Beste (vecht)gescheiden ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zie jij je kind? Hoor jij je kind? Je kind ziet hoe jij in de spiegel kijkt, hoort hoe jij spreekt over de andere helft van je kind. “Ze heeft borderline” “Hij heeft narcisme” Blablabla. Dat wil je kind niet horen, dat mag je kind niet horen. Je kind mag hier niet de dupe van zijn, je kind wil kind zijn. Het enige wat je kind wil is een gelukkige vader en moeder, die van elkaar houden, voor elkaar door het vuur gaan, die verliefd zijn, die het gezellig hebben samen. Maar soms gaat dit niet, dat snapt je kind best. Dat jullie gaan scheiden, dat is vreselijk, maar ook daar leert je kind mee leven. Maar wat alles zo vreselijk maakt, is niet de scheiding op zich, maar de manier waarop. Je kind heeft er niet voor gekozen hier op deze wereld te leven, maar je kind is er wel. Je kind groeit op, of je kind het nou wil of niet. Het is jullie kind, wat jullie samen op deze wereld hebben gebracht. Wat jullie samen groot wilden brengen, die jullie alle liefde van de wereld willen geven, op wie jullie trots zijn, voor wie jullie alles zullen doen, van wie jullie zo zielsveel houden. En als dat niet lukt, zoek dan naar een oplossing. Omarm wat er gebeurd, maar blijf er niet in zitten. Denk niet in de problemen die er zijn, denk in de mogelijkheden die er nog veel meer zijn. Wees dat kind die ook jullie ooit waren. Jong, onbevangen, creatief en vol fantasie. Zoek samen naar een andere manier van leven, ook al valt alles uit elkaar, elk persoon als individu blijft bestaan, daar hoeft niks in te veranderen. Jullie zijn ooit verliefd op elkaar geworden, het is dus onmogelijk dat er alleen maar slechte dingen over elkaar te zeggen zijn. Blijven jullie dit doen, dan duwen jullie je kind weg. Is dat wat jullie willen? Nee toch? Goed. Luister dan nog even naar deze afsluiting. Ik ben overigens erg blij als jullie bij deze regel zijn aangekomen, een beetje zelfreflectie is zeer gezond. Maar goed, waar was ik, de afsluiting. Je gaat scheiden, verdrietig, vreselijk, moeilijk, maar als het op is, is het op. Dit is allemaal al erg genoeg voor iedereen, jullie als ouders en voor je kind. Maak het dus niet nog moeilijker voor jezelf en je kind. Wil je het allemaal nog een beetje gezellig houden praat dan vooral geen negatieve taal over je inmiddels ex-partner, geen geruzie meer, willen jullie dit zo nodig wel doen, wat heel dom is want je hebt jezelf er ook alleen maar mee, maar goed, mocht je toch in de verleiding raken om ruzie te maken, doe dit dan even lekker als je arme eenzame kind ergens vrolijk onbevangen aan het spelen is. En de gouwe ouwe tip.. Luister ten alle tijden naar je kind. Niemand is zo eerlijk als een kind, zo puur en oprecht. Er gaat zoveel om in dat kleine hoofdje. Dat hoofdje wat een deel van jullie beide is. Je kind wil gehoord worden, gezien worden, door jullie beide. Je kind wil dat jullie allebei bij de eindmusical van groep 8 zijn, die wil niet kiezen tussen de een of de ander. Die wil dat jullie allebei op de ouderavonden verschijnen, dat jullie beide komen kijken naar voetbalwedstrijden en bij de dansvoorstelling. Dat jullie allebei trots in de zaal zitten als je kind zijn of haar diploma in ontvangst zal nemen. Dat jullie allebei op zijn of haar verjaardag komen… Je kind wil gewoon dat jullie samen ouders zijn. Zijn jullie bij deze zin aangekomen? Jullie zijn geweldig. Begrepen? Fijn! Vriendelijke groetjes, Je kind.

Aan alle gescheiden ouders Vergeet je kind niet als je gaat scheiden. Je kind heeft het er het moeilijkste mee en laat je kind niet kiezen, het is te moeilijk om het ergens mee te vergelijken, maar ik probeer het toch. Het is hetzelfde als kiezen tussen : doof of blind links of rechts man of vrouw oftewel laat je kind niet in de steek en laat hem ( of haar ) niet kiezen. Groetjes, Renée P.S. met mij is hetzelfde gebeurt en ik ben er niet leuker op geworden...

Beste ouders die gaan of al gescheiden zijn, Mijn ouders zijn ook gescheiden maar al toen ik heel jong was. Als je ouders gaan scheiden is het zowiezo niet leuk. Daarom zou ik graag tips willen geven voor tijdens en na de scheiding; 1. Als er sprake is van ruzie thuis, ruzie dan niet waar jullie kinderen bij zijn. 2. Kinderen voelen de spanning dus het is belangrijk om erover te praten, ook na de scheiding zou het fijn voor het kind zijn om over de situatie te praten. 3. Zorg dat het kind allebei de ouders blijft zien, tenzij het kind dat niet wilt. Ookal is uw kind misschien een paar maanden oud is het erg belangrijk. Ik ken namelijk mijn eigen vader niet maar verlang wel naar mijn vader. 4. Als u een nieuwe partner hebt kan het zijn dat uw kind dat niet zo leuk vind dus praat ook daar regelmatig over. Dit zijn eigenlijk de tips die ik het belangrijkst vind. Groetjes, anoniempje

Beste gescheiden ouders, Ookal haat je de ander of wat er ook aan de hand is blijf met elkaar praten! Mijn ouders doen dat niet, hoe ze hun best ook doen. Voor mij en mijn zusje is het super moeilijk om te zien hoe ze tegen elkaar doen. Blijf praten als het over jullie kinderen gaat.

