Villa Pinedo wint de Paul van Vliet Award!!

Eva Magazine van de EO praat met Buddy Lisa en Demi, Manager Buddyprogramma. Waarom is Villa Pinedo nodig?Lisa: ‘’Toen mijn ouders gingen scheiden miste ik contact met anderen die hetzelfde meemaakten. Ik twijfelde over dat wat ik voelde en ervaarde normaal was. Het forum op onze website is toegankelijk. De drempel om advies te vragen aan anderen is laag. Daardoor voelen kinderen zich minder eenzaam.’’ Wat is jullie belangrijkste taak?Demi: ‘’Naast het kind gaan staan. We zijn er voor het kind en bieden een luisterend oor aan. Een soort virtuele arm om iemands schouder. We willen kinderen het gevoel geven dat zij niet alleen zijn. En hun laten zien dat lotgenoten ook door zo’n moeilijke tijd zijn gekomen. Dat er hoop is voor de toekomst. Als puber dacht ik weleens: ik ben even helemaal klaar met mijn gescheiden ouders, en weet niet meer wat ik met de situatie aan moet. Maar nu ben ik hier en voel ik me goed. Ik kijk nu positief terug op die tijd en kan ervan leren. Dat perspectief hopen wij door middel van buddy’s te geven aan kinderen met gescheiden ouders.’’ Lisa, hoe heb jij de scheiding van jouw ouders ervaren?Lisa: ‘’De scheiding van mijn ouders kwam voor mijn gevoel uit het niets. Ik vond het heel gek dat ze uit elkaar gingen. Ik zat net in de overgang van groep 8 naar de brugklas. Ik ging naar een nieuwe school en kende daar nog niemand. In groep 8 was ik de enige van wie de ouders ging scheiden.’ Wat wordt onderschat door ouders?Demi: ‘’Praktische zaken zoals het inpakken van je tas wordt weleens onderschat door ouders. We hebben een online training voor ouders waarin een opdracht staat om zelf de ene week in een huis te wonen, en de andere week in een ander huis. Om voortdurend uit een koffer te leven. Dat je wakker wordt en je even niet weet in welk huis je bent. Zo verplaats je je in de situatie van je kind, waardoor er meer begrip kan ontstaan.Ik hoor vaak terug van kinderen dat het fijn is als ouders daar begrip voor hebben. Dat, als het financieel mogelijk is, twee keer het boekenpakket voor school aan te schaffen, zodat het kind niet elke keer met de boeken heen en weer hoeft. Een andere tip die we ouders vaak meegeven is dat het nooit te laat is om het over de scheiding te hebben. Toen ik in de puberteit kwam, ontstonden er allemaal vragen bij mij. Ik wilde weten waarom mijn ouders echt gescheiden waren. Ik durfde daarover niet in gesprek te gaan met mijn ouders. Want straks had mijn vader een ander verhaal dan mijn moeder. En dan moest ik kiezen, en dat wilde ik niet.Lees hier het volledige interview.

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat De Telegraaf gisteren aandacht heeft besteed aan (v)echtscheidingen en dus ook aan Villa Pinedo. In het artikel gaat men in over de samenwerking tussen Kinderombudsman Marc Dullaert en Villa Pinedo, die samen met Fred Teeven (Justitie) en Martin van Rijn (VWS) de positie van kinderen bij (v)echtscheidingen willen gaan verbeteren.Onze Milo (11), Rachel (13), Robin (15) en Kiki (17) verschenen met foto en al in de krant, wat natuurlijk superleuk is! Maar dat is niet het belangrijkste. Als ‘ervaringsdeskundigen’ hebben ze met de verhalen over de scheiding van hun ouders aan heel Nederland laten zien dat kinderen meer weten dan dat de ouders eigenlijk weten.De lezers van De Telegraaf kregen de vraag wat zij meenemen van het advies dat gegeven is door Milo, Rachel, Robin en Kiki. Ook kregen ze de vraag of ze vinden dat er vaak te weinig aandacht is voor kinderen binnen een (vecht)scheiding. Hier kwam vaak naar voren dat co-ouderschap belangrijk wordt gevonden: dit omdat kinderen hierdoor evenveel tijd bij zowel hun vader als hun moeder aanwezig zijn.Maar het forse aantal reacties laat maar weer zien dat het gaat om een moeilijk onderwerp waarbij iedereen een andere mening heeft. Maar de boodschap is duidelijk: vergeet de kinderen niet.

Vandaag verscheen een artikel in NRC waarin Buddy's Ivo en Jet vertellen over het Buddyschap. Jet had eerst zelf een Buddy en zegt hierover: "Er kwamen emoties boven, ik was onzeker en ging gebukt onder een groot schuldgevoel. Als ik bij mijn vader was over dat ik niet bij mijn moeder was en andersom. Ik had het gevoel dat ik altijd iemand teleurstelde.” Op advies van haar moeder schreef ze zich in voor een Buddy. Dat hielp. "We chatten aanvankelijk een paar keer per week, later eens per week. Dat iemand luisterde was eigenlijk al genoeg, een oplossing was niet eens echt nodig. Ik voelde me begrepen.”Nu is Jet zelf Buddy en blij dat ze andere kinderen in dezelfde situatie kan helpen. Wil je ook Buddy worden? Meld je dan hier aan.Lees het volledige interview, waarin Buddy Coördinator Sophie meer vertelt over het Buddyprogramma, hier.