Hallo allemaal, Mijn ouders hebben de laatst tijd veel ruzie en mijn moeder zegt dat ze niet meer van mijn vader houdt. Een scheiding is nog niet helemaal zeker, maar ik wil graag weten waar ik aan toe ben. Zou het voor mij mogelijk zijn om een tijdje bij een vriend te gaan wonen, stel dat mijn ouders uit elkaar gaan. Ik zou dan gewoon even niet bij een van beiden willen zijn. Ze zijn olgens de wet niet getrouwd, maar al wel heel lang samen, dus komt er in principe geen rechter aan te pas. Alvast bedankt

Hoi,ik ben nikki Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden,al vanaf toen ik 1 jaar was.Ik ging om het weekend naar mijn vader tot om een gegeven moment vond ik het niet meer leuk dus ging ik ook niet meer heen.Na ongeveer twee jaar ging ik weer een weekendje heen,en daarna gingbik weer een jaar niet heen. Nu ben ik afgelopen week een week naar me vader geweesd en het was super leuk! Ik wil nu ook weer veel vaker naar me vader maar mijn moeder vind dat raar. Ook vind ik het leuker bij mijn vader!!En zou ik ook bij hem willen wonen. Ook later als ik ga studeren wil ik ook bij hem studeren! Wie kan me advies geven? Ps. Mijn vader woont in gouda en ik in hoorn

Hoi,ik ben nikki Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden,al vanaf toen ik 1 jaar was.Ik ging om het weekend naar mijn vader tot om een gegeven moment vond ik het niet meer leuk dus ging ik ook niet meer heen.Na ongeveer twee jaar ging ik weer een weekendje heen,en daarna gingbik weer een jaar niet heen. Nu ben ik afgelopen week een week naar me vader geweesd en het was super leuk! Ik wil nu ook weer veel vaker naar me vader maar mijn moeder vind dat raar. Ook vind ik het leuker bij mijn vader!!En zou ik ook bij hem willen wonen. Ook later als ik ga studeren wil ik ook bij hem studeren! Wie kan me advies geven? Ps. Mijn vader woont in gouda en ik in hoorn

Aan iedereen die geen gescheiden ouders heeft en iedereen die wel gescheiden ouders heeft. Aan de ouders die gescheiden zijn en aan de ouders die nog samen zijn. Aan de ouders die het kind verwaarlozen en aan de ouders die het kind vertroetelen. Ik ben Yara, ik ben net als heel veel jongens en meisjes een doodnormale tiener. Toch is er iets dat mij anders maakt. Ik heb ouders net als ieder kind. Om precies te zijn heb ik gescheiden ouders net als veel kinderen. Maar ik heb geen normale gescheiden ouders. Mijn ouders hebben een vechtscheiding. Dat houdt 'wonen bij een van je ouders' in. Dat houdt '6 rechtszaken en en nog steeds niet goed' in. Dat houdt 'jezelf afvragen wie je kan vertrouwen en wie er liegt' in. Het is grappig want ik heb alles meegemaakt met mn ouders. Ik heb ouders gehad die gelukkig waren en ik heb ouders gehad die ongelukkig waren. Ik heb ouders gehad die samen waren en ik heb ouders gehad die gescheiden zijn. Ik ben verwaarloosd en ik ben vertroeteld. Na dit alles ben ik geen gelukkiger persoon. Dus voor alle ouders die willen scheiden een tip. Hou of je bek en doe alsof je gelukkig bent of scheidt goed. En als je geen van beide wilt/ doet, denk aan de kinderen. Want een vechtscheiding maakt het kind geen gelukkiger persoon.

