Beste ouders en kinderen van gescheiden ouders, Helaas ben ik 1 van die 70.000 kinderen met gescheiden ouders. Soms stel je jezelf wel eens voor hoe het is om gescheiden ouders te hebben, maar waarom zou je daar aan denken? Het overkomt je toch niet, denk je bij jezelf. Zo begon het bij mij, en omdat ik het zo anders voor mij zag hoe het zou zijn, deel ik nu mijn verhaal om te vertellen hoe ik er nu in sta. Op de basisschool waren er al veel kinderen met gescheiden ouders, 1 van de weinigen die nog een papa EN mama in 1 huis hadden, was ik. Juist ik dacht altijd (ondanks je de struggles wel ziet); ik zal nooit bij 1 van de 2 wonen, tot ik uit huis ga heb ik 2 ouders onder 1 dak. Was het maar waar! in 2014 krijg je dan toch de woorden (die je, hoop je, niet goed verstaat); papa en mama gaan scheiden... Na 3 keer dezelfde zin te hebben doorgenomen in je hoofd, besef je dat het de woorden zijn die je nooit had willen en durven horen. Ineens is het de realiteit, die je altijd door de vingers hebt bekeken. ; Paar maanden later, de realiteit in de ogen van het kind. Wat heb ik het ongelofelijk onderschat, hoe het is om te leven met gescheiden ouders (en dan staat het nog niet eens zwart op wit op papier). De vertrouwde, veilige en sfeervolle omgeving waar je bent opgevoed door papa EN mama, is ineens weg. Na 18 jaar onder 1 dak te hebben gewoond met beide ouders die dik 17 jaar getrouwd waren, waarin je alles met beide ouders deelt veranderd binnen 1 oogopslag. Nu moet je gaan leren leven met 1 ouder, je bouwt een nieuw bestaan op. Want het huis waarin je bent opgegroeid, is niet meer thuis. Thuis is samen met papa EN mama, een thuis waar al je herrineringen liggen en waarin je 's morgens beide ouders gedag zegt en 's avonds beide ouders een goede nachtrust wenst. ; Paar maanden later, het nieuwe leven met mama alleen. Als ik alles zo typ, is het nogal een levensweg... Terwijl het in de realiteit (fysiek) veel te snel gaat. Ik heb mijn herrineringen aan thuis met papa EN mama achter mij moeten laten, het huis, wat mijn thuis was... Is nu van iemand anders. Nooit had ik verwacht dat, dat deel zo'n impect op mijn leven zou hebben. Maar het is waar heel mijn leven ligt, ik neem het mee in hart en nieren. Dan zit je éindelijk op je plek, ben je deels gewend aan het idee dat je vanaf nu door het leven gaat als een kind met gescheiden ouders en juist dan, komt mama met een nieuwe liefde. Wil ik dat weten? Wil ik dat mee maken? Ik heb geen keus, ook voor mama is er een nieuwe wereld open gegaan. 1 ding is zeker; Je papa blijft je papa en je mama blijft je mama. Wat er ook gebeurt! Dan eindelijk wanneer het mentaal weer rustig is, krijg je opnieuw een tegenslag. 'Thuis verlaten' was al 1 groot ding, maar nu moest ik ook nog eens mijn dorp verlaten. Mijn dorp waar ook deels herrineringen liggen, de vertrouwde omgeving waar je al 18 jaar dag en nacht doorbrengt... Mama wil graag bij haar nieuwe vriend wonen (inmiddels man). Kilometers verderop, je kent het niet en weer zal dit een nieuw begin worden in je leven. (en toch heeft een mens maar 1 leven, waar er veel nieuwe hoofdstukken worden geopend). En weer heb je bijna geen keus, dus laat je leven gaan zoals het gaat. Het proces van gescheiden ouders, de periode waarin je je leven geen andere draai kan geven. De periode waarin je machteloos bent en het moeten laten gaan zoals het gaat. 2016; hoe mijn leven er nu uit ziet. Eindelijk heb ik rust, in mijn lichaam en in mijn hoofd. Ondanks ik met mama bij haar man woon, ja ik weet het. Het klinkt raar, maar ik vind het woord stiefvader niet fijn om uit te spreken. Voor allen zijn daar verschillende meningen over, voor mij is er maar 1 vader, mijn bloed verwant. Maar zoals ik al zei, ondanks dat; is het nu fijn zoals het is. Na veel tranen van binnen en buiten, na stress en een gevoel van alleenheid... Heb ik het gered, en jij die dit leest, gaat het ook redden! Misschien komt het verhaal dramatisch over, dat is absoluut niet mijn intentie. Ik schreef vanuit mijn gevoel, daar gaat het immers om. Wat ik wil mee geven aan de kinderen van gescheiden ouders, of dat nog maar net bekend is of dat het al is gebeurd... Hou je zelf omhoog, hou je zelf sterk en blijf vooral dicht bij jezelf. Als je er niet van houd om te praten (zoals ik), schrijf het gevoel dan van je af. Het allerbelangrijkste in dit proces, ben jij zelf. En onthoud altijd; na regen komt zonneschijn! Veel liefs X

