<p>mijn ouder zijn ook gescheiden en ik vind het heel moeilijk maar ik praat met iemand en ik kan alles tegen hij of zij zegen en dat is fijn en daarom ben ik stap voor stap het aan het leren k het om met gescheiden ouder om te gaan en je krijg wel veel meer cadeautjes omdat je ouder gescheiden zijn en dat is wel weer fijn en okal is het moeilijk het blijft zoals het is en het is nooit jouw schuld maar doei ik hoop dat je dit kan gebruiken</p>

<h2>Bij jou voel ik mij fijn</h2><p>“Hoe voel jij je vandaag?”<br>Je stelde me die vraag<br>Maar ik kan het niet goed zeggen <br>“Het is lastig uit te leggen</p><p>Zoveel emoties en gevoel<br>En in mijn hoofd een drukke boel”</p><p>Je zegt: “dat is oké,<br>Soms hoef je er niets mee&nbsp;</p><p>Die gevoelens zijn er gewoon<br>Ze maken jou een warm persoon<br>Dus laat ze er maar zijn”<br>En ik zeg: “bij jou voel ik me fijn”</p>

Gedicht: Bij jou voel ik mij fijn

<p>Help! <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/gescheiden-ouders-wat-nu"><u>Mijn ouders gaan scheiden, wat gaat er nu gebeuren?</u></a> Die vraag stelde ik mezelf toen ik hoorde dat mijn ouders uit elkaar gingen. Grote kans dat jij dit herkent. Elke situatie rondom een scheiding is anders voor de kinderen, en voor de ouders. Helemaal voorspellen wat er gaat veranderen, kan natuurlijk nooit. Ik kan je geruststellen dat niet alles verandert, en hieronder schrijf ik voor jou tien dingen die gewoon hetzelfde kunnen blijven.&nbsp;</p><h3>1. JOUW OUDERS BLIJVEN JOUW OUDERS</h3><p>Jouw ouders zullen niet stoppen met jouw ouders zijn.&nbsp;</p><h3>2. JOUW VRIENDEN EN VRIENDINNEN BLIJVEN HETZELFDE</h3><p>Vrienden van school, sport, muziek, theater of de buurjongens en -meisjes veranderen niet. Het kan zijn dat jij verhuist en ze daardoor niet meer zo vaak ziet als eerst. Al zullen ze dan nog steeds jouw vrienden blijven.</p><h3>3. JOUW HUISDIER GAAT NIET WEG</h3><p>Jouw lieve harige knuffelvriendje zal niet weg gaan. Wanneer je jouw <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/mijn-ouders/mijn-woonsituatie/gedachten-en-gevoelens/cohuisdierschap-in-spanje-wel"><u>huisdier</u></a> enorm mist, mag je dit aangeven bij jouw ouders. Wist je dat veel huisdieren namelijk mee wisselen met de kinderen? Misschien kan dat ook wel bij jou!&nbsp;&nbsp;</p><h3>4. JOUW HOBBY’S VERANDEREN NIET</h3><p>Alle dingen die jij leuk vindt om te doen, mag je nog steeds doen. Als jij knutselen, buiten spelen, dansen, fotograferen, verstoppertje spelen leuk vindt om te doen, zal dat niet weg gaan. Jij kan nog steeds al die leuke dingen blijven doen wanneer je ouders gaan scheiden.&nbsp;</p><h3>5. VEEL GEWOONTES BLIJVEN HETZELFDE</h3><p>Blijven opa en oma vaak op woensdag eten? Speel jij elke week bij een klasgenootje thuis? Of reis je altijd samen met je teamgenoten naar de wedstrijd in het weekend? Dat kan gewoon zo blijven. Soms veranderen die momenten wel, bijvoorbeeld doordat je verder weg bent gaan wonen. Dan is het de moeite waard om het met je ouders te bespreken. Je mag ze vragen jouw wensen te ondersteunen.&nbsp;&nbsp;</p><h3>6. JOUW BROERS EN ZUSSEN BLIJVEN HETZELFDE</h3><p>Als jij <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/familie/(geen)-contact/contact-met-broers-zusje-veranderde"><u>broers of zussen</u></a> hebt, zullen die niet verdwijnen. Zij staan in dezelfde situatie als jij, en misschien kunnen jullie wel veel steun aan elkaar hebben. Jullie onderonsjes, grapjes, en routines veranderen niet zo maar.&nbsp;</p><h3>7. JOUW FAVORIETE KNUFFEL ZAL ALTIJD BIJ JOU ZIJN</h3><p>Je kan jouw lievelingsknuffel overal mee naartoe nemen, dus die je zal nooit zonder zijn!</p><h3>8. JOUW SMAAK VERANDERT NIET&nbsp;</h3><p>Klinkt een beetje gek – wat heeft eten nou met de scheiding te maken? Maar wanneer er veel dingen veranderen, is het fijn om te weten van welke maaltijd jij vrolijk wordt. Je kan je ouder(s) vragen om juist in deze periode die maaltijden klaar te maken die jij zo lekker vindt!&nbsp;</p><h3>9. JOUW KAMER BLIJFT HETZELFDE</h3><p>Het kan goed zijn dat je in twee huizen woont na de scheiding van je ouders. Je kamer in het oude huis blijft waarschijnlijk precies hetzelfde. De<a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/verhaal/mijn-ouders/mijn-woonsituatie/ik-kreeg-een-fijne-nieuwe-slaapkamer"><u> nieuwe kamer</u></a> kan je zoveel mogelijk daarop laten lijken. Je kan precies hetzelfde bed halen voor in de nieuwe kamer. Dan voelt het alsof je dezelfde kamer op 2 plekken hebt.</p><h3>10. JIJ WORDT NIET EEN ANDER PERSOON</h3><p>Er gebeurt natuurlijk veel wanneer je ouders scheiden. Je kan je er anders door voelen; blij, boos, verdrietig, blij of opgelucht. Jouw gevoelens mogen er gewoon zijn. Die gevoelens maken jou niet plots een ander persoon, jij bent nog steeds jij.&nbsp;</p><h2>TOT SLOT, JE HOEFT HET NIET ALLEEN TE DOEN</h2><p>Het is niet gek als je de nieuwe situatie moeilijk vindt. Heel veel jongeren ervaren dat! Mocht het jou fijn lijken om met iemand te praten die net zo’n situatie heeft gehad als jij, dan zou je met een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online Buddy van Villa Pinedo</u></a> kunnen chatten. Zoals altijd is het goed om te weten dat jij het niet alleen hoeft te doen!&nbsp;</p>

