<h2>Bij jou</h2><p>Thuis valt alles uit elkaar</p><p>en voelt het vaak te veel</p><p>maar als ik dan bij jou kom</p><p>lijkt even alles weer heel</p><p><br>Er is ruzie, er zijn tranen</p><p>ik weet soms niet wat ik moet</p><p>maar bij jou kan ik weer ademen</p><p>en voelt het even goed</p><p><br>We grappen en we lachen</p><p>ik dacht dat ik dat nooit meer kon</p><p>maar bij jou is de storm heel even over</p><p>en schijnt weer volop de zon<br></p><p>Jij raapt me zachtjes op</p><p>en houd de stukjes bijeen</p><p>al is het thuis ingewikkeld</p><p>bij jou voel ik mij nooit alleen</p>

Gedicht over vriendschap: Bij jou 

<p>Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.</p><h2>REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN</h2><p>Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.</p><p>De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.</p><p>Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.</p><h2>STEEDS MINDER DELEN</h2><p>Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.</p><p>Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.</p><h2>LOYALITEITSCONFLICT</h2><p>Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.</p><h2>WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN</h2><p>Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.</p><p>Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:</p><ul><li><p>Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt</p></li><li><p>Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder</p></li><li><p>Mijn gevoelens centraal zetten</p></li><li><p>Mij&nbsp; bedanken voor het vertrouwen</p></li><li><p>Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij</p></li></ul><h2>EEN BOODSCHAP AAN OUDERS</h2><p>Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden.&nbsp;</p>

Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

<p>hi dit vind k zo mooi gezegd en dankuwel om dat verhaal te dele,</p>

<p>Voor mij was de scheiding van mijn ouders vrij onverwacht. Ik was 17 jaar en dit was het laatste wat ik had verwacht dat er tussen mijn ouders zou gebeuren. In mijn omgeving had ik ook geen vriendinnetjes waarvan de ouders gescheiden waren. Ik had eigenlijk geen beeld van hoe dat zou zijn en hoe dat zou voelen.</p><h2>WISSELEN</h2><p>Na het nieuws verliet mijn vader al binnen een paar dagen het huis. Hij kon al snel een eigen plek vinden, wel binnen hetzelfde dorp. Mijn moeder heeft nog een tijdje in ons oude huis gewoond. De eerste paar maanden woonde ik bij mijn vader in. Toen mijn moeder een eigen huis vond, ben ik tussen mijn ouders gaan wisselen. Dit was allemaal zo nieuw voor mij en het voelde heel gek.</p><p>Als ik bij de ene ouder was, miste ik de andere. Ik woonde inmiddels al een paar maanden fulltime bij mijn vader en daardoor had ik bij hem een nieuw, eigen plekje kunnen creëren. De kamer bij mijn vader voelde op dat moment het meest als thuis.</p><h2>LEGE KAMER</h2><p>Door de keuze om te wisselen tussen mijn ouders, moest ik bij mijn moeder opnieuw beginnen en daar weer mijn eigen plekje maken om me thuis te gaan voelen. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik de kamer te zien kreeg: hij was inmiddels helemaal leeggehaald, zonder meubels. De kamer voelde letterlijk zo leeg en koud. Hoe kon dit een fijne en warme kamer worden waarin ik me happy zou voelen?</p><h2>THUISGEVOEL</h2><p>Ik heb er uiteindelijk een mooie kamer van kunnen maken, maar echt dat thuisgevoel heb ik er nooit kunnen vinden. Het voelde voor mij meer als een verplichting om er elke week weer te slapen, in plaats van dat ik er met plezier heen ging. Ik heb het een half jaar geprobeerd, maar het negatieve gevoel bij de kamer kon ik niet omzetten in iets positiefs. Misschien kwam het omdat alles nog zo vers was en ik het meer tijd had kunnen gunnen, maar op dat moment was ik gewoon niet blij met de situatie.</p><p>Daarom heb ik er uiteindelijk voor gekozen om tegen mijn vader uit te spreken dat ik niet meer wilde wisselen en graag volledig bij hem wilde wonen. Dit heb ik ook uitgesproken naar mijn moeder. Ze reageerden allebei heel begripvol en ik voelde vooral een groot gevoel van opluchting.</p><h2>LUCHT JE HART</h2><p>Misschien heb jij als kind van gescheiden ouders ook moeite met de wisseldagen. Weet dat je niet de enige bent met deze gevoelens; heel veel kinderen van gescheiden ouders ervaren dit. Jouw gevoelens doen ertoe en zijn belangrijk. Je mag ernaar luisteren en ze uitspreken. Het uitspreken kan je hart luchten en kan ervoor zorgen dat er iets verandert in de situatie, zodat jij je weer beter kunt gaan voelen.</p>

