Hoi, ik ben erachter gekomen dat mijn moeder wilt scheiden van mijn vader en dat ze gevoelens heeft voor een ander. Ik heb het haar wel eens gevraagd of er iets aan de hand was thuis, ze beweren beide dat er niets aan de hand is. Terwijl ik al langer het gevoel heb dat er iets aan de hand. Wist nooit wat, maar nu dus wel. Diezelfde dag voor dat ik erachter kwam was ik met mijn moeder op zoek naar een leuk cadeautje voor mijn vader voor kerst, ik dacht dat een weekendje weg wel leuk leek. Mijn moeder vond het ook een leuk idee. Terwijl ik later dus erachter kwam dat ze weg wilt van mijn vader en een ander heeft. Wat moet ik hier in vredesnaam mee? Ze liegt gewoon tegen me en beweert dat er niets aan de hand is, terwijl ik nu wel beter weet. Ik durf het niet te zeggen dat ik het weet en durf het ook niet tegen een van mijn vrienden of mijn zus te zeggen. Help?

Haii,Mijn ouders WILLEN gaan scheiden,Tenminste mijn moeder wilt het graag,Dan heeft ze meer rust zegt ze,Maar als ze alles alleen moet doen heeft ze toch minder? Mijn vader daar op tegen wil echt niet scheiden.Maar ik heb een hondje en die moet daar door ook weg,Ik ken hem al paar maanden,En ik kan echt niet zonder hem,En dan stiefouders wil ik echt niet.Ik wil mijn moeder met niemand anders zien kussen,En andersom ook.En dan krijg ik vast en zeker ook nog stief zussen,broers,zusjes,broertjes dat wil ik echt niet,Ik heb een broertje,Een moeder,Een vader,Een hondje en ik wil ons 5 niet splitsen.

Mijn ouders zijn gescheiden, alleen wij mogen niet van mijn moeder naar de familie van mijn vaders kant toe. Ik heb mijn oma en opa al jaren niet meer gezien. Telkens wanneer ik om ze vraag, wordt ze natuurlijk weer boos. Wat kan ik doen, want ik mis mijn opa en oma echt heel erg.

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 jaar was. Mijn moeder had al snel een nieuwe relatie met een man die ik vanaf mijn geboorte al ken en zelf 3 kinderen heeft waarvan de jongste vroeger mijn beste vriendinnetje was. Toen bekend werd dat mijn moeder en hun vader een relatie kregen, was dit erg moeilijk en niemand was het er mee eens. Zijn kinderen waren toen nog erg in de rouw, zij waren hun moeder net een half jaar geleden verloren aan kanker. Mijn moeder heeft haar nog verzorgd, tot op haar sterfbed. Dit was erg begrijpelijk, maar mijn eigen broer was ook woedend en heeft een tijd lang geen contact gehad met mijn moeder. Ik leek toen de enige die het allemaal accepteerde en er in zekere zin 'vrede mee had'. Wel kan ik me herinneren dat ik mij erg alleen voelde, ik woonde nog thuis en we trokken vrij snel bij hun in huis en mijn eigen broer zag ik niet vanwege zijn ruzie met mijn moeder. Inmiddels ben ik 26 jaar en het laatste jaar merk ik dat het af en toe ontzettend moeilijk heb met het feit dat mijn ouders niet meer bij elkaar zijn en elkaar ook niet kunnen uitstaan, ze hebben geen contact en inmiddels heeft mijn broer, door een ruzie, al anderhalf jaar geen contact meer met mijn vader. Voor mij kwam dit best als een verrassing aangezien ik altijd gedacht heb dat ik juist degene was die er goed mee om was gegaan... ik heb steeds vaker last van ontzettende huilbuien, ik word zomaar ineens overspoelt met verdriet en begin dan zo ontzettend hard te huilen. Ook heb ik vaak nachtmerries, over mijn ouders, of over mijn broer en vader.. Ik snap niet hoe dit, na 10 jaar, toch weer boven komt drijven, terwijl ik er toen zo goed mee om kon gaan? Zou het kunnen dat ik alles misschien op een verkeerde manier verwerkt heb?