Aan iedereen die geen gescheiden ouders heeft en iedereen die wel gescheiden ouders heeft. Aan de ouders die gescheiden zijn en aan de ouders die nog samen zijn. Aan de ouders die het kind verwaarlozen en aan de ouders die het kind vertroetelen. Ik ben Yara, ik ben net als heel veel jongens en meisjes een doodnormale tiener. Toch is er iets dat mij anders maakt. Ik heb ouders net als ieder kind. Om precies te zijn heb ik gescheiden ouders net als veel kinderen. Maar ik heb geen normale gescheiden ouders. Mijn ouders hebben een vechtscheiding. Dat houdt 'wonen bij een van je ouders' in. Dat houdt '6 rechtszaken en en nog steeds niet goed' in. Dat houdt 'jezelf afvragen wie je kan vertrouwen en wie er liegt' in. Het is grappig want ik heb alles meegemaakt met mn ouders. Ik heb ouders gehad die gelukkig waren en ik heb ouders gehad die ongelukkig waren. Ik heb ouders gehad die samen waren en ik heb ouders gehad die gescheiden zijn. Ik ben verwaarloosd en ik ben vertroeteld. Na dit alles ben ik geen gelukkiger persoon. Dus voor alle ouders die willen scheiden een tip. Hou of je bek en doe alsof je gelukkig bent of scheidt goed. En als je geen van beide wilt/ doet, denk aan de kinderen. Want een vechtscheiding maakt het kind geen gelukkiger persoon.

hoi , mijn vader dwingt mij om met hem te praten. ik vind het dan ook moeilijk om nee te zeggen. ik vind het vervelend dat het vervolgens soms ook moet. ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen?

Mijn woonsituatie is stres. Mijn broertje uit zijn woede op mij en mijn moeder en kan dus heel lelijk doen. Mijn moeder eet niet meer wat te doen. Ik ben van streek en weet zelf ook nit meer wat te doen terwijl mijn vader in engeland zit met zijn vriendin. Die vriendin denkt dat ze alles kan en wilt ook graag onze moeder spelen (dus een probleem). Dit was mijn verhaal zo ver

Hoi mijn ouders zijn gescheiden. Ze gingen scheiden toen ik bijna 1 jaar was. Mijn vader drinkt. Als ik bij hem ben drinkt hij ook. Tegen mij doet hij altijd heel gemeen en hij doet of ik een stuk vuil ben. Als er iemand met mij mee gaat doet hij altijd leuk en aardig tegen hun maar niet tegen mij. Als hij te veel drinkt wordt hij meestal heel boos als er iets mis gaat en dan word hij snel boos en gaat dan met de deuren gooien vloeken en schelden. Hij heeft mij zelf gelukkig nog nooit geslagen. Maar hij zegt visiek wel dingen tegen mij waardoor ik me minder voel als hem. Hij kan me zo naar de grond praten. Als ik er iets van zeg zegt hij dat ik niet van hem kan winnen en dat hij veel beter is als mij. Ik was alleen bij hem en ik was aan het wachten op mijn eten en toen had ik ook mijn mening gezecht die hij niet leuk vond. Hij smeet mijn eten op tafel sloeg met de deuren en toen knapte er iets vanbinnen bij mij ik stond op begon te schreeuwen iets van dat ik er klaar mee was ofzo en rende langs hem heen naar buiten. Ik was bang. Omdat ik weet waar hij toe in staat was. (Achter mij aankomen) ik huilde en verstopte mezelf en belde mijn moeder. Mijn vader bleef me bellen maar ik wilde hem niet spreken omdat hij door de telefoon schreeuwde kom naar huis. Mijn moeder kwam met de auto mij halen. Alleen ik had mijn tas met spullen en mijn beugel nog binnen bij me vader liggen. Mijn moeder belde mijn vader op en vroeg of de spullen opgehaald konde worden maar mijn vader zij als je dat doet vlieg ik je naar je strot. Mij zou die niks aan doen maar mijn moeder wel. Ik nam de telefoon over en zij tegen hem, ik kom pas weer als je stopt met drinken. Uiteindelijk heeft het 3 dagen geduurd voordat ik mijn tas had. Uiteindelijk is dit goed gekomen en ging ik weer naar hem toe. Maar ik zag ietsje verbetering. Toen ging hij weer te veel druk op mijn schouder leggen. Ik kwam bijna niet meer omdat ik bang was en als ik ging moest mijn vriend mee want ik durfde niet alleen. Mijn vriend werdt normaal behandeld en ik niet. Dat viel mijn vriend op. Hij eiste dat ik vaker kwam hij zij je vader is niet belangrijk he. Ik zal alvast mijn graf graven dan hoef ik hem alleen maar dicht te gooien enz. En als ik dan bij hem kwam was het wie ben jij heb je 3 jaar niet gezien hoe heet je ookal weer. Terwijl t een paar weken waren. Ik werk en ga naar school en toch probeerde ik tijd te maken maar dat werd niet gewardeerd. Nu met kerst wilde ik t bij mijn moeder en mijn vriend vieren dat vond hij geen probleem hij zij "boeien" als je nieuwjaarsdag maar wel komt. Mijn oma is dan jarig zijn moeder. Alleen daar wil die niet meer mee in contact komen. Maar ik wil wel naar mijn oma en dat heb ik ook gezecht. Zijn antwoord was ik ben toch wel belangrijker zeker. Toen was er nog een beetje ruzie en toen moest ik huilen we waren aan het bellen maar ik kon het niet meer dus had opgehangen. Hij zij dat alles mijn schuld was. Sinds vorge week niks meer van hem gehoord zelfs niet bij kerst. Ik voel me schuldig omdat hij alleen is en ik voel me schuldig dat ik niet bij hem ben omdat hij alleen is. Dat is zo raar omdat hij zo lelijk tegen mij doet. Hij heeft t altijd zo kunnen draaien dat het mijn schuld was en het is hem altijd gelukt dat ik bij hem terug kwam. Ik weet alleen niet meer wat ik moet doen. Ik zit er zo erg mee.

