Hoi, Ik wil gewoon even mijn verhaal kwijt. Mijn ouders zijn nu ongeveer al zo een 6 jaar gescheiden. Maar ik wordt echt gestoord van deze situatie. Toen mijn ouders gingen scheiden, zat mijn vader al een datingsite. Wij wisten toen nog niet eens dat ze uitelkaar gingen. Hij leerde een Belgische vrouw kennen, eerst woonde hij nog wel in de buurt. Maar doordat zij een eigenwinkel heeft in België is hij daar heen gegaan. Mijn moeder was het niet eens met dit besluit, en is naar de rechter gegaan. Deze zaak hadden we 'gewonnen' maar hij besloot alsnog te gaan verhuizen. Toen hij eenmaal in België woonde, ging hij in hoger beroep, daaruit kwam dat hij toch wel mocht gaan verhuizen, hij vertelde dat hij in deze zaak psychishe problemen had, en deze problemen kun je niet controleren, dus de rechter had geen andere keus dan hem te laten gaan. Nou toen we eenmaal daar kwamen om het weekend begon het gezijk. Me stiefmoeder was echt een heks, ze sloot me zusje op in de kelder, we krijgen hele rare straffen. Ook praatte ze niet meer tegen me. We mogen niet naar de zelfde wc als haar, ook mogen we niet meer in de normale badkamer en krijgen wij ander 'goedkoper' eten dan dat zij dat krijgen. Het hele huis hangt vol met foto's van haar familie en mijn vader, maar er is geen enkele foto van ons. Onze verjaardagen worden niet gevierd, en verder had ik daar geen enkele vriendin. Ik moest stoppen met mij sport, ik deed deze sport op hoog niveau maar ik kon niet altijd het weekend komen. Toen is het een keer uit de hand gelopen en heeft mijn moeder gezegt dat hij ons niet meer op hoefde te halen. Toen is hij naar de rechter gegaan, omdat hij vond dat me moeder dit niet zomaar kon bepalen. Ik was toen de tijd 12 jaar, en ik mocht ook mijn woordje doen in de rechtbank. Dit heeft geen enkele zin gehad, want ook deze rechtzaak verloren we. Maar doordat de kosten van een advocaat best wel hoog waren, konden we niet in hogerberoep gaan toen die tijd. De uitspraak was, dat wij (zusje, broertje en ik) om het weekend naar me vader moesten. Als onze moeder ons thuis hielt kon me vader naar de rechtbank gaan, hij kon het daar dan zeggen en dan moest me moeder een boete betalen. Wij kregen als het ware een dwangsom op ons hoofd. De ruzies tussen mijn vader en mij werden steeds meer en meer. Toen wij voor het eerst weer naar hem gingen in 4 maanden, hoorde we dat me stiefmoeder zwanger was. Nadat mijn broertje was geboren, werd hij alleen maar voorgetrokken, wij gingen bijvoorbeeld nooit op vakantie met mijn vader, maar nu gaat hij al die tijd wel gewoon op vakantie met zijn nieuwe gezin, hij krijgt veel cadeautjes en is het prinsje. We stonden neit eens op het geboortekaartje, en al helemaal niet op de kerst kaarten. Doordat me oom en tante nooit zijn geweest op de geboorte van me nieuwe broertje heeft me vader geen contact meer met ze, wij dus ook niet. Totdat er opeens een erge ruzie uitbrak tussen mijn opa en oma me vader en mij en me zusje. Me opa en oma zijn erg beïnvloed door me vader. En zegt dat wij slechte kinderen zijn etc. Me vader had me meoder een mailtje gestuurd met daarin dat hij mij en me zusje nooit meer wilt ophalen. Alleen me broertje mag nog komen. Me broertje gaat er nu nog wel heen, maar hij word alleen maar omgekocht met cadeautjes door me vader. Ik kan me daar echt mate loos aan irriteren. Het is nu een jaar geleden dta ik hem voor het laatst gesproken heb. Iedereen verklaard hem voor gek dat hij die vrouw boven zijn echte kinderen kiest. Alleen heeft hij nog geen spijt gehad. Hij heeft gezegt tegen me moeder dat hij haar het leven zuur gaat maken, en dat doet hij nu nog. Me opa van die kant ligt bijvoorbeeld nu in het ziekenhuis en is niet meer te genezen, hij heeft het ons nog niet verteld, maar doordat ik weer contact heb met me andere oom en tante weet ik dit. Ja het is een lang verhaal, maar ik word echt gestoord van deze man. En dit is nog niet eens alles van wat ik heb doorstaan daar.

