Hoe is het om in een ander huis te wonen?

Wat is de meest gebruikelijke tijd/dag om te wisselen van je vader naar je moeder bij een week op/week af rooster?

Vandaag had ik een gesprek met mijn moeder waarin ze aangaf dat er verschillende momenten zijn geweest waarop ze mijn vader het liefste had willen vermoorden. Ik gaf in dat gesprek aan dat ik het moeilijk vond om dat te horen en dat ik me zorgen maak over verjaardagen in de toekomst, of als ik ooit een kind krijg. Of ze dan wel komt, enzo. Ze zei van wel, maar zei ook dat ze dan heel erg hoopte dat mijn vader er niet zou zijn. Ik zei daarop dat het voor mij juist mijn allergrootste wens is dat mijn ouders er op zo'n momenten allebei zijn. Dat ik niet verwacht dat ze vrienden worden of gesprekken met elkaar hebben. Maar dat ik niets liever wil dan dat ze er gewoon allebei zijn. Ze zei dat ze hoopte dat er weinig momenten waren dat ze er allebei zijn. Dat ze nooit zal vergeten wat hij haar doelbewust heeft aangedaan. Dat hij haar kapot heeft gemaakt. En meer haat. Ik voel me zo intens verdrietig. Ik wil gewoon dat de haat stopt, maar ik ben bang dat dat nooit gaat gebeuren.

Hoi! Ik ben Rosalie! De moeder van mijn vriend heeft een huis in *** waar we vaak naartoe gaan. Ik heb daar alleen helemaal geen vrienden . Hierdoor voel ik me daar vaak alleen. Heeft iemand een idee om vrienden te maken?

Ik ben Lucas en mijn ouders zijn gescheiden en ik kan er met niemand over praten

Hoe kan ik afleiding zoeken als ik papa mis

Hii, mijn ouders zijn nu ongeveer 2 jaar gescheiden en ze hebben allebei een eerste nieuwe partner. Het gaat nu om mijn vader en zijn (ex)vriendin want het is dus sinds vorige week uit. Ze hadden bijna half jaar een relatie en zij had ook twee kinderen en ze kwamen wel bijna elke week langs en andersom. Het was wel gezellig vaak en het kwam best wel onverwachts dat het uit was. en het is gewoon een beetje raar dat we ze nu helemaal niet meer zien enzo. Heeft iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan? alvast bedankt xx

hoi mijn ouders zijn nog niet zo lang gescheiden. Een paar maanden schat ik. Er is een mevrouw bij mijn vader waar we het gezellig mee hebben maar ik weet niet zeker of het nou de vriendin van mijn vader is of niet. Hij zei dat ze elkaar wel leuk vinden maar geen verkering hebben. Dat is nu ook al een tijdje geleden. Ik vind het lastig om dan te gaan vragen aan mijn vader of ze verkering hebben

last hebben van het missen hoi ik heb veel last van het missen. ik huil vaak en vind het niet leuk om te logeren. ik wil dan graag naar huis. ik ben ook vaak naar huis gegaan. bij mijn vriendinnen . maar ook bij familie. ik vind het niet fijn om mama en papa te missen. als ik bij mama ben mis ik papa en andersom. mama zegt dat het helpt om te schrijven in mijn dagboek. dat heb ik geprobeert maar dat werkt bij mij niet zo goed. ik mis mama en papa vaak in de avond. dan vind ik het moeilijk om in slaap te komen. Papa en mama zijn al meer dan 5 jaar gescheiden. heeft iemand misschien een tip. groetjes frank.

Hoi, Op jonge leeftijd, 5 a 6 jaar oud, zijn mijn ouders gescheiden. Hoe dat allemaal verlopen is kan ik me niet goed meer herinneren. Wat mij bij staat is dat ik en mijn broers de helft van de week bij de ene en de andere helft bij de andere ouder woonde. Ik trok me voornamelijk altijd van mijn vaders mening heel veel aan en dacht daarom dat ik een hele speciale band had omdat het voor mij heel diep voelde. Dit leidde regelmatig tot flinke schuldgevoelens, als ik dingen deed of dacht die niet overeenstemde met wat mijn vader vond of wilde. Nu, meer dan 20 jaar na de scheiding, begin ik op te merken dat die speciale band voornamelijk gebaseerd was op het tevreden willen stellen van mijn vader, koste wat kost. Een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van mijn vader. Dit heeft ertoe geleid dat ik mijn leven tot nu toe heb ingericht op basis van een beeld dat ik heb over hoe mijn vader het graag zou zien. Dit inzien alleen al werkt als een heuse verlichting, een last van mijn schouders omdat ik nu geen rekening meer hoef te houden met dat wat mijn vader en in principe ieder ander ervan vindt. Overigens is dit niet iets wat ik iemand kwalijk neem, noch mijn ouders, noch mezelf. Het is immers een samenspel van omstandigheden waarin dit tot stand is gekomen en niemand heeft dat bewust op deze manier vormgegeven. Wilde dit bericht ten minste delen om het van me af te schrijven en mogelijk helpt het andere bij herkenning van vergelijkbare gevoelens. Groetjes,