Hoi Ik heb al zeven jaar gescheiden ouders en ik heb een zus en die is vijftien jaar een heeft een vriend en ze is echt een puber en me vader had lang een vriendin maar dat is sinds een paar maanden uit en me vader heeft ook geen werk hij is afgekeurd omdat hij in een ziektewet zat nu probeert hij zijn leven weer op rolletjes te krijgen en lekkerwijde helpt hem daar mee en hij werkt nu sinds kort in een restaurant mijn moeder een al vier jaar een relatie met mijn stiefvader hij is een toffe gast maar ik ging dis tweede kerst dag naar me vader met mijn zus heel gezellig maar me zus gaat sinds kort niet graag meer naar me vader Omdat ze dat niet zo leuk vind ofzo maar ze ging nu wel mee omdat et kers is en ze ging mee en de eerste twee dagen ging het goed maar de tweede avond ging het niet goed want ik kauwde effe op me nagels en toen zij me vader pak een nagelschaartje en mijn zus gaf me een tik en me vader zij doe eens niet en toen begonnen ze tegen elkaar te schreeuwen en nu zijn ze boos op elkaar en ik ben bang dat hij ook bood is op mij me zus gaat morgen weg want ze kwam maar voor een weekend en ik bleef tot oudjaarsdag maar ik weet nu niet of ik mee naar mijn moeder moet of niet