Hallo Mijn ouders zijn nu ongeveer 9 jaar gescheiden. Ik weet er dus niet veel meer van toen het gebeurde. Alleen dat ik moest huilen. Na de scheiding ging het niet zo goed met mijn moeder, ze was heel erg depressief. mijn vader had nog het oude huis en wij (moeder,ik,2 broers) waren naar een ander huis. Mijn vader leerde iemand kennen en hertrouwde. hij ging bij mijn stiefmoeder wonen. Door wat problemen heeft hij geen alimentatie betaald tot 4 jaar geleden. Nu moet hij nog heel veel geld betalen aan mijn moeder terwijl hij niet veel inkomsten heeft. Mijn ouders kunnen niet eens meer samen in een ruimte zijn zonder ruzie. Mijn oudste broer haat hem en heeft hem zelfs een keer geslagen. Mijn andere broer en ik gaan nu ongeveer om de 3 weken een weekend naar hem toe. Dat is wel fijn en een keer rustig. Thuis bij mama is het meestal niet zo gezellig, en als mijn moeder boos is reageert ze dit meestal af op ons. Ze zegt; ga dan toch naar je vader daar heb je het toch zo goed. En zo zegt ze nog veel meer dingen die nergens op slaan. Ik heb het liever niet over mijn vader bij mam en andersom. Ik wil geen partij kiezen voor mijn moeder of vader. X.

Hi. Gewoon even mijn verhaal kwijt, en hopelijk hebben jullie wat advies. 2 jaar geleden hoorde ik tijdens een ruzie tussen mijn ouders dat mijn vader had gezoend met een ander. Ik vroeg ernaar en kreeg als enige van de kinderen te horen wat er aan de hand was. Moest het maar geheim houden, want het was een vergissing en het zou het huwelijk sterker maken. Het was voor mij erg moeilijk om hem dit te vergeven, maar uiteindelijk kwam ik er overheen. 7 maanden later (nov 2011) zag ik mijn moeder huilen, en ik wist gelijk hoe ver het was. Ze vertelde me dat hij weer was vreemdgegaan (met dezelfde vrouw), en dit keer werd het ook mijn broertjes en zusje verteld. Er werd gezegd dat hij twijfelde. Hoe kun je nu twijfelen tussen je vrouw en 4 kinderen, en een of ander wijf (ook moeder van 4 trouwens). Dat weegt toch nooit tegen elkaar op? Het was ook niet dat hij niet van mijn moeder hield zei hij, maar hij hield meer van die ander. Ik kon het allemaal niet geloven, voelde me verraden. Hij had me beloofd dat het goed zou komen, en dat hij een stomme fout had begaan, en dan flikte hij dit. Ik verwachtte dat het allemaal goed zou komen, het was gewoon een midlifecrisis. Niet dus. 2 weken later kwamen mijn ouders mij opzoeken en vertelde hij dat hij voor haar koos. We gingen uit eten, en 's avonds reden ze weg. Ze wilden het in eerste instantie gelijk ook aan mijn zusje vertellen via skype (ze zat voor een jaar in het buitenland, en was net 2 mnd weg), maar dat was me te veel. 3 dagen later vertelde hij alsnog over de skype aan haar, dat hij weg ging. Binnen 2 weken waren ze bij elkaar ingetrokken. Ik besloot toen dat het contact maar even wat minder moest worden. Hij kwam nog wel met kerst, maar ik zei dat ik moest leren. Kreeg nog een paar mailtjes van m, en wat smsjes, maar reageerde er steeds minder op. Kon en kan m niet in de ogen kijken. Het is zo raar. Ik wil een vader, maar niet deze man. Die ik niet meer terug ken. Hij was altijd zo trouw, echt de man van wie je het niet zou verwachten. Had het echt nooit van hem verwacht. We grapten ook altijd dat als iemand een nieuwe vlam zou vinden het mijn moeder zou zijn. Mijn moeder is nu een wrak. Net als al dr kids het huis uit gaan (behalve een nakomertje dan), laat de lafaard haar in de steek. Hij is ook nog eens 2u hiervandaan gaan wonen. Dat kwam voor haar kinderen(even oud) beter uit. Het is duidelijk wie er belangrijker is. Mijn moeder vertelt me alles over dit gezeik. Wat ze voelt, wat hij nu weer heeft gedaan, dat ze het niet aan kan etc. Ik word gek. En ik verwijt hem dat allemaal. Het voelt alsof ik als oudste verantwoordelijk moet zijn. Hij laat ons in de steek, dus tja dan moet iemand het toch overnemen. Maar dat is zo moeilijk aangezien ik 3u van thuis woon. Als ik dan thuis ben, gaat elk gesprek met mijn moeder