Tien dingen die niet veranderen na de scheiding van je ouders

<p>Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.</p><h2>REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN</h2><p>Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.</p><p>De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.</p><p>Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.</p><h2>STEEDS MINDER DELEN</h2><p>Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.</p><p>Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.</p><h2>LOYALITEITSCONFLICT</h2><p>Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.</p><h2>WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN</h2><p>Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.</p><p>Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:</p><ul><li><p>Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt</p></li><li><p>Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder</p></li><li><p>Mijn gevoelens centraal zetten</p></li><li><p>Mij&nbsp; bedanken voor het vertrouwen</p></li><li><p>Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij</p></li></ul><h2>EEN BOODSCHAP AAN OUDERS</h2><p>Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden.&nbsp;</p>

Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

<p>Wij zijn Sharon en Dennis. Toen onze ouders gingen scheiden waren we 14 en 11 jaar oud. Sharon zat in de tweede klas van de middelbare school en Dennis zat in groep 7. Inmiddels zijn we ruim 10 jaar verder, maar de scheiding is nog altijd iets wat in ons dagelijks leven meespeelt.</p><p>Wat veel mensen niet altijd beseffen, is dat kinderen binnen één gezin een scheiding totaal anders kunnen beleven. Dat gold ook voor ons. Daarom hebben we dezelfde vragen beantwoord, afzonderlijk van elkaar. Zo willen we laten zien dat het niet gek is als jij dingen anders voelt of ervaart dan je broer, zus of iemand anders in je omgeving.</p><h2>HET MOMENT ZELF: TOEN WE HET HOORDEN</h2><p>We weten allebei nog precies waar we waren toen het nieuws kwam. We zaten thuis in de woonkamer. Onze moeder riep ons naar beneden omdat ze iets wilde bespreken. Toen we naast onze ouders op de bank zaten, vertelde papa dat ze uit elkaar zouden gaan. “De liefde is er niet meer,” zei mama. Onze vader was daarna vooral heel stil. Mama heeft nog tijd genomen om dingen uit te leggen.</p><p><strong>Sharon:<br></strong> “Voor mij voelde het alsof er ineens een spanning van mijn schouders gleed. Ik zei zelfs dat het een opluchting was. Ik had al zo lang gevoeld dat er iets speelde. Nu wist ik eindelijk wat het was.”</p><p><strong>Dennis:<br></strong> “Ik was nog te jong om precies te begrijpen wat er veranderde. Ik voelde vooral dat het iets verdrietigs was, omdat iedereen huilde. Ik huilde mee, maar echt snappen deed ik het nog niet.”</p><p>In die eerste periode had Sharon vooral angst om haar vertrouwde leven kwijt te raken: haar school, haar stad, haar vrienden. Dennis was vooral bezig met heel praktische dingen: hij dacht dat hij voortaan al zijn speelgoed mee moest nemen bij elke wissel.</p><h2>DE VERANDERINGEN NA DE SCHEIDING</h2><p>In het begin veranderde er voor Sharon nog niet zo veel: “Onze vader woonde nog twee maanden thuis, totdat hij een eigen plek vond. Toch voelde alles anders: de spanning, het ongemakkelijke langs-elkaar-heen-leven, het feit dat onze ouders ineens elk een eigen slaapkamer hadden. Ze aten ’s avonds nog wel samen, maar het gezinsgevoel was weg.”</p><p>Voor Dennis veranderde er juist weinig in zijn gevoel. Hij had nooit een hechte band met papa en toen hij uit huis ging voelde zijn dagelijks leven niet ineens anders. Wat wel veranderde, was dat het huis van papa nooit als thuis voelde: “Er stond bijna niets van mij, behalve een bed en een kast." Hij verveelde zich, trok zich terug in zijn kamer en voelde zich daar heel alleen.