Hey, Mijn ouders zijn vanaf mijn 11e uit elkaar en hebben al geen contact meer met elkaar sinds ik ongeveer 15/16 was. De laatste tijd merk ik steeds meer wat ik mis. Ik heb er vrede mee dat ze geen liefdespartners meer zijn van elkaar, maar zou zo graag willen dat ze nog wel samen ouders konden zijn. Ik vier mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd voor beide apart omdat ik de ongemakkelijke sfeer voel als ze in één ruimte zijn. Als ze elkaar zien negeren ze elkaar en dat voelt niet fijn voor mij. Ik mis het warme en geborgen gevoel van twee ouders die er samen voor mij zijn. Vorig jaar lag ik kort in het ziekenhuis en bijvoorbeeld bij het bezoekuur wil ik me niet druk hoeven maken om wie er als eerst komt en dat ze elkaar niet tegenkomen. Het zou zo fijn zijn als ze samen konden afspreken om samen naar mij te komen en ik dan heel even zorgeloos kind mag zijn. Ik zou willen dat ze hun wrok naast zich neer kunnen leggen en in mijn belang elkaar als ouders kunnen respecteren. Ik denk erover om te gaan bespreken met ze dat ik hier last van heb en te vragen of ze ervoor open staan te zoeken naar enige vorm van gezamenlijk ouderschap (ook al is dat op mijn leeftijd heel anders dan bij een jong kind). Ik ben alleen heel bang dat ze zeggen dat ze het niet gaan doen voor mij en dat zou heel veel pijn doen omdat het dan echt voorgoed definitief is en ik niet belangrijk genoeg ben voor hen om zichzelf er overheen te zetten. Heeft iemand ervaring hiermee?

Hebben jullie ook soms dat je dan je moeder mist als je bij je vader bent en dat je je vader mist als je bij moeder bent? DAT IS ZO IRRITANT!!!!🫤

Me vader liegt de hele tijd tegen me sinds hij een nieuwe vriendin heeft en heeft ook nooit meer tijd voor me. Het voelt alsof ik et besta voor hem. De band tussen hem en mij is niet echt goed. Hij beloofd dingen en komt ze nooit na. Hij kraakt mij helemaal af en hij praat slecht over me moeder en ik kan daar niet tegen. Ik ben bang dat hij een woede aanval krijgt net als vroeger heb bijna heel me leven in trouma therapy gezeten maar moet weer terug want merk dat ik nog steeds bang ben ik durf er ook niet over te praten met me vader of opa of oma. Ik heb de laatste tijd alleen maar meer slapeloze nachten door gedachtes in me hoofd alles waar ik ooit een nacht merrie over had is uitgekomen helaas. Ik ben bang dat mensen mij verlaten. Ik ben bang dat me pa het zelfde doet als vroeger. Ik ben bang voor me vader. Ik ben bang voor dronkenmensen. Ik ben bang alleen te zijn. Ik ben bang in het donker ik zie en hoor dan heel veel tegelijk wat er niet is. Ben bang in kleine ruimtes voel me opgesloten en alleen. Ik ben bang voor me gedachtes. Ik ben bang als me vader en moeder elkaar zien door wat me vader heeft gedaan. Ik ben bang om met me vader over dingen te praten. Ik ben bang voor heel veel. Ik wil er vanaf ( gigi met angsten )

Mijn ouders zijn aan het scheiden, nu ben ik bang dat ik van mijn vader niet op mijn telefoon mag om mijn moeder te bellen ? Mag hij dit verbieden ?

Mijn ouders zijn net gescheiden. Ik vind het lastig als mijn vader weg gaat want ik zie mijn moeder 12 dagen en vader 2 hebben jullie dit ook

Hoe moet ik er mee omgaan als mijn broer en zus worden voorgetrokken door mijn stiefvader en als ze mij pesten ze altijd mij aan spreken in plaats van hun ik vind dit soms heel moeilijk en dan praat ik er met mijn stiefmoeder over en dan voel ik me gelijk een stuk fijner.

Ik heb heel veel moeite met het afscheid nemen van mijn moeder op de wissel dag als ik van mama naar papa ga. Ik word heel verdrietig als ik afscheid moet nemen van mama. Ik ben bang dat ik haar niet meer ga zien. Hebben jullie tips voor mij hoe ik hier mee om kan gaan.

Ik ben veel liever bij mijn moeder dan bij mijn vader, maar ik weet niet hoezo. Wat moet ik daarmee doen?

heyy, ik hoor vaak over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van de scheiding van hun ouders, maar nooit over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van een tweede scheiding (met een ouder en stiefouder). mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar was, ik heb nauwelijks herinneringen van hun samen, maar ik weet wel dat ik het heel lastig vond en er in de eerste jaren veel mee zat. beide ouders hebben hierna een nieuwe relatie gekregen. mijn moeder en stiefvader zijn ongeveer 6 jaar samen geweest. nadat dit klaar was, vond ik dit niet heel erg, omdat ik nooit een hele speciale band met hem had. bij mijn vader was dit echter anders. mijn vader is vrijwel direct na de scheiding van mijn ouders getrouwd met mijn stiefmoeder en ik heb er toen een paar stiefbroers en zussen bij gekregen. ze zijn 8 jaar getrouwd geweest en inmiddels bijna 2 jaar uit elkaar. mijn vader heeft nooit verteld waarom ze uit elkaar zijn gegaan en ik heb ook nooit afscheid kunnen nemen. mijn vader wilde liever ook niet dat ik nog contact met mijn stieffamilie had. Voor mij voelde ze echt als mijn echte broers en zussen en de relatie met mijn vader is ook verslechterd na deze scheiding. hij is snel verder gegaan en heeft al een lange tijd een nieuwe vriendin en zelfs een nieuw kind (mijn pasgeboren halfzusje). ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn stiefmoeder en vader. is er iemand die tips heeft voor het verwerken of herkent iemand zich in mijn situatie?

Hey, mijn ouders zijn toen ik 8 was gescheiden, maar er was daarvoor al veel gebeurd, waar ik helemaal buiten gehouden ben. Ik heb mijn moeder er wel eens naar gevraagd, maar ze werd altijd boos. mijn vader heeft mij een paar maanden geleden alles verteld, en ik zal niet in veel details treden, maar dat is best wel heftig. Mijn moeder mocht eerst niets weten, omdat we niet wisten hoe ze zou reageren, maar uiteindelijk heeft mijn mentor haar dat wel verteld, en ze reageerde toch nog best rustig, maar thuis is de spanning steeds hoger aan het oplopen. het liefst zou ik uit huis geplaatst worden, maar dat kunnen ze nog niet doen. Ik weet nu echt niet wat ik nou moet doen, ik zie elke dag er heel erg tegenop om na school naar huis te gaan. ik weet niet hoe ik deze vakantie vol moet houden en naar mijn vader gaan heeft geen zin, hij is nogal zwaar autistisch, en hij snapt mij al helemaal niet...Heeft iemand tips hoe ik nu met haar om moet gaan? -xxx-