Nou.. ik ben een meisje van 18 jaar.. pas 18 geworden.. Alles ging zo goed tussen mijn vader en ik tot dat hij oppeens een hele "lieve" vriendin kreeg, en een paar jaar later trouwden en zelfs een kind kregen waar ik zielsveel van hou ! Sinds die tijd begon mijn stiefmoeder dingen in mijn vader's hoofd te prenten en hem zoveel mogelijk in haar handen te kunnen krijgen. Zo begon ze mijn vader tegen mij op te zetten en tegen hem liegen dat ik bijvoorbeeld niks deed in het huis. Ik deed wat ik moest doen en mij gevraagt werd. Oke mijn vader werkt elke dag en weet de helft niet eens wat er hier thuis gebeurd.. maar altijd wanneer ik ruzie met mijn stiefmoeder heb wilt hij alleen haar kant horen en legt altijd alle schuld op mij neer.. Wat voor een vader ben je? Ik ben een heel relaxt meisje.. ik rook niet drink niet ben bijna nooit buiten ik doe mijn stinkende best op school.. Ik maak zoveel mee maar ben altijd echt vrolijk, want ik kan nooit lang boos blijven op iets. Mijn vader en mijn moeder hebben mij in het verleden erg veel pijn gedaan door te gaan scheiden.. hij is nooit naar mijn zwemlessen geweest nooit naar mijn diploma uitreiking geweest helemaal niets.. dus ik vind vanuit mijn part dat hij al helemaal niks te zeggen heeft over mij.. Oke anyways, Dus een paar dagen terug hadden mijn vader en ik een grote conflict en hij heeft mij pijn gedaan met wat woorden.. hij zei tegen mij dat ik niks waard ben en dat ik geen ene sh**t ben.. hah wat voor een vader zegt dat nou? iemand die zegt tegen zijn familie dat hij veel van je houd.. Maar dus kort daarna kwam hij met een opmerking van " Jaa de vrouw waar ik nu mee ben is meer waard dan jij". Hmmm oh really? Maar ja Ik ben altijd blij en zie overal het positieve in dingen.. en ookal maak ik al sinds mijn 12e super veel mee, ben ik mijn leven ALTIJD dankbaar aan God ! Ohjaa en mijn stiefmoeder is zwaar christelijk.. maar uit haar eigen mond kwam naar mij toe "Loop naar de hel daar is waar je hoort." en wat doe je dan als ze zoiets zegt? Ik lach dr uit in haar gezicht en zeg :" en jij noemt jezelf christelijk? What goes around comes back around!" Ik weet niet echt of ze engels verstaat xd maar ze komt er zelf wel achter op een dag..

Maar mijn punt op dit is .. Voor de mensen die echt diep in de put zitten, als je naar boven kijkt zie je licht ! Maar als je alleen om je heen kijkt en steeds naar beneden kom je niet echt ver! Want uiteindelijk leef je toch voor jezelf en niet voor je vader of je stiefmoeder of je moeder.. uiteindelijk moet jij je eigen brood op tafel zien te krijgen en later je eigen kinderen zien te voeden en opvoeden ! Ik klink nu heel zelfverzekerd, maar ik ben nog maar net op de helft van mijn put ! En voor de gelovige in ons midden, Altijd bidden want God heeft iets groots voor je! En voor de ongelovige in ons midden, Probeer te bidden want God heeft ook iets groots en moois voor je klaar staan! Ik hoop dat ik jullie misschien heb kunnen motiveren dat wat je ook doet, je het voor je zelf doet en het sowieso niet hardhandig moet aanpakken.. denk altijd 2x na voor je iets doet waar je later spijt van krijgt !!!!

heey allemaal, op 19 juni is het vaderdag. mijn moeder heeft een nieuwe vriend, hij was een oude leraar van vroeger en hij was mijn favoriete leraar. nu is hij mijn stiefvader. ik kan al super goed met hem overweg. maar mijn vader vindt hem natuurlijk super stom. ik wil mijn echte vader dus geen pijn doen, maar vaderdag geld voor mij ook voor mijn stiefvader. wat vinden jullie? moet vaderdag ook voor mijn stiefvader zijn, ook al doet het mijn echte vader pijn? moet ik stiekem iets voor mijn stiefvader doen, of moet ik het gewoon bekendmaken? iemand tips plzzzz? xxx en groetjes ;)