Hoi, Ik zag toevallig de reclame langs komen op tv en werd wel nieuwsgierig, ik ben al 19 jaar maar ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn ouders. Maar dat is niet het enigste waar ik mee loop. Het begon allemaal toen mijn moeder een paar jaar geleden depressief werd en probeerde zelfmoord te plegen, gelukkig is dit haar niet gelukt. Uiteindelijk bleek ze chronisch depressief te zijn (dit houd in dat het een ziekte is waar ze niet vanaf komt). Hierdoor ging de relatie van mijn ouders de verkeerde kant op. Mijn vader begon met andere vrouwen te chatten en mijn moeder kwam daarachter. Zij heeft hem het huis uit gezet maar een paar weken later besloten ze het voor mijn broer en ik nog eens te proberen (ik heb nog een zus maar die woont ergens anders). Dagen lang werd er ruzie gemaakt en om de paar maanden werd mijn moeder weer opgenomen omdat ze terugval na terugval had. Uiteindelijk besloten zij toch te gaan scheiden, toen ze het mij vertelde schrok ik er niet van.. ik zag mijn ouders vaker alleen dan samen en ze hadden meer ruzie dan lief. Hierdoor weet ik ook eigenlijk niet meer hoe oud ik precies was toen ze "officieël" gingen scheiden.. (ik gok 17 jaar). Ik woon nu bij mijn vader samen met mijn broer in het dorp waar we in 2007 kwamen te wonen. Mijn moeder is arbeidsongeschikt verklaard (ze mag dus voorlopig niet meer werken) en woont eindelijk zelfstandig met haar katje in een flat. Ik heb met mijn vader een niet hele fijne relatie. Hij is heel erg bezig met het zoeken naar een nieuwe vriendin waar ik nog niet klaar voor ben.. Mijn vader is gewend dat mijn moeder alles in huis voor hem deed dus hij verwacht nu van zijn kinderen (voor al van mij) dat elke avond wanneer hij thuis komt van werk eten op tafel staat. Over de klusjes hebben we ook ontelbare ruzies gehad waardoor onze band ook verslechtert is. Ik ben hierdoor zelfs een keer uit huis gezet en ben toen 2 weken om de beurt bij mijn beste vriendin, mijn vriend en mijn moeder wezen slapen.. Dat reizen maakte mij zo gestrest dat ik maar besloot om terug te gaan. Ik was kwaad en ben het nog steeds want ik heb nooit een 'sorry' ervoor gekregen. Ik had vroeger ook altijd (en nu nog steeds) het gevoel dat mijn broer (21 jaar) geliefder is bij mijn vader. Dat komt omdat mijn vader meer met hem praat, leukere gesprekken heeft, nooit ruzie heeft en wanneer hij thuis komt hij veel enthousiaster reageerd dan wanneer ik thuis kom. Ook krijg ik het idee dat het komt omdat ik niet een geplande baby was en omdat misschien ook wel omdat ik een meisje ben. Ik vind het niet fijn om hier te wonen maar ik ben dit huis gewend, mijn vrienden wonen hier, mijn vriend, ik heb hier mijn werk, mijn beste vriendin. Ik heb zelf helaas geen rijbewijs dus zo 1, 2, 3 bij mijn moeder aan tafel schuiven kan niet. Met mijn moeder heb ik een geweldige band, wanneer ik met haar praat merk ik gewoon dat er naar mij geluisterd word. Het is een gigantisch lief mens en ze verdiend de wereld.. ook al is dit zo, ze lijd nog steeds onder depressie en wanneer ik een weekend bij haar thuis zit word ik al gek. Het is dan zo'n weekend dat je beide dagen alleen maar tv zit te kijken omdat ze gewoon niet veel kan (door de medicijnen) of simpelweg niet durft. Praten met mijn vader en mijn broer heeft geen nut.. ik houd van ze maar het zijn mannen, die praten niet veel. Met mijn zus (30) heb ik een hele goede band en ik kan net zoals bij mijn moeder alles bij haar kwijt. Het is geen optie om bij mijn zus te gaan wonen want die woont bij haar schoonfamilie best ver weg van mijn leventje hier. Met mijn vriend of beste vriendin heb ik het er liever niet over want ik wil mensen die hier buiten staan er niet bij betrekken. Ik word ook snel emotioneel dus ik wil niet elke keer dat ik wat vertel in tranen uitbarsten. Mensen hebben mij gezegd dat ik dan misschien met iemand moet praten die ervoor geleerd heeft maar ik heb geen zin om mijn verhaal bij iemand neer te leggen die ik niet ken. Ik heb dit namelijk al bij de psychiaters van mijn moeder gedaan maar telkens als ik het verteld had gingen ze opeens weg, kreeg mijn moeder een nieuwe of moest mijn moeder juist naar een andere inrichting. Eigenlijk (zo ver ik kan zien) zie ik geen oplossing waar ik mij goed bij voel.. en moet ik maar wachten tot ik op mezelf kan gaan wonen. Mochten jullie tips hebben zou ik die heel graag willen weten. Sorry voor het lange verhaal! Maar wel heel erg bedankt voor het lezen. Liefs, E.

