Hoi, Mijn ouders zijn nog niet zo lang uit elkaar. We hebben een schema waarbij ik evenveel bij papa als bij mama ben. Mama gaat vaak leuke dingen doen als we naar papa gaan volgens het schema. Ze vraagt dan of ik mee wil en zegt dat ik zelf keuzes mag maken. Ik heb dan het gevoel te moeten kiezen en vind dit lastig. Hoe kan ik hier mee omgaan?

Ik ga dus met mijn vader 10 dagen op vakantie en ik heb er super veel zin in maar ik ga mijn moeder zo erg missen. Ik ga met mijn moeder ongeveer een week op vakantie maar dan mis ik mijn vader toch wat minder erg dan mijn moeder is dat erg? We vliegen morgen en er zijn nu alvast bij papa maar ik mis mama zo erg dat ik moest huilen en toen ging hij grapjes maken van “oh dus je hebt er zin in” of “wat dramatisch zeg” en dat vindt ik niet leuk. Blijft het de hele vakantie zo moeilijk of niet? Ik mis mama zo

Ik wil graag bij mijn moeder wonen en want mijn vader zijn vriendin komt bij ons inwonen en ik wil dat niet en mijn vader heeft het niet aan mij gevraagd en mijn vader schreeuwt altijd en doet naar tegen mij

Mijn vader vind het heerlijk om naar een naturistencamping te gaan, maar ik niet. Dat had ik vorig jaar ook al gezegt (toen we er ook naartoe gingen) maar natuurlijk heeft hij niet geluisterd. dus nu zit ik op een camping waar ik alleen een beetje kan kletsen met mijn maatje (die ik vorig jaar had ontmoet). en het ergste is nog wel dat hij met zijn VRIENDIN hiernaatoe is gegaan. (WTF). soms vraag ik me eigenlijk wel af of hij weleens naar ons luisterd. hooguit doet hij dat wel, maar doet hij er niets mee. dus nu zit ik een week opgeschept op een naturistencamping, waar ik alleen kan hangen omdat je bij het zwemmen al helemaal geen zwemkleren aan mag hebben. en met dit weer is zwemmen echt geen overbodige luxe. dus................ als hij volgend jaar hier weer naartoe gaan, dan blijf ik gwoon bij m'n moeder, die begrijpt mij tenminste wel.

Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hoi, ik ben Sophie, 20 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Vanaf mijn 11e veranderde de sfeer thuis drastisch toen mijn stiefmoeder bij ons introk. Langzaam voelde het huis niet meer als mijn thuis, maar als een plek waar ik eens in de twee weken even mocht zijn. Mijn stiefmoeder bepaalde alles, en mijn broertje, zusje en ik mochten amper iets: geen geluid maken, niet op “haar” plek zitten, geen dingen in de koelkast pakken. Zelfs de badkamer beneden werd haar domein. Uiteindelijk mochten we niet eens door bepaalde gangen lopen of spullen pakken zonder toestemming. Ik voelde me steeds meer buitengesloten en ongewenst, zeker in contrast met hoe mijn stiefmoeder en halfzusje werden behandeld. Op Oudjaarsavond was de maat vol, en ben ik bij mijn moeder ingetrokken—net als mijn zusje daarvoor. Er is een gesprek geweest met mijn vader en stiefmoeder, maar ze wilden niets veranderen. We hebben sindsdien geen contact meer. Ik praat nu wekelijks met de praktijkondersteuner en denk na over verdere hulp, zoals een psycholoog. Ik ben boos, maar wil het contact met mijn halfzusje wel behouden. Het is zwaar geweest, en ik ben op zoek naar rust en advies.

Ik zie mijn vader al 2 en een half jaar niet dat komt omdat hij ons mishandelden en zich niet aan de afspraak houd hij heeft ons een keer meegenomen en ons niet thuis gebracht en de rest is nog veel erger maar dat hou ik liever voor me zelf

Hoi, mijn naam is Loviène ik heb al eerder een bericht geschreven, maar ik dat was geweest vroeger (toen was ik 9). Ik ben nu 13, en heb mijn eigen leven op de middelbare. Mijn moeder heeft nu een "vriendje" en het is erg lastig. Want het begon allemaal met een wandeling langs het kanaal. Na die zo gezegde "date" heeft mijn moeder me gezegd dat het klaar was. Dus het 'm niet zal worden. Ik was alleen blij. Met de angst dat weer alles zou veranderen. Maar later uit het niets ging mijn moeder naar beneden. Klinkt heel raar, maar mijn moeder gaat NOOIT naar beneden. Alleen als er iemand beneden is. Het eerste dat door me heen kwam was de vraag. Waarom zou mijn eigen moeder mij niet vertellen wie beneden is? Maar toen hoorde ik het. Die stem kwam me TE bekend voor, en ik wist het. Op 12 jarige leeftijd wat er aan de hand was. Ik had mijn moeder vertelt dat ze niet zomaar mensen in huis moet nemen. Want de reden dat ze een wandeling ging maken was omdat ze die man niet in huis wou nemen. En dat ze nu het tegenovergestelde deed van wat ze laatst zei. Maar voor mijn gevoel lachte ze dat gewoon weg... ik voelde me niet gehoord. Ik dacht alleen:" Ze maakt me belachelijk. Ik probeer haar alleen wat te vragen? En dat doet ze zo?!". Ik en mijn moeder hadden een echte goede band. Maar die dag brak ze het. Of misschien ik wel. Part 3 komt eraan als jullie dat willen Succes Loviene❤️

Hoiii, mijn ouders zijn gescheiden en hebben amper contact. Ik voel me een beetje een bootschapper tussen hun in. Iemand die weet wat ik kan doen want elke keer als ik het zeg word er niet geluisterd.

Heyy ik ben suzie me ouders zijn al 5 jaar uit elkaar me moeder heeft een nieuwe vriend die ik niet zo aardig vindt maar het si prima ik zie me vader nooit en dat vindt ik best lastig niet nooit nooit maar een keer in de 4 maanden dus eigelijk nooit terwijl ik me niet fijn voel bij me moeder ik kan helt door niet goed op school leren en heb ik heb motevtattie me moeder is ook best streng ik wil heel graaag me vader vaker zien maar hoe en wat en ik ben een kind hoort dit wel mij zaak te zijn zo voelt het wel dus helpppppppp😭