Hey, mijn ouders zijn niet samen maar me vader staat niet op me geboorteakte dus technisch gexien heb ik geen vader. Ookals heb ik wel contact met hem. Ik woon nu bij me moeder en ik ben superongelukkig hier. Ik hou niet van deze buurt en ik hou ook echt niet van deze school. Mijn moeder wilt absoluut niet verhuizen. Maar ik word helemaal gek van deze plek dat ik er soms aan denk me eigen leven te beëindigen want ik ben dood ongelukkig. Mijn zus is 21 en ik wil graag bij haar gaan wonen. En zij wilt ook graag dat ik bij haar woon. Alleen gaat me moeder dat nooit toelaten. Is het mogelijk dat d.m.v jeugdzorg of een maatschappelijk werker erbij te betrekken dat het toch lukt zodat ik uiteindelijk bij me zus kan wonen?

Hey, mijn ouders zijn sinds mijn 15de verjaardag definitief gescheiden. Omdat mijn vader alcoholist is heb ik na een hele tijd besloten om geen contact meer met hem te hebben. Helaas stuurt hij mij nog wel allemaal whatsapp berichtjes enzo alsof er niks aan de hand is. Ook mijn oma nodigt mijn vader de hele tijd bij kerst en alle verjaardagen. Ik ben daarom al een paar keer niet naar verjaardagen enzo geweest omdat ik mijn vader niet wil zien. Ik wil wel weer heel graag naar de verjaardagen enzo maar dan wel zonder m'n vader. Wat moet ik nu doen?

Mijn ouders zijn net gescheiden en ik heb het gevoel dat mijn wereld is ingestort. Waarom moet dit nou bij mij gebeuren? Ik voel me erg raar en ben constant aan het huilen. Daarnaast zit mijn hoofd heel erg vol. Ik weet soms gewoon niet wat ik moet denken. Is dit nou de beste oplossing? Ik weet het niet. De ene zegt dit de andere zegt dat. En op school houdt niemand rekening met me. Het is allemaal zoveel voorral nu ik in groep 7 zit. Het is veel leren, de entreetoetsen heb ik net achter de rug, ik moet 2x per week huiswerk maken, ik maak veel muziek en heb al theorie. De scheiding kan er dan ook nog wel bij. Weet iemand hoe ik hier mee om moet gaan?

Beste lezers, Ik (16/17 jaar.) zit al een tijdje ergens mee, en ging op het internet opzoek naar mogelijke tips die mij konden helpen. Daarom dit bericht, zodat mensen hun ervaringen misschien kunnen delen met mij :) Mijn ouders zijn onderhand nu 8/9 jaar gescheiden en nog steeds loopt niet alles soepeltjes. Ik woon bij mijn moeder en om de week ben ik een weekend bij mijn vader. Eerst had ik nergens last van , ik was Jong en sprak niet veel af met vrienden ik zat tenslotte nog op de basisschool. Maar nu ik de leeftijd heb bereikt waarin ik wil uitgaan en staan waar ik wil, stapelen de problemen zich veel meer op. Ongeveer 5 jaar geleden kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, allemaal super leuk, alleen het nadeel was dat mijn vader besloot om met zijn nieuwe 'gezinnetje' een stuk verder weg te gaan wonen. En wat ik dus al zei dat was eerst geen probleem , maar hoe ouder ik werd hoe erger ik het vond om weer een vakantie of een weekend niets te kunnen doen met vrienden omdat mijn vader geen ' Taxibedrijf' is, zoals hij dat dan zelf noemt. En zijn kant snap ik ook zeker, hij moet telkens heen en weer rijden en heeft te maken met nog meer kinderen,en natuurlijk wil ik hem blijven zien (want als ik thuis wil blijven , denkt mijn vader dat alles beter is bij mij moeder. ) Alleen ik ben nu jong en heb ook geen rijbewijs, en wil toch de dingen kunnen doen die vrienden ook doen! Kan jij me helpen? X

