Beste ouders het is moeilijk.......

Beste ouders, Mijn ouders zijn vorige jaar gescheiden, dit was een vervelende perioden want ik zat ook met mijn examens net na dat ze het bekent hebben gemaakt. Nu ben ik officieel 15 dagen in de maand bij mijn vader en 15 bij mijn moeder. Als we bij mijn vader zijn gaat het vaak mis tussen mij en mijn vader, als we bij mijn vader zijn dan is het heel anders dan dat we bij mijn moeder zijn. Als we bij mijn moeder zijn dan wordt er veel gezegd over mijn vader en dat zorgt ervoor dat ik zelf het idee heb dat mijn moeder wilt dat wij een kant gaan kiezen over een tijdje. Ik weet dat mijn moeder het er heel moeilijk mee heeft. Maar als ik bij mijn moeder ben dan wordt er veel verteld over mijn vader en zijn vriendin en over hoe de situatie daar is. Wat ik wil zeggen is, Ik weet dat de omgang van de ene ouder met de ander heel lastig is. Maar ga a.u.b. niet stoken daarmee bedoel ik, ga niet tegen je kinderen zeggen van:" ja maar je vader/moeder doet dit of dat en misschien moet je dit of dat" doe dat niet dat is als kind zijnde (nu spreek ik voor mezelf) heel vervelend. praat ook niet in het bijzijn van uw kind over de andere ouder en of hem/haar nieuwe leven met of zonder partner. Dit maakt het voor uw kind(eren) heel lastig. Ik zie hoe dat er hier aan toe gaat bij mijn zusje en dat is niet prettig om te zien en mee te maken. ;) Groetjes, Lizz

Luister zonder verdediging en spreek zonder aanval.

Beste ouders, een scheiding is heel vervelend en kinderen worden er het slachtoffer van. Daarom geef ik deze tip mee: Denk aan je kinderen praat met ze en laat ze in zo'n tijd niet in de steek.

Beste ouders, Ik weet dat iedere ouder denkt zijn eigen kind te kennen. Ik weet ook dat bijna elke ouder graag zijn kind in huiswil. Mag ik u heel sterk afraden om bvooral niet op uw kind in te praten. Uw kind zal zich uiteindelijk tegen u keren. Dat wilt u echt niet. Zorg dat u uw kind goed leert kennen en gun uw kind vrijheid. Kinderen kunnen en weten zoveel meer dan u denkt!

Ik ben nu 24 jaar oud, en worstel nog steeds met mijn eigen emoties. Mijn ouders zijn toen ik 3 jaar oud was in een vechtscheiding uit elkaar gegaan. Contact met elkaar was er niet, alleen in de rechtbank. Jaren ben ik als spreekpop gebruikt, maar he, ik wist niet anders. Op latere leeftijd (13) ging dit voor mij echt problemen opleveren waar ik nu nog steeds mee rondloop. Meerdere keren bij een psycholoog en ook dat hielp niet. Ouders, betrek je kind in geen beding in jullie gevecht. Ook al ben je uit elkaar, er was een tijd dat jullie wel van elkaar hielden. Blijf met elkaar praten, maar niet waar de kinderen bij zijn. Ja ze merken echt wel wat er aan de hand is, maar praat SAMEN met de kinderen, zodat ze ook weten dat het niet hun fout is (want ja dat zullen er genoeg denken). Al met al, betrek de kinderen niet onnodig in JULLIE gevecht!

OUDERS dit is belangrijk ik als 13jarige vinden het SUPER VERVELEND als wij steeds worde ondervraagt over dingen van de andere ouder wat die heeft gezegd etc. MIJN ouders kunnen niet goed met elkaar omgaan dus LAAT ALLEBEI DE OUDERS IN HUN WAARDE EN OOK DE STIEFOUDERS (behalve als der een van de stiefouders gemeen is) daarom vraag je soms wat en houd je contact met de andere ouder want dan kan je overleggen wat er precies is gebeurt en dan weet jij ook meer bij mij is dat helemaal fout gegaan ik moest voor de rechter en dat gun je je eigen kind NIET

Beste ouders, Als jullie op deze site zijn beland, dan zitten jullie al op de goede weg. Jullie tonen oprechte interesse in jullie kind(eren). Wat vaak gebeurt en wat ook bij mij nog steeds gaande is, is dat ouders zodanig met zichzelf en elkaar bezig zijn, helaas vaak in negatieve zin en op deze manier hun kind(eren) en het belang van hun kind(eren) uit het oog verliezen. Voor kleine kinderen, maar ook voor jongeren is een scheiding enorm lastig, zoals jullie wellicht al hebben gelezen. Juist op zo'n moment, is het voor jullie kind(eren) belangrijk om te weten dat ze geliefd en gewenst zijn. Hoewel dit waarschijnlijk ook lastige tijd is voor jullie zelf, is het essentieel om jullie kind(eren) niet alleen te laten en steun te bieden waar nodig. Laat ze niet kiezen, laat ze niet alleen, laat ze geen slachtoffer worden van onderlinge problemen met partners. Zij hebben hier niet om gevraagd en hoewel ze dit wel zo voelen, het is niet hun schuld. Wees vooral de ouder die u hoort te zijn, houd van uw kind en laat het weten dat het altijd bij u of bij uw partner terecht kan. U bent en zult altijd een ouder zijn, dat verandert niet na een scheiding.

Mijn ouders hadden echt een 'vechtscheiding'...was een lastige tijd & mijn moeder heeft echt in een put gezeten erna. Heb nog bijna 3 jaar bij haar gewoond na de scheiding. Het werd ook lastig voor mij om te weten hoe ik met haar emoties om moest gaan, maar na een aantal maanden heeft zij een coachingtraject gevolgd via http://gortcoaching.nl/coaching-na-scheiding/ en dat heeft haar echt geholpen. Ik denk dat voor veel ouders de drempel ietsje te hoog is om naar een psycholoog te gaan, dus denk dat coaching daar een goede middenweg is. Sterkte aan iedereen die nog met hun scheiding worstelen! Groetjes, Elaine

Beste ouders, Wees alsjeblieft nog geïnteresseerd in je kind ook al komt hij/zei maar 1 keer per week langs. Probeer daar een leuke dag van te maken in plaats van de hele dag achter de computer te zitten.