Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hé dit is mijn tweede keer maar dat maakt het niet makkelijker.dit keer is het mijn vader en super lieve stiefmoeder. De eerste keer was ik 5 en ik ken mijn stiefmoeder al 8 jaar het is ingewikkeld omdat het dat zo zo is en je merkt het aan je vader aan je stiefmoeder mijn stiefmoeder hoef ík maar een knuffel te geven en ze begint te huilen zo ongeveer maar bij mijn vader is het echt heel anders hij gaat nu in eens allemaal leuke dingen doen zo als naar de film een ijsje halen Mac pizza uit eten en dat deed hij nooit het klopt gewoon niet mijn zusjes vinden het leuk en ik wil het ook niet voor hen verpesten ik weet het niet iedereen zegt is toch leuk. Ik vind het gewoon raar. En hij gaat nu in eens met een andere vrouw om die ik nog nooit heb gezien. Ik weet niet wat ik er mee moet het is gewoon super snel klaar met deze op naar de volgende. Ik weet het gewoon niet alles veranderd gewoon zo

mijn ouders zijn gescheiden, sinds ik 3 of 4 was ik woon bij papa. maar mijn is, ik ben heel boos op mijn moeder ze heeft opeens een VRIENDJE terwijl ze nooit wat met mij wil doen doet ze ales met heer vriendje ik ben zo boos. wat moet ik doen

Hiii, 2 juli is waarschijnlijk de examenuitreiking en het einde dus van mijn middelbare school. Dat betekent dat allebei mijn ouders daar willen zijn. Mijn ouders hebben een vechtscheiding zowat gehad (meestal niet fysiek maar erg grote ruzies) en kunnen elkaar nog steeds niet zien of luchten. Als ze allemaal komen, ben ik bang voor ruzie, stress, boze blikken en ongemakkelijkheid enzovoort, en heb ik geen leuke dag, als een van mijn ouders niet komt (moet er eerst iemand kiezen, al rot genoeg) zit ik weer met een schuldgevoel en mis ik de andere ouder(s) op dat moment. Allebei behoorlijk k*t dus want het is mijn dag en mijn ouders hebben veel te veel nare geschiedenis samen om gezellig of normaal te doen. Hebben jullie tips/ideeën hoe dat bij jullie ging en of je mij kan helpen want ik heb het echt nodig!! Een ding, kom niet aan met: "Laat ze gewoon en vertel ze van te voren om normaal te doen" of zoiets, dat werkt letterlijk alleen bij exen die beste vrienden zijn, mijn ouders zijn alles behalve vrienden en dat maakt mijn dag niet beter..... Groetjes Louèn!

Ik zie mijn vader al 2 en een half jaar niet dat komt omdat hij ons mishandelden en zich niet aan de afspraak houd hij heeft ons een keer meegenomen en ons niet thuis gebracht en de rest is nog veel erger maar dat hou ik liever voor me zelf

Hallo ik ben Florence bijna 11jaar en ik vroeg me af hoe het met jullie gaat met gescheiden ouders want bij mij gaat het heel goed mijn ouders kunnen ook gewoon normaal met elkaar praten maar hoe zit het met jullie ??? Ik zou het graag willen weten maar het hoeft natuurlijk niet perse doeiii groetjes florenceeeee

Hoi, mijn naam is Loviène ik heb al eerder een bericht geschreven, maar ik dat was geweest vroeger (toen was ik 9). Ik ben nu 13, en heb mijn eigen leven op de middelbare. Mijn moeder heeft nu een "vriendje" en het is erg lastig. Want het begon allemaal met een wandeling langs het kanaal. Na die zo gezegde "date" heeft mijn moeder me gezegd dat het klaar was. Dus het 'm niet zal worden. Ik was alleen blij. Met de angst dat weer alles zou veranderen. Maar later uit het niets ging mijn moeder naar beneden. Klinkt heel raar, maar mijn moeder gaat NOOIT naar beneden. Alleen als er iemand beneden is. Het eerste dat door me heen kwam was de vraag. Waarom zou mijn eigen moeder mij niet vertellen wie beneden is? Maar toen hoorde ik het. Die stem kwam me TE bekend voor, en ik wist het. Op 12 jarige leeftijd wat er aan de hand was. Ik had mijn moeder vertelt dat ze niet zomaar mensen in huis moet nemen. Want de reden dat ze een wandeling ging maken was omdat ze die man niet in huis wou nemen. En dat ze nu het tegenovergestelde deed van wat ze laatst zei. Maar voor mijn gevoel lachte ze dat gewoon weg... ik voelde me niet gehoord. Ik dacht alleen:" Ze maakt me belachelijk. Ik probeer haar alleen wat te vragen? En dat doet ze zo?!". Ik en mijn moeder hadden een echte goede band. Maar die dag brak ze het. Of misschien ik wel. Part 3 komt eraan als jullie dat willen Succes Loviene❤️

Ik ben altijd bang geweest voor een scheiding, hoewel het al vrij duidelijk was dat het bijna kwam. Hoi, mijn naam is Loviène. En was 9 jaar toen mijn ouders scheidde van elkaar. Het heeft iedereen gebroken. En jammer genoeg ben ik niet de enige die dit is ondergaan. Uit het niet was de tafel leeg. Geen gesprekken meer over hoe je schooldag ging, alle nog maar stilte en vervelende blikken naar elkaar. Ruzies en dan het ergste. Een gaat het huis uit. Altijd bang over wat je moet zeggen." Moet ik wel zeggen dat mijn vader een vriendin heeft?" Of misschien is het wel.:" Ik moet het geheim houden, anders wordt het ruzie. Ik woon bij mijn moeder. En voor 4 jaar lang heb ik mijn moeder voor mezelf gehad. En mijn zusjes natuurlijk. Maar daarna kwam mijn moeder iemand tegen. Eerst was het "maar een uitje langs het meer". Maar later werd het nog veel meer dan dat! En dat is spannend. Hij/Zij komt ineens bij jou thuis, of wie weet zijn/haar kinderen ook. En ruzie kan ook nog eens voorkomen! Meestal zeg ik er niets van. Want anders " zit ik misschien in de weg". Hoewel mijn moeder zegt dat ik dat wel moet doen! Later vond ik deze website. Met een stukje "Open brieven". Als je je ouders iets niet zelf durft te zeggen (zoals ik) laat ze dat zien! En dan komen jullie er samen uit! Iedereen is bang voor de scheiding, misschien nog steeds. Misschien niet meer. Maar we begrijpen elkaar wel! De groeten en succes! Loviène❤️

Hoiii, mijn ouders zijn gescheiden en hebben amper contact. Ik voel me een beetje een bootschapper tussen hun in. Iemand die weet wat ik kan doen want elke keer als ik het zeg word er niet geluisterd.

Mijn moeder doet waar ze zin in heeft en gaat in de week dat ik bij haar ben bijvoorbeeld bij haar vriend slapen. We hebben elke week ruzie als ik bij haar ben over dit onderwerp. Ze vindt dat het haar leven is en ze moet kunnen doen wat ze wil terwijl ik daar anders tegen aankijk. Ze gaat volgend jaar waarschijnlijk met haar vriend ergens anders in Nederland wonen en dan moet ik permanent bij mijn vader wonen zonder dat ze dit heeft overlegd. Ik ben echt ten einde raad, het is net alsof ik met een kleuter aan het discussiëren ben de hele tijd. Wat moet ik doen?