Verbreken contact

Hii Zeger,

Heel dapper dat je dat hier deelt! Dit zijn ook best complexe zaken. Het is ook belangrijk om te bedenken dat grenzen stellen, zelfs als dat betekent dat je tijdelijk of permanent contact verbreekt, een vorm van zelfzorg is. 

Helaas bestaan er geen garanties over hoe iemand zal reageren. Het is vooral belangrijk dat jij hierin bij je gevoel en behoeften blijft checken wat voor jou prettig is. Op die manier blijf je eerlijk naar jezelf en de situatie. En dat is het belangrijkste wat jij jezelf kan bieden :)

Weet dat jij niet verantwoordelijk bent voor de reactie en gedragingen van je vader op het moment dat jij aangeeft geen contact met hem te willen hebben. Al kan ik me voorstellen dat het wel meeweegt in hoe en of je dit aankaart naar hem.

Toen ik jonger was heb ik zelf al tijdelijk contact verbroken met mijn biologische vader, en later toen ik 18 was dit ook voortgezet. Voor mij was het heel fijn om zelf op papier te zetten wat ik hem zou willen vertellen en hier samen met een professional [POH of psycholoog] en een vertrouwd persoon van buiten de familie naar te kijken. Zo was het mijn brief, maar kon het ook vorm krijgen zodat het helder was, was de inhoud niet aanvallend en kon ik mijn gedachten even met iemand delen en sparren hoe ik met de mogelijke uitkomsten om kon gaan.
    Mogelijk kan je ook kijken tussen een van onze openbrieven;
Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren | Villa Pinedo
Hierin staan wellicht ook wat zinnen die voor jou kunnen helpen.

Helaas reageerde mijn eigen biologische vader ook verwijtend naar mijn moeder. Als kind ben je daar nooit verantwoordelijk voor, ook niet als je al volwassen bent. Het is helemaal oke om aan te geven dat het voor nu in elk geval gewoon even niet is wat je wil/nodig hebt. Voor mijzelf werkte het om hierover te blijven praten [met mijn moeder, maar ook met een professional/vertrouwenspersoon] en soms ook om juist niet te weten wat er allemaal gezegd werd zodat ik echt meer afstand had van de situatie. 

Jij verdient het om een leven te hebben waarin jij je veilig en rustig voelt. Het kan heel bevrijdend zijn om te erkennen dat je deze stap voor jezelf zet. Dit is een daad van liefde voor jezelf, en je hoeft je daar absoluut niet schuldig over te voelen♥️.

Hopelijk kan je daar een beetje mee verder! Ik vind het in elk geval super dapper dat je hierover advies komt vragen. Ik wens je veel sterkte met het bedenken en aankaarten van je grenzen en wat voor jou op dit moment het beste is.

Liefs,
Anna

Hey Zeger,

Ik kan me heel goed voorstellen hoe lastig dit voor je is. Het is echt dapper dat je nadenkt over wat goed voor jou voelt, ook al is dat geen makkelijke stap.

Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik ongeveer even oud als jij nu. Mijn vader sprak toen vaak negatief over mijn moeder en dat maakte het voor mij zwaar om contact met hem te houden. Samen met mijn psycholoog heb ik toen een brief geschreven waarin ik uitlegde waarom ik het contact voor een tijd wilde stoppen. Ik vroeg hem om mijn keuze te respecteren en vertelde dat ik zelf zou laten weten als ik ooit weer contact wilde. Via mijn broertje en zusje hoorde ik later dat hij dat moeilijk vond, maar gelukkig heeft hij het wel geaccepteerd. Een paar jaar later, toen ik er zelf meer rust in had, heb ik weer contact gezocht.

Ik snap goed dat je bang bent dat je vader jouw moeder de schuld zal geven. Maar als je rustig uitlegt dat dit echt jouw keuze is, omdat jij nu even afstand nodig hebt, dan komt dat vaak uiteindelijk wel over.

Mijn advies: ik begon met een eerste versie van de brief en las die na een paar dagen opnieuw. Zo kon ik rustig aanpassen wat ik echt wilde zeggen. Alleen al het schrijven van de brief hielp me om mijn gevoelens op een rij te krijgen.

Onthoud dat het belangrijkste is dat jij doet wat goed is voor jouw rust en geluk. Dat mag je beschermen, ook als dat betekent dat je even afstand neemt. En als je er nog over wilt praten of vragen hebt, zijn we er voor je.

Liefs,
Gaby