Hoi, ik moet van de rechter bij mijn vader wonen en zie mijn moeder nog maar 2x een weekend in de maand. Mijn broertje zit op de BSO en die mis ik net als mijn moeder. Mijn vader wil niet dat ik contact met mijn moeder heb en verstopt daarom mijn telefoon. Mijn stiefmoeder probeert mij als bediende te gebruiken en is veel boos op mij. De jeugdbeschermers en de rechter draaien alles om wat ik zeg. Wat moet ik doen!?

Beste buddy mijn ouders zijn dus gescheiden en ik heb autisme dus aales wordt soms teveel maar goed mijn probleem is dat een paar klasgenoten verliefd op me zijn en dat wordt gewoon teveel met ook nog de scheiding

De scheiding van me ouders heb ik niet verwerkt en nu een jaar later zit ik in een depressie en kan ik gewoon niet naar school want alles is zo moeilijk

Hoi ik heb het heel moeilijk elke keer als men ouders bij elkaar zijn hebben ze vaak ruzie ik vind dat heel moeilijk hebben jullie misschien nog wat tips??

Ik heb een hele slechte relatie met mijn stiefmoeder. Mijn ouders zijn 11 jaar gescheiden, en hebben zo’n 7 jaar allebei een nieuwe partner. Aan het begin konden we het goed met elkaar vinden, maar op een gegeven moment veranderde dat. Ze doet vaak alsof ze mijn moeder is en daar heb ik heel veel moeite mee. Toen ik 15 was hadden we ruzie om iets heel kleins, en zij was het persoon die huilend en stampend weg rende. Ze behandeld mijn broer veel beter dan mij, ik heb altijd het gevoel dat ze mij uitlacht om alles wat ik zeg. Hierdoor is de band met mijn vader slechter, ik voel mij niet thuis in dat huis. Ik zit dan ook altijd op mijn kamer omdat de sfeer met haar gewoon vreselijk is. Heeft iemand advies?

Ik voel mij veiliger op school dan thuis Het klinkt vast heel raar maar mijn moeder heeft een keer met me gesmeten hard op bed en screewt dan in mijn gezicht en meestal als ze dan opstaat krijg ik een hele harde klap en nu vanochtend wordt ik uit het niks ze stond om de hoek in wou mijn jas pakken WORD IK INEENS VASTGEPAKT EN GEVLOERD en ze schreeuwde en sloeg me en ik had haast voor school

Hiii, Mijn ouders zijn al ruim 10 jaar uit elkaar, hier heb ik inmiddels vrede mee! Mijn moeder is al bijna 9 jaar samen met mijn bonusvader, hij is een van mijn favoriete mensen! We hebben een super goede band, wat het soms moeilijk maakt met mijn echte vader, omdat m’n bonusvader mij laat zien hoe het ook kan. Ik krijg van hem alle liefde terwijl m’n vader me vaak het gevoel geeft dat m’n broertje en ik alleen welkom zijn als het hun uitkomt en dat we geen deel zijn van z’n nieuwe gezin… Hij probeert vaak wel z’n best te doen, hij probeert te bellen of te appen, maar ik merk dat het me alleen maar nog bozer en verdrietiger maakt en dat het zorgt voor heel veel stress. Ik kan het er moeilijk met m’n broertje over hebben, omdat zijn band met m’n vader een stuk beter is. Ik kan hem ook niet helemaal afsluiten, omdat ik ook nog een halfzusje heb die ik wel wil blijven zien! Ik vind het super lastig en het voelt soms alsof ik er alleen voor sta… Heeft er iemand tips?

Hey! Aankomende zaterdag gaat mijn stiefvader (samen met mijn moeder) mij helpen verhuizen. Mijn stiefvader heeft hier speciaal een busje voor gehuurd, super lief. Nu heeft mijn vader ook net aangeboden om te helpen zaterdag en ik merk ik dat het ongemakkelijk vind om te moeten zeggen dat ik al hulp krijg van mijn stiefvader (ondanks dat ik het aanbod heel erg waardeer). Ik weet dat ik me er niet schuldig om hoef te voelen, maar toch merk ik dat ik hem niet wil passeren of kwetsen. Wat kan ik het beste tegen hem zeggen? Of wat zijn jullie ervaringen hiermee?

Hoe moet ik om gaan met de onzekerheid mijn ouders zitten in een time out die is net klaar en ze weten het nog niet

Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden en gaan nu met elkaar via advocaten naar de rechtbank omdat ze ruzie hebben over geld. Ik heb heel erg het gevoel dat ik mijn 2 jongste broertjes moet beschermen maar ook beide ouders gelukkig moet maken want ik wil iedereen graag gelukkig zien, dan ben ik zelf ook pas gelukkig. Maar omdat er iemand dan boos of verdrietig is heeft dit effect op iedereen waardoor er altijd iemand ongelukkig of verdrietig is. En nu ben ik er achter gekomen dat er eigenlijk helemaal niemand aan mij vraagt hoe het met me gaat, en ik zelf helemaal niet weet hoe ik me er over voel. Ik ben boos op beide ouders maar ook weer niet, want het zijn je ouders. Ik neem het ze kwalijk dat ze mij in deze positie hebben gezet en weet niet waar ik goed aan doe. Ik word er zelf erg individueel van, wil alles zelf doen en ook het idee dat ik alles zelf moet doen, want dan kan niemand je pijn doen of teleurstellen. Ik weet me de laatste tijd gewoon even geen raad meer omdat ik me ook niet volledig kan afzonderen omdat ik wel verantwoordelijkheid voel, maar dus wel eke keer word teleurgesteld.