Ik moest mijn eigen plekje maken om mij thuis te voelen

<p>Als je net te horen hebt gekregen dat je ouders uit elkaar gaan, zit je vast vol met vragen. <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="https://www.villapinedo.nl/tip/gedachten-en-gevoelens/wat-de-f%40%23ck%3F!/tien-dingen-die-niet-veranderen-na-de-scheiding-van-je-ouders">Veranderingen</a>, onduidelijkheid, en daardoor misschien angst, of verdriet. Hoe kom je door deze periode heen? Wij geven je 5 tips die je misschien een handje kunnen helpen.&nbsp;</p><h3>1. STEL JE VRAGEN</h3><p>Mijn ouders gaan uit elkaar… wat betekent dat? Voor mij voelde het alsof mijn leven overhoop werd geschopt. Ik wist niet wat er zou gaan gebeuren. Misschien ben je bang voor wat er gaat veranderen. Dat is oké. Probeer de vragen die je hebt over wat er gaat gebeuren of veranderen aan je ouders te stellen, zodat je minder bang hoeft te zijn.&nbsp;</p><h3>2. SLUIT JEZELF NIET AF&nbsp;</h3><p>Ik vond het lastig om mensen te vertellen wat er in me omging. Ik wist vaak zelf niet eens wat ik nou precies voelde. Ik was verdrietig, maar ook boos, en bang. Probeer te blijven praten, met je ouders of andere familieleden, of met vrienden. Sluit jezelf niet af en blijf in contact, zodat je steun kunt ontvangen.</p><h3>3. VIND EEN MAATJE</h3><p>Soms werd ik plotseling erg verdrietig. Het is fijn om dan iemand in je buurt te hebben met wie je dit even kan delen. Neem iemand of een paar mensen in je omgeving in vertrouwen, zodat er altijd iemand dichtbij je is als je even getroost moet worden.&nbsp;</p><p>Je kunt ook met een <a target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow" href="http://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy"><u>online-Buddy van Villa Pinedo</u></a> appen! Een Buddy is een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft.&nbsp;</p><h3>4. JOUW EMOTIES ZIJN OKÉ&nbsp;</h3><p>Misschien ben je boos op je ouders, of vooral erg verdrietig. Misschien mis je een van je ouders, of ben je erg in de war door de veranderingen. Zelf had ik vaak het gevoel dat mijn emoties samen één grote, zware bal vormden. Dat is niet gek. Al jouw emoties mogen er zijn. Probeer te accepteren dat het nu zo is, en geloof me: het wordt vanzelf een beetje beter.&nbsp;</p><h3>5. WAT HEB JIJ NODIG?</h3><p>Probeer voor jezelf duidelijk te krijgen wat jij nodig hebt om de situatie wat dragelijker te maken, en probeer dat te delen met je ouders. Misschien kunnen jullie er samen voor zorgen dat jij je zo prettig mogelijk voelt.&nbsp;</p><p>…en natuurlijk kun je altijd steun vinden op verschillende manieren bij Villa Pinedo!&nbsp;</p><p>Je hoeft het niet alleen te doen.</p>

Gedicht over vriendschap: Bij jou

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : LISKE | FOTO: PEXELS / MARY TAYLOR

Bij jou

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Relevante blogs of vlogs

Contact

Socials