Mijn ouders zijn al drie jaar gescheiden. Mijn broertje is 15, zusje 17 en we wonen meestal samen bij mijn vader. Allemaal maken ze een puinhoop van het huis, niks niet opruimen of schoonmaken. De kasten puilen uit van de rommel en ik maak de hele tijd maar schoon, waarna het hun niks kan schelen hoeveel moeite ik erin stop (ik ben nu aan het afstuderen aan het hbo). Vandaag heb ik de hele bijkeuken met 5 kasten volledig opgeruimd. Mijn broertje komt thuis en na geeneens 3 uren ligt er troep in de kasten: Ik had alles mooi gesorteerd en nu liggen er weer schroevendraaiers naast de maandverband.. Grrr! Ik tegen mijn vader dat hij ze tot verantwoording moet roepen maar net zoals altijd hoor ik weer; 'ze luisteren toch niet'. Zelf mag ik ook niks zeggen want dan wordt er toch wel weer gezegd door hen dat ik mijn 'bek' moet houden.. Praten heb ik 101x geprobeerd maar ik kan niet alleen aan het stuur staan, er is ook geen andere bemiddeling die voor mij op kan komen. Advies is welkom want dit is waanzin!!

Mijn ouders zijn zomervakantie 2015 gescheiden, mijn vader had al binnen 2 weken zijn nieuwe vriendin aan ons voorgesteld! dat is heel snel! Vorig weekend zouden we naar een camping gaan met mijn vader nieuwe vriendin en mijn broer en broertje, Het ging dus compleet anders!! we moesten met zijn vieren achterin. Dat mag niet en wilde niet, want we doen het vaker en het is gevaarlijk! mijn vader kwam me dus ophalen, en mijn (stief)zusje zat ook achterin, maar niemand wist het:(. toen besloot ik om thuis te blijven, mijn moeder pakte mijn spullen uit de achterbak, maar mijn vader drukte de klep meteen weer dicht. Toen (trok) nam mijn moeder me een hand om naar binnen te gaan, trok mijn vader me aan mijn andere arm... ik vond het echt niet leuk, toen ben ik samen met mijn moeder thuis gebleven en de rest ging weg... ondanks al dit gedoe heb ik wel een leuk weekend gehad maar, ik zit soms nog te piekeren over dit avontuur... wat vinden jullie van mijn keuze?...

Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon bij mijn vader. De situatie bij mijn vader thuis is helemaal niet fijn! En bij mijn moeder kan ik niet wonen door te weinig woonruimte. Maar ik wil wel heel graag weg uit huis bij mijn vader. Ik ben 1 januari een eigen zaak begonnen dus ik zit financieel niet heel goed. Wat moet en kan ik doen?