daarover. Het wordt al ietsje minder, maar het blijft ongemakkelijk. Wordt ook steeds bitser tegen mijn moeder als ze weer over begint. Dan zeg ik oh, en dan is het wat mij betreft klaar. Daarna voel ik me ontzettend schuldig, en dan vraag ik toch maar door. Ik heb mijn vader nu al 7 maanden niet gesproken. Ik wilde hem niet bij mijn 21e verjaardag hebben, mijn vader wilde ik wel, maar niet deze man.. Ik heb dit jaar niet eens een gelukkig nieuwjaar smsje gehad van hem. Hij probeert het niet meer.. Weet waarschijnlijk niet wat hij met me aan moet, en is bang. Hij heeft als smoes dat hij mijn examenperiode niet wil verstoren (zei hij tegen mijn zusje. De rest heeft wel contact met hem). Maarja als hij nou vaker had gesmst, dan zou het niet zo'n schok zijn als ik dan eindelijk weer iets van hem hoor. En op zich wil ik wel contact, maar dat betekent dan alles goed zou zijn voor hem, en dat wil ik niet. Hij moet voelen wat hij heeft aangericht, wat hij ons doet voelen. Bovendien zou het mijn moeder veel verdriet doen. Ik weet dat ik het voor mezelf moet beslissen, ik weet ook dat ik daar later spijt van ga hebben, maar op dit moment is het te moeilijk om hem te zien en spreken. Soms vind ik het ook wel zielig voor hem. Wat als hij super veel spijt heeft. Dan heeft hij zijn hele leven overhoop gehaald voor niets. Dan heeft hij helemaal niks meer. En hij had alles. Voor zover we weten hebben we maar 1 leven. Dan gun je het je medemens toch om gelukkig te zijn? Maar dan vraag ik mezelf weer af, hoe hij voor dat ene beetje geluk extra, het leven van 10 mensen (moeder + kids, en man van haar +kids) zo moeilijk kan maken. Vaak denk ik, zodra de rest van het gezin weer gelukkig is, als mijn moeder een nieuwe toekomst heeft gevonden, dan kan ik het vergeten (maar nooit vergeven, je weet wel). Maar dat zal lang duren. Ik weet het gewoon allemaal niet.. Pff wat een tekst, lucht wel op. Klopt volgens mij geen steek van de opbouw, maar ach. Flinke jankpartij tussendoor, maar t gaat weer. Hebben jullie dat ook vaak? Dat je spontaan in huilen uitbarst? Lieve groetjes.

Hallo lezer, Mijn ouders zijn nu bijna 13 jaar gescheiden. Mijn vader kreeg namelijk een onechtelijk kind. Een jaar na de scheiding trouwde hij met de moeder van zijn kind en ondertussen was er al een tweede kind. De eerste jaren verliepen prima. Toen ik twaalf was en ik in de tweede brugklas zat, ging het fout. Ik kreeg flinke ruzie met mijn stiefmoeder. Met als gevolg dat ik en mijn stiefmoeder elkaar vier jaar niet hebben gezien of gesproken. Na mijn eindexamen probeerde mijn vader het weer goed te krijgen tussen mijn stiefmoeder en mij, we zouden samen op vakantie gaan. Maar hier ging het ook weer fout. Dit is ook alweer twee jaar geleden, met geen contact. Door dit geruzie zie ik mijn vader nauwelijks. En eerlijk gezegd, ik heb er geen behoefte meer aan! Hij koos voor haar in de ruzies en heeft nooit de moeite genomen om mijn zusje en mij goed op te nemen in zijn gezin. Wij vielen eigenlijk vanaf moment 1 buiten de boot. We moeten ons voorstellen als de kinderen van, weinig mensen kennen ons als ‘de kinderen van’. Ik ben overigens niet de enige die ruzie heeft met mijn stiefmoeder, de familie van mijn vaderskant kan ook niet omgaan met haar houding. Maar door dit gedoe bouw ik een muur op. Mensen kunnen mij moeilijk ‘doorgronden’. Dit hoor ik zo vaak, ik probeer mezelf ook opener op te stellen. Maar ik ben vaak ‘teleurgesteld’, je wordt in de steek gelaten (om maar iets te noemen). Door die muur ben ik ook een achttienjarige die geen relatie heeft gehad tot nu toe. Ik durf ze simpelweg niet aan te gaan, bindingsangst zou ik het bijna noemen. Maar als mensen te dichtbij komen (figuratief) duw ik ze weer weg. En dat ben ik nu eigenlijk wel SPUUGZAT! Maar ik kan mezelf niet veranderen. En het lukt me ook echt niet. Maar is dit herkenbaar? En hoe en wat zou ik kunnen doen? Die muur moet worden afgebroken.

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(