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn nu ongeveer 9 jaar uit elkaar. In de eerste jaren na de scheiding ging het eigenlijk nog wel redelijk goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en daar ben ik bij in komen wonen. 1x in de 2 weken ging ik dan een weekend naar mijn vader, dit veranderde toen mijn stiefmoeder kwam. Zei begon steeds meer te bepalen. Het contact tussen mijn moeder en vader verdween, en ik kwam er tussen te zitten terwijl allebei de kanten ruzie hadden. Toen mijn vader trouwde met mijn stiefmoeder, veranderde nog meer. Mijn vader begon steeds meer interrese te tonen en we deden steeds minder leuke dingen samen zoals naar een voetbalwedstrijd of een middag vissen. Nu zijn er de afgelopen weken/maanden heel veel discussie over vanalles. Alles wat ik voorstel is verkeerd. Mijn stiefmoeder regelt dit allemaal, terwijl ik overleg met mijn vader. Als ik hier dan wat over zeg dan is hij het altijd met haar eens.... Heeft iemand een paar tips hoe ik hier mee moet omgaan? Groeten

ik heb bestwel een groot probleem waar ik al lang mee zit en ik niet weet wat ik dr mee moet, mijn ouders zijn nu iets meer dan 10 jaar gescheiden, en opzich heb ik daar geen moeite mee. Mijn vader heeft een vriendin (al meer dan 9 jaar) en we wonen (mn zusje, vader, stiefmoeder en ik) al 9 jaar samen als gezin. ik ga om t weekend dus naar hun en elke woensdag. helaas is het 3 jaar geleden ongeveer mis gegaan. Wat er is gebeurd is niet heel belangrijk. Ik ben wel naar rechters, kinderadvocaten, psychologen en praatgroepen geweest. toen dit allemaal voorbij was (na 2,5 jaar) ging t een half jaartje overal goed. tot 2/3 maanden geleden. Ik heb nooit zo'n hele goede band gehad met mn stiefmoeder maar 3 maanden geleden is dr zo'n erge ruzie tussen mij en haar geweest (daarna ook tussen haar en mn vader) dat ik ben weggelopen. ben 2 dagen later terug gekomen en hadden we t een soort van uitgepraat. helaas een maand later ongeveer is t weer gebeurd weer zo'n hele heftige ruzie, het onderwerp is niet zo groot of erg maar zij begint dan zo hard tegen ons te schreeuwen en op tafel te slaan en te gillen en ons zwart te maken. toen heb ik gezegt dat ik bij mn moeder gjng wonen. dit vond ik heel erg voor mn vader. uiteindelijk ben ik na een week terug gegaan en heb t weer een soort van uitgepraat. nu gaat mn stiefmoeder aan zich zelf werken bij een psycholoog (omdat ze nu deperessief is) maar t gebeurd nu eigenlijk bijna elke keer als ik kom. Nu wil ik eigenlijk niet meer komen, of ik wil dat mn vader t met haar uitmaakt. (daar zat ie overna te denken) maar ik weet niet hoe ik dat moet zeggen, want ik ben bang dat ze weer zo flipt en dan begin ik weer te trillen en weet ik niet meer wat ik moet zeggen en krijg ik buikpijn. weet iemand wat ik moet doen, ik zit dr echt door heen en ik zie dr zo tegen op elke keer om dr heen te gaan. (mn band tussen mij en mn vader is wel super goed en hem wil ik eigenlijk niet kwijt, maar ik wil niet meer met mn stiefmoeder samen wonen. x

Vraagje, Help!! Hallo mensen, Moederdag komt er weer aan, nu heb ik een moeder maar ook een (stief/kado) moeder, en ik zie haar ook wel een beetje als mijn eigen moeder. maar wat doen jullie? ik zit namelijk in een dillema, wel of geen kado kopen voor mijn (stief/kado) moeder? wat doen jullie ? groetjes, Liz