hoihoi, Ik ben Lara en mijn ouders zijn ongeveer 3 jaar geleden gescheiden, dit kon je meer een vechtscheiding noemen. Er kwam ontzettend veel gedoe bij kijken. Mijn vader bleek een spaanse vriendin te hebben en toen mijn ouders dus gingen scheiden, ging mijn vader samenwonen met haar. Zij woonden op een zolder dus mijn zus en ik, konden niet bij hem wonen. Wij gingen dus samen met mijn moeder verhuizen. In het begin hadden we eigenlijk geen contact met onze vader. Later vroeg hij of we eens wilden afspreken, en dus spraken we af. Mijn zus is een moederskindje en ik ben meer een vaderskindje. Maar na een paar keer afgesproken te hebben, hoefden mijn zus geen contact meer. Ik kon me bij de situatie redelijk neerleggen en ik had nog wel app- contact met hem in tegendeel tot mijn zus, want zij negeerde hem compleet als hij berichtjes stuurde. In het begin, toen mijn zus ook nog afsprak, gingen we met z'n drieën 1 keer in de maand uiteten. Maar toen zij dus besloot om een soort van het contact te verbreken, ging ik ook minder afspreken, eigenlijk helemaal niet meer, omdat mijn moeder aan mijn zus kant stond/staat. Ik durf het ook bijna niet meer omdat mijn moeder altijd aan de kant van mijn zus staat. Soms hebben we hier hele erge ruzie over, alleen ik ben altijd degene die 'sorry' moet zeggen, of dat het allemaal door mij komt. Het is natuurlijk mijn moeder en zus tegen mij. Ik vind dit echt verschrikkelijk, maar ik doe het wel altijd omdat ik weet dat zij mij niet zullen snappen en ik heb geen zin in nog meer gedoe.. Maar goed, ik heb nu dus nog steeds wel app contact met mijn vader en hij vraagt steeds om af te spreken, en dit wil ik ook wel, niet dat ik bij hem wil wonen of iets in die richting, maar dat ik gewoon met hem afspreek. Maar ik zeg vaak dat ik druk ben met school omdat ik het er eigenlijk niet over wil hebben met mama, of dat ik het niet durf te zeggen, omdat ik dan altijd het gevoel heb dat ze over me roddelen dan, vooral mijn zus. Of dat ik nog meer het buitenbeentje wordt bij ons thuis. Een paar weken geleden heb ik wel met hem afgesproken om een paar dingen van oma nog op te halen, tenminste, dit gebruikte ik als een soort smoes voor mijn moeder, hoewel ik dit wel ook heb gedaan. Maar soms denk ik welleens, als ik wil afspreken, zal ik het dan gewoon niet zeggen om het gezeur te voorkomen bij ons thuis.. Nu ben ik ook bijna jarig en mama begon over mijn rijbewijs, dus ze zei: ja vraag het eerst maar aan je vader, want ja, jij bent wel een papaskindje dus je krijgt vast wel iets voor elkaar. Waar mijn zus ook lekker op door hamerde: ''Ja doe maar ja, jij kreeg toch altijd alles wat je wilde''. Ik ben dus in februari jarig, en ik moet het dus aan mijn vader gaan vragen, maar ik vind het bijna asociaal om dit te vragen omdat ik hem eigenlijk ook niet echt zie.. en het is best wel een groot iets. Maar mama die zegt dat ik het maar gewoon moet doen. Ik doe dit jaar ook eindexamen Havo. En straks is ook de diploma uitreiking, en ik ben er nu al over aan het nadenken of ik hem dan ook uit moet nodigen. En iedereen die zegt wel dat ik het zelf moet weten, wat ik zelf wil. Alleen ik weet niet of ik hem er wel bij wil hebben, want dan zorgt dit wel voor meer gedoe. Aan de andere kant, het is wel je vader, alleen ik weet al bijna zeker dat het dan op die diploma uitreiking ongemakkelijk gaat worden. Bij wie moet ik dan gaan staan? Mijn moeder heeft mijn zus nog, en zij kent ook andere moeders. Mijn vader staat daar dan alleen. En het komt misschien vaak over alsof ik het voor mijn vader opneem, alleen dat wil ik totaal niet, maar ik ben het gewoon niet eens met mijn moeder en zus, en daarom zeggen zij ook steeds dat ik aan mijn vaders kant sta. En soms als ik met mijn vader afspreek is het zelfs ongemakkelijk.. en zijn er zelfs awkward stiltes.. Ik durf, bij wijze van, niet eens een boertje of een scheetje te laten in zijn buurt, terwijl het wel mijn vader is. En dit is een hele lap tekst, maar ik weet niet zo goed hoe ik het nou allemaal moet aanpakken met alles, dus ik hoop dat iemand me kan helpen en tips kan geven! Dankjewel alvast!