</p><p>Aan de wisseldagen moest Sharon het meest wennen. Opeens moest ze nadenken over welke boeken of spullen ze mee moest nemen. “Gelukkig woonde onze vader dichtbij, dus vergeten dingen ophalen kon nog." Dennis vond de wissels vooral lastig omdat hij zich niet thuis voelde in het huis van onze vader. Dat gaf schuldgevoelens, omdat hij dacht dat hij papa moest missen, maar dat deed hij niet. “Ik durfde dit niet te vertellen, omdat er een strijd gaande was in mijn hoofd.”</p><p>Wat voor allebei meeviel, was iets wat ze vooraf niet hadden verwacht. Voor Sharon viel de scheiding zelf uiteindelijk minder zwaar dan gedacht. De rust die ontstond was fijn en het alleen zijn soms ook. Voor Dennis was het een opluchting om uiteindelijk te kunnen toegeven dat hij papa eigenlijk niet miste.</p><p>Wat gelukkig hetzelfde bleef? Voor Sharon was school haar veilige plek. Het was haar thuis-weg-van-thuis, waar ze zichzelf kon zijn en haar hoofd even kon leegmaken. Dennis noemt direct zijn zus: Sharon was degene die er altijd was, precies zoals hij haar nodig had. Pas later besefte hij hoe belangrijk die aanwezigheid was.</p><h2>WIJ ALS BROER EN ZUS</h2><p>Praten met elkaar ging soms wel, soms niet. Sharon voelde zich verantwoordelijk voor Dennis. Ze checkte vaak hoe het met hem ging, maar vond het lastig om zelf haar gevoelens bij hem kwijt te kunnen. Dennis leunde juist enorm op Sharon. In een periode waarin alles instortte, was zij zijn enige constante.</p><p>“We beleefden het allebei totaal anders. Ik keek vooral vanuit gebeurtenissen en logica; Dennis voelde veel meer vanuit zijn binnenwereld en had een heel andere band met onze vader. Soms begreep ik zijn perspectief niet en voelde het alsof hij een ander verhaal vertelde over dezelfde situatie.” vertelt Sharon. Voor Dennis voelde het alsof Sharon alles makkelijker vond en dat zorgde voor strijdgevoelens, deels door het leeftijdsverschil, deels door zijn eigen onzekerheden.</p><p>Nu we ouder zijn, kunnen we elkaars proces veel beter zien. Sharon heeft geleerd dat Dennis op een heel andere manier naar de wereld kijkt. Dennis heeft geleerd dat iedereen dingen op zijn eigen tempo en op zijn eigen manier doorloopt. “We groeien langzaam toe naar een dieper begrip van elkaar, precies omdat we zo verschillend zijn." zeggen ze samen.</p><h2>TERUGKIJKEN MET DE OGEN VAN NU</h2><p>Met de kennis van nu snappen we dingen die we toen niet konden begrijpen.</p><p><strong>Sharon:<br></strong> “Ik begrijp nu beter hoe liefde werkt, wat communicatie betekent en hoe zwaar het is als dat stuk in een relatie ontbreekt. Door mijn eigen relaties snap ik beter waarom papa en mama uit elkaar zijn gegaan.”</p><p><strong>Dennis:<br></strong> “Ik heb geleerd dat een scheiding iets is dat je overkomt. Ik kon er niets aan veranderen en dat maakte me boos. Pas later begreep ik dat je alleen invloed hebt op hoe je ermee omgaat.”</p><p>We zijn er allebei sterker door geworden. Sharon voelt zich zekerder in haar werk als leraar: ze schrikt niet van moeilijke verhalen van leerlingen en kan vragen stellen die ertoe doen. Dennis zegt dat de scheiding hem dichter bij onze moeder en Sharon heeft gebracht. En dat er eindelijk ruimte is om dingen een plek te geven.</p><p>Wat we van elkaar geleerd hebben, is misschien wel het mooist. Sharon ziet hoeveel kracht Dennis bezit, ondanks alles wat op zijn bordje lag. Dennis heeft van Sharon geleerd dat je niet op impuls hoeft te reageren, maar eerst kan denken en dan doen.</p><h2>VOOR JOU, ALS KIND MET GESCHEIDEN OUDERS</h2><p>We hopen dat jij je door ons verhaal gehoord voelt. Je bent niet alleen. En het is écht normaal dat jij dingen anders ervaart dan je broer of zus.</p><p>Iedereen verwerkt een scheiding op zijn eigen manier. En geen enkele manier is fout.</p><p>Wil je praten met iemand die jouw situatie écht begrijpt? Meld je dan aan voor een online-Buddy bij Villa Pinedo. Er is altijd iemand die naar je wil luisteren.</p>

Gedicht: Bij jou voel ik mij fijn

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : GHI | FOTO: PEXELS / POLINA TANKILEVITCH

Bij jou voel ik mij fijn

Reacties (1)

📄 Laat een reactie achter!

Relevante blogs of vlogs

Contact

Socials