Hoi lezers, Afgelopen zomer in 2015 hebben mijn ouders besloten om te gaan scheiden. Daarvoor hadden ze ook al vaak ruzie. Nu is het zover dat ik keuzes moet gaan maken. Waar wil ik het liefste heen? En hoe wil ik dat gaan doen? Ik heb werkelijk geen flauw idee! Ik word heen en weer geslingerd met mijn gevoelens en als ik eraan denk wat ik wil dan voel ik me ontzettend schuldig. Ook al weet ik dat dit niet mijn schuld is. Wat de plannen zijn? Nou allereerst dringt mijn vader er op aan dat ik nu moet weten wat ik wil als het gaat om de dagen bij wie ik ben zodat hij dat vast kan leggen. Ik begrijp het gewoon niet... Gaat dit hem dan om geld? Ik vind het al moeilijk zat en dan doet hij dit. Het geeft een enorme druk. Ik snap gewoon niet waarom er ineens zo haast mee is? Hij gaat tenslotte toch in mijn ouderlijk huis als mijn moeder er uit is. Want zij kan dit niet betalen, mede doordat mijn vader niet veel bijstaan in de financiën die voor ons van belang zijn. Mijn moeder betaalt bijna alles namelijk. Het andere plan is dat mijn moeder waarschijnlijk wil verhuizen naar het huis van haar vriend. Het vervelende is dat het zeker niet om de hoek is. Hij woont in Gendringen, ligt bij Doetinchem en ik woon in Gelderland. Weet wel bijna zeker dat ze dit plan doorzet omdat dit ook ligt aan het geld. Ze was dan nog niet zo zeker om hier in de buurt wat te gaan zoeken, wat ik zelf voorstelde. Zo laat ze mij geen keus eigenlijk om te kijken wat ik zelf wil. Zij heeft haar keuze al gemaakt. Ik vind het ontzettend moeilijk om een keuze te maken want ik ben liever bij mijn moeder dan mijn vader. Ik krijg ook vaak genoeg te horen van mijn vader dat hij wil dat ik vaker kom aangezien ik nu om het weekend bij hem ben. Hij zou willen dat ik week om week kwam. Aangezien ze deze plannen willen gaan doorzetten maakt mijn moeder zich ongerust. Ze is bang dat ik haar niet zou willen zien, terwijl ik juist graag bij haar ben en ze dat ook best weet. (zeg ik wel vaker namelijk) Ik weet het gewoon niet, daarom ben ik met mijn moeder erover gaan praten. Zei zij dat ik het zelf moest weten maar dat week om week misschien een optie zou kunnen zijn als ze gaat verhuizen. Het vage is dat ze het nu helemaal verschrikkelijk vind als ik dit zou doen terwijl ze het eerst voorstelde. Je begrijpt wel, daar had ik geen boodschap aan. Dus ben ik op school met mijn coach(mentor) over mijn situatie gaan praten. Zij dacht toen aan een psycholoog. Maar dat is juist NIET wat ik wil, want dat voelt alsof het iets heel groots is. Het lijkt mij gewoon niet fijn. Toen verwees ze mijn door naar het SAB. (Studieadvies bureau). Bij mijn school op het MBO noemen ze dit zo voor als je problemen hebt met leren etc. Daar heb ik gepraat met een orthopedagoog die daar zit en dat is mij eerst wel goed bevallen. Maar nog steeds, zelfs na er met beide over gepraat te hebben weet ik niet wat ik moet. Het enige wat ze mij kunnen zeggen is dat ik dan voor mijzelf moest kiezen. Dus had ik een schema gemaakt met plussen en minnen voor als ik met mijn moeder mee zou gaan naar Gendringen en als ik bij mijn vader zou blijven. Alsnog heb ik daar zo mijn bedenkingen over want het helpt mij niet.. Mijn gevoel dat ik mijn ouders pijn zal doen overwint het helaas. Ik weet het gewoon even niet... Het is enorm lastig omdat ik mijn ouders geen pijn wil doen, me schuldig voel en ze mij eigenlijk ook heen en weer slingeren in mijn gevoelens doordat ze op mij in praten. Hoe kan ik dit nu goed aanpakken? En hoe kom ik van mijn schuldige gevoel af?

mijn ouders zijn nu 2 jaar uit elkaar en ik woon bij allebij, mijn ouders wonen ver van elkaar vandaan en ik kan nooit heen en weer rijden als ik mijn oplader of kleren ofzo ben vergeten.. daarom wil ik graag bij een iemand wonen nouja eigenlijk èèn huis want tussen mijn ouders ga ik niet kiezen. het probleem is dat dit niet mag van mijn ouders. terwijl ik ben 15 dan zou dat toch moeten kunnen

Mijn ouders zijn net een half jaar geleden gescheiden en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik woon bij mijn moeder en slaap 1 keer per week bij mijn vader en eet er twee keer per week. Ik weet dat mijn vader er heel eeg mee zit dat ik niet zo vaak langs kom maar ik ben gewoon liever bij mijn moeder. Wat kan ik er aan doen dat ik me minder schuldig daarover voel?