Ik en mijn vader hebben altijd. Ruzie en hij vertelt altijd geheimen maar dat wil ik niet wat moet ik zeggen?

Laatst bij kerst zeiden ouders dat ze uit elkaar gingen en toen veranderde de sfeer helemaal voor mij thuis toen begon ik ineens te merken dat ze ruzie hebben en toen werd de ruzie steeds groter en groter en is het net of stop gezet en geen geweld gebruikt. hebben jullie tips om hier mee om te kunnen gaan

Deze week heb ik extreem veel toetsen en opdrachten, waardoor ik veel stress heb. Daarom wilde ik liever niet naar mijn moeder, omdat het me extra gedoe en spanning geeft. Mijn moeder vond het goed als mijn vader het ook goed vond. Toen ik hem vroeg, reageerde hij meteen boos en zei hij dat ik gewoon moest gaan, ondanks dat hij zelf vaak afspraken niet nakomt. Door alle stress, en het overlijden van mijn opa en oma waar ik nog steeds mee zit, kon ik dit er niet bij hebben. We kregen ruzie en mijn vader schoot totaal uit z’n slof: hij maakte zijn krant kapot, gooide die op de grond en schold met het woord kanker. Ik schrok daar enorm van. Toen ik boven was, zei ik uit boosheid nare dingen over zijn vriendin. Hij kwam naar me toe, trok me aan mijn arm en eiste dat ik excuses maakte. Toen ik dat weigerde, liet hij me los en riep dat ik weg moest. Dit alles heeft veel invloed op mijn mentale gezondheid en schoolresultaten. Ik voel me onveilig, machteloos en weet niet wat ik ermee moet. Ik wil dat het beter wordt en dat ik hulp krijg, maar naar mijn moeder gaan voelt lastig.

Hoi, ik heb vaak ruzie met mijn vader en stiefmoeder. Soms best wel heftig, en daarna ben ik vaak bang voor ze. Ik weet niet wat ik hiermee moet, want vanbuiten lijken ze heel lief en aardig, en soms zijn ze dat ook, tot ik weer iets fout doe. Vanbinnen kunnen ze me echt pijn doen. Ik heb een passie voor musical, waar ik ook een vooropleiding voor volg, en daar hebben ze ook gedreigd met vanaf te halen. Hoe moet ik hiermee omgaan?

Hoi, ik ben momenteel ziek van de stress. Ik ben misselijk, moe en ik heb hoofdpijn en buikpijn. Doordat me ouders gaan scheiden. Verder maken ze constant ruzie. Ik ben erachter gekomen dat m'n moeder bij m'n vader wil wonen, maar andersom niet. Ook op school gaat het niet goed. Ik wil niet meer naar school. Waarschijnlijk moet ik naar 1 of andere psychiater vanwege de stress. De stress kan nog lang duren, dus waarschijnlijk ben ik ook nog lang ziek. Ik heb dat vandaag pas te horen gekregen, ook van die psychiater. Ik wil het niet. Kan iemand tips geven? 😭😭😭

Kan iemand helpen ik zit net pas 2 jaar in een scheiding

Als ik boos ben, niet alleen thuis en niet alleen op mijn ouders, maar bijvoorbeeld ook op school, dan denk ik aan de scheiding en word ik nog bozer, op iemand die er niks mee te maken hebben. hebben jullie tips?

Hoi allemaal ik heb het zelf moeilijk nog steeds met de scheiding maar tis nu 4 jaar geleden dat het is gebeurd maar heb er nog steeds last van elke x om het weekend me tas moeten inpaken om het weekend bij papa te kunnen zijn. Het is vervelend maar het was wel beter voor ze want ze hadden elke dag dag in dag uit ruzie met zn twee 1x zelfs had mn vader mn moeders pols gebroken gwn tezot voor worden. Maar jullie tips worden gewaardeerd. Groeten wesley

Hoi mijn ouders zijn gescheiden en Mijn ouders hebben vaak ruzies en praten soms maanden niet met elkaar en mijn moeder noemt mijn vader vaak een lul of cut kerel en mijn vader wordt dan boos en mijn moeder zeg dan nog meer negatieve dingen over mijn vader ik heb er veel last van !☹️ Hoe ga ik hier mee om??

Heyy ik ben Tess, en ik heb al eerder een bericht gedaan over m'n moeder die vreemd was gegaan. Nu gaat het over dat maar ook over dit, ja verwarrend... Mijn vader heeft sinds dat ik 11 was een vriendin gevonden die hem perfect leek. Ze was super lief, aardig, behulpzaam en sportief, echt de perfecte vrouw. Daardoor zijn ze SAMEN GAAN WONEN! Voor mij verschrikkelijk, want ik had op die plek: een super lieve vriendin en haar gezin (die nog meer over mijn wisten dan ik zelf...). Mijn echte moeder heeft er alles aan gedaan om het te stoppen, echt alles. Maar toch ging het rampenplan door... Mijn vader ging me al het leuke vertellen van daar (wat ik nog steeds niet heb...), dus ik begon er steeds meer zin in te krijgen. Toen we daar eenmaal een half jaar woonde werd alles anders: als ik op bed lag hoorde ik ze niet meer lachen maar vaak boos doen tegen elkaar, ze hadden heel vaak ruzie, ze waren zoals ik het zag niet blij met elkaar. Dit is hoe ik het zag en beleefde,dus hun kunnen het anders hebben beleefd :). Een half jaar later zijn ze voor 3 weken uitelkaar geweest, alleen word het niet heel veel beter... Nu net deze vakantie hebben ze gevochten, niet erg maar het was raar om te zien. Ik heb 1 zusje, een stiefzusje en een stiefbroertje. We hebben gebackpackt naar Slovenië, we waren met de trein. En ze waren weer eens aan het ruziën en toen heb ik met m'n Engels (kan ik niet) de trein tegengehouden, dat was niet m'n taak. De kinderen vonden me toen hun held! Iemand hetzelfde?