijn vriendinnen vroegen of ik niet meer naar mijn vader ging en het enige wat ik zei was nee. Niemand wist eigenlijk wat er was gebeurd. Ongeveer een jaar geleden begon ik weer aan hem te denken en ik begon hem te missen. Ik heb er een hele lange tijd over nagedacht om hem op te zoeken, maar dit heb ik nooit gedaan. Hij stuurde me wel altijd nog verjaardagskaarten maar dat was het. Ik had hem dus 5 jaar niet gesproken. Hij woont ook 1,5 uur ver weg, dus ik ben hem ook nooit tegengekomen of zoiets. Zo was het dus 5 jaar lang, tot 2 weken geleden. Het ging niet goed met mijn opa aan mijn vaders kant en ze hadden hem in slaap gebracht met morfine. Het zou niet lang meer duren voordat hij dood zou gaan. We waren naar hem toe gegaan en toen we thuis kwamen ging vrijwel meteen de telefoon. Het was mijn vader. Hij wilde mijn moeder spreken, en daarna kwam mijn moeder mijn kamer binnen en zei dat mijn opa was overleden. Ik was helemaal aan het trillen want na 5 jaar je vader weer voor het eerst spreken is niet niks. Ik was zo zenuwachtig voor de begrafenis omdat ik hem dan weer zou zien. Ik wist niet wat ik zou gaan doen als ik hem zag en of ik berhaupt iets tegen hem wilde zeggen. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Boos omdat hij ons in de steek had gelaten en mijn stiefmoeders kant had gekozen. Het moment was daar, hij liep naar binnen en het enige wat hij zei was hoi en hij aaide me over mijn hoofd. Daarna kwam hij nog naar ons toe en zei dat het even niet over ons "probleem" ging maar over mijn opa. Hij zei de hele tijd niks tegen ons, hij vroeg soms iets maar ik gaf heel kortaf antwoord. Toen we naar huis gingen zei hij; doei, en ik zei doei terug. Ik liep alvast verder maar hoorde hem nog tegen mijn oudste zus zeggen: "Doei, is het goed als ik je een keer bel?" waarop mijn zus antwoordde: "moet je zelf weten." dat is het laatste wat ik van hem heb gehoord. Moet ik iets tegen mijn zus zeggen, of moet ik zelf contact met hem opzoeken?? Help!!!!!!!!!!!!!!! '

'ik snap er niks van.. soms zijn er ouders die de kinderen maar laten met de schijding...die niks kunnen dan depri zijn enz..... bij mij.... ben ik depri wat moet ik doen??? ik voel me rot ben vaak ziek moe en...... het laatste wil ik kwijt bij iemand die ik kan vertrouwen..... maar wie??'

ik ga straks verhuizen omdat mijn vader en moeder gaan scheiden, maar er word telkens gevraagd welke kamer ik nu wil hebben maar ik wil niet weg! en kan ik dus ook niet kiezen welke kamer ik wil! cryw ik ga echt dood van al dat gezeur! niet normaal! ik trek alles en iedereen niet meer!

help!!! stiekem wil ik niet meer naar mijn vader toe maar ik durf het hem niet te vertellen wand hij word zooow snel boos wat moet ik doen!! i don't know more!!