hey, Ik ben Juliëtte en mijn ouders zijn nu zo'n 2 jaar gescheiden. Mijn vader woont in schotland (zijn thuisland) en ik woon eigenlijk altijd bij mijn moeder. De relatie tussen mij en mijn moeder is erg slecht en ik wil daar graag verandering in brengen, aangezien ik wel veel van haar hou. Omdat ik zo weinig bij mijn vader ben zorg ik ervoor dat ik daar geen ruzie maak. Bij mam is dat een ander verhaal.. Ze drijft mij naar mijn gevoel helemaal naar het uiterste en dan kan ik gewoon niet meer stoppen met boos zijn. Het liefst zou ik mijn vader meer zien zodat ik daar ook een deel van mijn frustraties kwijt kan.Ik heb gelukkig wel vrienden die me er doorheen proberen te helpen, maar die kunnen het probleem tussen mij en mijn moeder niet oplossen.. ik hoop dat jullie mij kunnen helpen. groetjes juliette

Mijn vader is verliefd op n ander En we komen er nu achter dat dat al twee jaar gaande is Nu ben ik heel boos op hem ik wil hem niet meer zien Ik ben heel verdrietig

Hi, mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden. Ongeveer vier jaar geleden kreeg mijn vader een nieuwe vriendin. (Ik ben om de week bij mijn vader) Mijn vader nam mij en mijn broertje en zusje er ongeveer elk weekend mee naartoe. Dit is wel minder geworden, maar ik ga er nog steeds regelmatig naartoe. Dit niet met echte tegenzin, maar de helft van de tijd kan ik niet met mijn vriendinnen afspreken, of andere dingen voor mezelf doen. Daarbij komt ook nog het feit dat zijn vriendin dochters heeft van dezelfde leeftijd als ik, maar die nooit meehoeven naar ons. Ik heb het hier ook al met hem over gehad, maar hij doet er niets mee. Wat moet ik nu doen, want ik vind het gewoonweg naar dat hij mij mijn "vrije tijd" ontzegt. (Ze woont aan de andere kant van het land, dus dat helpt ook niet echt)

Mijn oom en tante gaan scheiden maar mijn neefje(6) en nichtje(8) hebben het daar heel moeilijk mee hoe kan ik ze helpen

heyy ik heb een vraag. mijn vader is ongeveer 5 of 6 jaar geleden naar belgie verhuist met zijn vriendin maar nu hebben we heel weinig contact met elkaar en we zien elkaar misschien 2 keer in het jaar. wat zou ik kunnen doen om hem vaker te kunnen zien? PS. mijn ouders zijn al sinds groep 5 gescheiden