'Beste gescheiden ouders van kinderen. Ook al is je scheiding allang gelden. Je kind durft vaak niet te zeggen dat hij/zij er nog niet over heen is. En dat hij/zij nog verdriet heeft. Ik ben ervaren mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden en vanbinnen ga ik nog steeds kapot van verdriet'

Beste ouders, Als je gescheiden bent denk dan niet alleen aan jezelf we begrijpen dat het soms lastig is dat we niet bij beide ouders tegelijk kunnen zijn maar dan moet je niet aan jezelf denken maar aan het kind! Het is best lastig als je ouders gescheiden zijn en als je dan alleen aan jezelf denkt al helemaal.... :(

Beste ouders, Mijn ouders zijn zelf gescheiden en ik heb gezien en gevoeld hoeveel pijn een scheiding kan opleveren. Zowel mijn ouders, mijn broertje en ik waren er kapot van. Ik snap wat voor vreselijke periode dit voor u moet zijn. Ik wil een advies geven: laat de kinderen erbuiten. Mijn ouders hebben dit meestal redelijk goed gedaan, maar ik heb vrienden bij wiens ouders dit anders ging. De hoogste prioriteit moet altijd het welzijn van uw kind zijn. Probeer om nooit iets gemeens over uw ex (of de nieuwe vriend/vriendin van uw ex) tegen uw kind te zeggen, want ik weet uit eigen ervaring hoe ongelofelijk veel verdriet dat doet. Het maakt niet uit wie er verkeerd zit, voor een kind blijft deze persoon altijd zijn/haar papa/mama. Realiseer dat woorden heel veel schade kunnen doen bij een kind. Veel steun bij uw scheiding en geluk in uw verdere leven (alles wordt echt beter)

Lieve ouders, Mijn jeugd was ronduit vreselijk. Ik heb vier jaar lang in een enorme vechtscheiding gezeten en nog steeds heb ik er elke dag last van. Dit is iets was ik niemand gun! Probeer duidelijk te zijn en je kinderen erin te betrekken zodat de scheiding bespreekbaar is en niet iets waar ze niet over kunnen praten. Vraag naar hoe ze zich voelen en luister ook echt.. Veel sterkte in deze moeilijke tijd. Alles komt goed.

Lieve ouders, de laatste tijd hoor ik in mijn omgeving en via via steeds meer verhalen over vechtscheiding, waar kinderen de dupe van worden. Het begon bij me te borrelen om er eens een stukje over te schrijven, wat ik als ervaringsdeskundige mee zou willen geven aan ouders in een (v) echtscheiding. Het aller belangrijkste is dat je communiceert. Zowel met je kind(eren) als met je ex partner. Ik zie dat 'in the heat of the moment' alles vaak heel groot gemaakt wordt, wat niet altijd nodig is. Terwijl het zo 'simpel' kan zijn. Vraag aan je kind, ongeacht de leeftijd :' Wat heb jij van papa en mama nodig om de vervelende situatie zo soepel mogelijk te laten verlopen? Vraag aan je ex partner :' Wat heb je van mij nodig om ervoor te zorgen dat we afspraken kunnen maken over de kinderen, en deze worden nagekomen?' En spreek jezelf uit; wat heb jij nodig? van je ex partner en ook van je kind? Blijf kwetsbaar, ookal is dat moeilijk. Want kwetsbaarheid is kracht. En wanneer we niet vragen wat de ander nodig heeft gaan we dingen voor ze invullen. We denken het vaak te weten, maar we weten het simpelweg niet tot we het vragen, en blijven vragen. Behoeftes kunnen veranderen. Stel je verwachtingen op elkaar af, maak duidelijk aan je kind wat je kind van jou/ jullie kan verwachten, en zo ook met je ex partner. Blijf je motieven checken, waarom doe je wat je doet, en merk je dat je per ongeluk toch je kind tussen de relatie van jou en je ex in zet, stop daar dan mee. En lieve ouders jullie mogen fouten maken, niemand is perfect. Maar blijf het communiceren. Zorg dat je kind weet waar het aan toe is, probeer zoveel mogelijk veiligheid te creëren. En vraag jezelf eens in de zoveel tijd af: wat heb ik nodig om er voor mijn kind te kunnen zijn? MVG, MW

Beste, Mijn ouders liggen in een scheiding en mijn moeder woont nu voorlopig uit huis, ze hebben geen ruzie maar ze kunnen elkaar de liefde niet geven of iets dergelijks. Mijn moeder wil nog steeds alles proberen om het goed te krijgen maar ik merk aan mijn vader dat het niet gaat werken. Mijn vader praat met niemand over zijn gevoelens alleen soms met mij. Ik vind het erg vervelend dat ik tussen mijn ouders in moet staan, ze proberen het beste voor mij te doen maar ik weet niet zo goed om te gaan met een scheiding. Ik houdt van allebei mijn ouders ontzettend veel maar mijn moeder is net zo goed de dupe van iets waar ze niets aan kan doen. Ik merk aan mijn moeder dat ze er kapot aan gaat en ze weet niet wat ze moet doen. Mijn ouders waren sinds hun 15e al bij elkaar en mijn moeder staat machteloos tegenover dit hele proces. Mijn vader redt zich wel alleen ik maak me erge zorgen over mijn moeder. Ik probeer het beste voor haar te doen maar ik weet niet wat ik moet doen. Nu heb ik niet echt een vraag maar ik wil graag wat tips krijgen, ook vind ik het fijn om zo mijn verhaal te doen als een soort uitlaatklep. Ik hoop dat ik toch wat fijne tips krijg. groeten