Mijn zorgen zijn ook belangrijk

Laatst had ik het op school na een lange tijd weer over de scheiding van mijn ouders. Via Villa Pinedo ben ik er actief mee bezig, maar op school of thuis, heb ik het er eigenlijk nooit meer echt over. Een klasgenoot stelde mij een vraag waar ik een tijdje over moest nadenken, voordat ik er antwoord op kon geven.

‘Wat heb jij gemist tijdens de scheiding van je ouders?’ was de vraag. Ik was jong en ik denk dat ik toendertijd niet bezig was met wat ik nou precies miste in die periode, of het in ieder geval niet bewust doorhad. Wat ik later merkte in mijn eigen ontwikkeling is dat wanneer ik iets meegemaakt had en dit het liefst aan mijn ouders wilde vertellen, ik dat nooit deed. Waarom niet? Ik had het gevoel dat het mijn ouders toch niet interesseerde wat ik vertelde, omdat zij alleen maar met elkaar bezig waren. Pas als het me heel hoog zat en ik mijn ouders wel dingen moest vertellen, deelde ik dit soms met mijn moeder. Bij mijn vader ben ik, na de scheiding van mijn ouders, zelfs een periode helemaal gestopt met persoonlijke dingen vertellen over mijzelf. Puur omdat ik het gevoel had dat dit niet belangrijk genoeg was. Het voelde alsof ik mijn ouders belastte met ‘mijn zaken of problemen’.

Maar waar hebben we onze ouders nou voor? Die zijn er toch juist voor ons in de moeilijke tijden? In de tijden dat wij het zelf even niet meer weten. Sinds kort probeer ik mijn zorgen met hen te delen wanneer ik hier zelf behoefte aan heb. En raad eens? Mijn zorgen zijn wel degelijk belangrijk voor ze!

Voor mijzelf weet ik inmiddels wat ik heb gemist tijdens de scheiding van mijn ouders en voor een lange tijd daarna. Toch vind ik het moeilijk dit uit te spreken. Ik heb het gevoel dat ik mijn ouders hierdoor in een negatief daglicht plaats. Dat is natuurlijk absoluut niet wat ik wil en ik houd nog steeds het meest van mijn beide ouders. Maar ik denk wel dat er veel kinderen zijn die dit gevoel met mij delen.

Voor alle kinderen die zich in mijn verhaal herkennen, wil ik jullie een tip meegeven: Denk niet voor je ouders, denk samen met hen. Ook als het om jou gaat!

Liefs,

Simone (22)