Hallo allemaal, Ik heb een beetje een lastige situatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was, mijn moeder had meteen een nieuwe vriend. (ze heeft me vader bedrogen) Ik ben toen van het plattelandsleven verhuisd naar de Big City Amsterdam. Mijn ouders konden niet met elkaar meer overweg en de toen nieuwe vriend van me moeder vond het nodig om me vader in elkaar te slaan, nou was mijn vader sterker en heeft er niks aan over gehouden en mijn toenmalige (stief)vader een gebroken neus. Mijn moeder heeft een ander leren kennen iemand die wel om kon gaan met kinderen aangezien hij dat niet kon, we zijn van Amsterdam West naar Amsterdam Noord verhuisd toen die tijd. Ik ben weer terug gegaan naar mijn vader toen ik 13 jaar oud was, ik wilde naar de middelbare school waar al mijn vriendinnetjes op zaten van vroeger. Mijn vader kreeg een vrouw, deze vrouw was niet vreemd voor mij want ik kende haar al mijn hele leven. we hadden het altijd leuk samen en hebben veel gelachen en gedeeld. tot ik in de puberteit kwam die vrijwel laat begon bij mij. niet alleen ik en mijn broer veranderden maar zij ook, het was nooit meer het ''ik strek jullie over een gelijke streep'' of het ''ik hou net zo veel van jullie als dat ik ooit van me eigen kinderen heb kunnen houden'' maar haat en scheldwoorden. ze heeft mijn vader veranderd in een negatieve zin. ze heeft mijn vader een keuze gegeven of ik terug naar Amsterdam of ze zou me vader verlaten, toen mijn vader voor haar koos was het voor mij gedaan. ik ben weg gegaan en heel lang heel boos geweest. net toen ik besefte dat mijn vader voor haar koos om het feit dat hij met haar nog heel lang verder moest wanneer ik het huis uit ging was het te doen om de angst dat die alleen zou zijn en heb ik alles vergeven en geprobeerd te vergeten. Maar toen begon de ellende opnieuw, ze liet me vader kiezen tussen haar of mijn broer, uiteindelijk is me broer te vroeg op zichzelf gaan wonen maar hij heeft het nu prima voor elkaar. Deze vrouw is ziekelijk jaloers op mijn moeder en maakt haar elke seconde van de dag als ik er ben zwart. Ik heb super lieve schoonouders die me steunen bij alles en een super leuke vriend waar ik altijd op terug kan vallen alleen maak ik nogal snel ruzie met hem wanneer de dagen naderen dat ik naar mijn vader toe moet omdat ik dan misselijk wordt en op de een of andere manier angstig, hij vergeeft het me altijd als ik uitleg waarom ik weer eens zo doe en hij ziet het vaak ook aankomen. Nu heb ik al zoveel dingen geprobeerd om het goed te krijgen en hebben we inmiddels al on tel bare gesprekken gehad, nu heeft ze gezegd dat ze het gevoel voor me kwijt is en dat nooit meer terug komt, ze praat niet met mij of mijn vriend als ik er ben, ze heeft voor de 2e keer mijn oma tegen mij opgespeeld (haar moeder) en ze zorgt ervoor dat alles om haar draait, mijn vader vraagt als die iets wil dat ik doe zegt die altijd doe het dan voor mij en niet voor haar maar dat hou ik niet vol, ik wil niet steeds maar denken ''ik doe het voor me vader en niet voor haar'' want uiteindelijk weet ik dat ik het voor haar doe. Ik heb al met verschillende spygochologen gesproken en heb al andere oplossingen geprobeerd, maar niks blijkt ervoor te zorgen dat bij hem doordringt dat je een nieuwe vrouw in je leven boven je kinderen moet stellen. De enige optie lijkt me nu om het contact voor onbepaalde tijd te verbreken maar ik vind het zo moeilijk en het doet me zoveel pijn en verdriet dat ik geen uitweg meer weet. Weet iemand iets voor mij, al is het maar om de pijn te verzachten, ondanks dat ik 48 u per week werk en mijn hoofd op andere gedachten probeer te brengen door positieve gedachten kan een goede raad van een vreemde zeer goede steun geven. Groetjes, Denise

hallo allemaal, ik heb een HEEl bemoeizichtige stiefmoeder..dat vind ik heel erg vervelend want hierdoor ben ik Nooit meer alleen met mijn vader... sinds ze met elkaar hebben is mijn vader heel erg veranderd...ik herken hem niet meer..ik durf dit niet te zeggen omdat mijn stiefmoeder heel bitchie kan doen en dat er eerder voor gezord heeft dat ik mijn vader niet meer zag en dat wil ik NOOIT meer. want ondanks dat hij af en toe een slappe zak is wat betreft mijn stiefmoeder hou ik heeel veel van hem..... ik weet niet wat ik moet doen ik durf het ECHT NIET te zeggen.. ook zit ik er nog steeds mee dat mijn vader en mijn stiefmoeder al super lang met elkaar hadden toen ze allebei nog een ander huwelijk hadden.. groetjes

Mijn stief moeder slaat mij hardt Ik haat haar in mij leven

is het raar als je niet tegen je vader durft te zeggen als je ergens mee zit? ik heb namelijk een paar dingen waar ik heeeeeeel erg mee zit en wat ik best wel graag zou willen bespreken met mijn vader...maar ik durf dat op een of andere manier niet... ik ben bang dat ik hem dan niet meer zie...want dat is in het verleden wel gebeurd (door mijn stiefmoeder) en dat wil ik echt NIET nog een keerje groetjes Zoe