Mijn vader en moeder zijn al uit elkaar sinds ik 1 jaar was. Mijn vader heeft nu 3 jaar een nieuwe vriendin, ze zijn heel gelukkig samen, maar ik kan het niet zo goed met haar vinden, alleen heb ik dat nooit tegen haar gezegd. Ik heb nooit eigenlijk zin om elke zondag erheen te gaan, vooral omdat ik niet weet hoe ik op mijn vader en stiefmoeder moet reageren. Ze kunnen namelijk best emotioneel en manipulerend overkomen en ik voel me nooit helemaal daar thuis als bij mijn moeder de rest van de week. Hebben jullie misschien tips voor hoe ik hier mee om moet gaan of iets duidelijker kan worden?

Ik kan niet goed omgaan met mijn bones moeder. Dat er het meest aan mij wort gevraagd en dat haar kinderen niet veel hoeven te doen.

Waarom moet alles anders zijn bij de andere ouder?

Mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden toen mijn broertje een paar maanden was. Nu is hij 6 en ik vind het heel vervelend hij krijgt in bijna alles zijn zin bij mijn moeder en daar zijn we voor het grootse deel want ik wil wel vaker naar mijn vader dan om de 2 weeken 1 weekend waarvan we vrijdag en zondag in de auto zitten omdat mijn vader in Emmen woont maar mijn moeder wil het niet. Ik vind de wissel van papa naar mama het lastigst van de hele scheiding en meestal moet ik huilen. Heeft er iemand misschien tips hoe ik minder last heb van mijn broertje maar vooral voor de wissel dagen???

Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden en hadden al vrij snel allebei weer een nieuwe liefde. Mijn vader was nu 3 jaar samen met mijn stiefmoeder en ik had nooit zo’n goede band met haar maar nu ineens is het uit tussen hen en moest mijn vader weer verhuizen hij woont nu bij mijn opa en oma en probeert een nieuw huis te kopen maar ik ben er kapot van want ik had een goede band met mijn stiefzusje en ik moest nu weer verhuizen iemand tips?

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Mijn moeder heeft al 1.5 jaar een nieuwe vriend. Hij heeft alleen nooit bij ons thuis hoeven slapen. We wisselde namelijk eerst week op week van pap naar mam. In de week dat we dan weg kwamen kwam hij slapen. Nu heeft mijn vader sinds een half jaar ook een vriendin. En door omstandigheden wonen we nu sinds 3 maanden voor een tijdje volledig bij hem. De eerste maanden probeerde papa nog rekening te houden met ons en het feit dat we het niet fijn vinden als ze veel komt en al helemaal slapen. Hij gaat nu 1/2 dagen in de week naar haar. Maar nu komende week komt ze voor het eerst hier slapen. Ik ben er in mijn gevoel nog niet klaar voor maar heb toch gezegd maar haar maar komen zodat ik van de druk af ben en minder het gevoel heb dat ik hun relatie in de weg zit. Maar nu is de vraag. Hoe overleef ik die dagen dat ze hier komt. Hoe voel ik me toch fijn in mijn eigen huis? Normaal zit ik na het eten de hele avond met mijn vader op de bank. Hoe doe ik dat nu? Hoe los ik het gevoel op van ze zit op mama’s zoude plek? Ze ligt op mama’s plekje in bed. ( we wonen met papa nog in het huis waar me met zijn 4e zijn opgegroeid). Maar ook hoe ga ik om met mijn vader “ klef” en gelukkig zien met een ander dan mama. Kortom hoe ga ik hier mee om? Bedankt voor het lezen, Elise

Mijn moeder heeft net een nieuw huis, mijn vader ook, maar het huis waar we ooit met ze alle woonde is nu net verkocht, me vader is nu allemaal dingen aan het inpakken, en zegt dat ik me in het nieuwe huis ook thuis ga voelen, maar ik denk het niet. Hoe vonden jullie het toen Julie ouders uit elkaar gingen?

Hoi! Mijn ouders zijn een paar jaar geleden met een vechtscheiding uit elkaar gegaan, toen zorgde ik vooral voor mijn broertjes. Daarna werd het rustiger, en fijner. Bij mijn moeder voel ik me echt thuis, een fijn gevoel. Mijn vader wordt soms, maar nu steeds vaker, boos en reageert het af op mij. Ik heb hier ook wel een rol in, want ik zit in de puberteit en kijk dus veel series. Maar ze zijn uit elkaar gegaan deels omdat mijn moeder zei dat ze dacht dat hij autisme had, vanwege zijn agressie. Nu wordt hij dus steeds bozer, en vanochtend stuurde hij me naar mijn kamer omdat ik iets had gebroken, waar de meeste ouders eerder iets zeggen als "scherven brengen geluk". Daardoor wordt ik steeds banger en soms als het heel erg is dan wil ik niets liever dan bij mijn moeder wonen. Op andere momenten is hij ook wel heel aardig en zo, en ik wil dan ook niet weg want dan denk ik aan alle dingen die ik achterlaat. Ik zit bij de schoolpsycholoog maar die helpt me niet echt... Wat moet ik doen?

Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hoi, Ik zit echt in de knoop en weet niet wat ik moet doen. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon nu week om week bij mijn ouders Maar het voelt alsof ik er voor mijn vader gewoon niet toe doe. Toen ik geslaagd was, kreeg ik geen felicitatie, geen vlag, helemaal niks. Mijn broer en zus kregen allemaal cadeautjes en daar werd uitgebreid gevierd dat ze geslaagd waren, met een vlag en al. Toen ik vroeg waarom dat bij mij niet gebeurde, zei mijn vader gewoon: “Jij bent niet echt geslaagd,” omdat ik het op een lager niveau heb gedaan. Maar ik heb er keihard voor gewerkt en dat doet echt pijn. Hij vraagt ook nooit waar ik ben of hoe het met me gaat. Alles draait om zijn werk of zijn nieuwe vriendin. Ik voel me hier totaal niet belangrijk. Ik dacht dat ik misschien beter bij mijn moeder kon wonen, want zij geeft wél om me. Maar sinds ze een nieuwe man heeft, is het daar ook lastig. Er zijn vaak ruzies met hem, en zijn kinderen maken me echt gek. Daarbij woont mijn moeder best ver weg, en mijn hele leven is hier — school, vrienden, alles. Ik voel me gewoon nergens echt thuis en weet niet wat ik moet kiezen. Heeft iemand dit ook meegemaakt? Of weet iemand hoe ik hiermee om kan gaan?