Hoi. Ik heb een vraagje Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was en er is veel gedoe geweest met de vriendin van mijn vader. Nu is het (een soort van) goed. Morgen gaan we naar de Efteling voor mijn zusjes verjaardag en ik verheug me er al twee weken op. Maar nu zeggen ze ineens dat er een neefje van die vriendin mee gaat! Voor mij is het uitstapje nu al verpest. Overdrijf ik of vinden jullie het ook raar? Help me ❤️

mijn ouders zijn nu 2 jaar uit elkaar en ik woon bij allebij, mijn ouders wonen ver van elkaar vandaan en ik kan nooit heen en weer rijden als ik mijn oplader of kleren ofzo ben vergeten.. daarom wil ik graag bij een iemand wonen nouja eigenlijk èèn huis want tussen mijn ouders ga ik niet kiezen. het probleem is dat dit niet mag van mijn ouders. terwijl ik ben 15 dan zou dat toch moeten kunnen

Beste ouders, Als jullie op deze site zijn beland, dan zitten jullie al op de goede weg. Jullie tonen oprechte interesse in jullie kind(eren). Wat vaak gebeurt en wat ook bij mij nog steeds gaande is, is dat ouders zodanig met zichzelf en elkaar bezig zijn, helaas vaak in negatieve zin en op deze manier hun kind(eren) en het belang van hun kind(eren) uit het oog verliezen. Voor kleine kinderen, maar ook voor jongeren is een scheiding enorm lastig, zoals jullie wellicht al hebben gelezen. Juist op zo'n moment, is het voor jullie kind(eren) belangrijk om te weten dat ze geliefd en gewenst zijn. Hoewel dit waarschijnlijk ook lastige tijd is voor jullie zelf, is het essentieel om jullie kind(eren) niet alleen te laten en steun te bieden waar nodig. Laat ze niet kiezen, laat ze niet alleen, laat ze geen slachtoffer worden van onderlinge problemen met partners. Zij hebben hier niet om gevraagd en hoewel ze dit wel zo voelen, het is niet hun schuld. Wees vooral de ouder die u hoort te zijn, houd van uw kind en laat het weten dat het altijd bij u of bij uw partner terecht kan. U bent en zult altijd een ouder zijn, dat verandert niet na een scheiding.

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn al 4/5 jaar gescheiden. Ik woon week om week af bij mijn moeder en vader. Maar ik woon nu sinds 8 weken bij mijn moeder omdat mijn vader en stiefmoeder ruzie hadden. Mijn vader geeft mij daar degelijk ook de schuld van. Mijn vader heeft voor mijn ogen gehuild en gezegd dat het ook mijn schuld was niet helemaal maar wel dergelijk. Hij wil dat ik weer bij hem kom wonen maar ik durf niet te zeggen dat ik dat niet meer wil. Ik heb wel tegen hem gezegd dat ik bang voor hem ben. Er is veel maar maar dat ga ik niet allemaal type. Maar dus mijn vader wil dat ik mijn stiefmoeder ga opzoeken en met haar ga praten maar ik durf niet en ben met de doods bang voor haar. Ik moet dat doen omdat ik alles moet oplossen maar ik durf niet ik ben er zat van dat ik altijd alles moest oplossen en de postduif was. mijn vraag is dus wat moet ik doen?

Mijn ouders zijn net een half jaar geleden gescheiden en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik woon bij mijn moeder en slaap 1 keer per week bij mijn vader en eet er twee keer per week. Ik weet dat mijn vader er heel eeg mee zit dat ik niet zo vaak langs kom maar ik ben gewoon liever bij mijn moeder. Wat kan ik er aan doen dat ik me minder schuldig daarover voel?

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn nu ongeveer 9 jaar uit elkaar. In de eerste jaren na de scheiding ging het eigenlijk nog wel redelijk goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en daar ben ik bij in komen wonen. 1x in de 2 weken ging ik dan een weekend naar mijn vader, dit veranderde toen mijn stiefmoeder kwam. Zei begon steeds meer te bepalen. Het contact tussen mijn moeder en vader verdween, en ik kwam er tussen te zitten terwijl allebei de kanten ruzie hadden. Toen mijn vader trouwde met mijn stiefmoeder, veranderde nog meer. Mijn vader begon steeds meer interrese te tonen en we deden steeds minder leuke dingen samen zoals naar een voetbalwedstrijd of een middag vissen. Nu zijn er de afgelopen weken/maanden heel veel discussie over vanalles. Alles wat ik voorstel is verkeerd. Mijn stiefmoeder regelt dit allemaal, terwijl ik overleg met mijn vader. Als ik hier dan wat over zeg dan is hij het altijd met haar eens.... Heeft iemand een paar tips hoe ik hier mee moet omgaan? Groeten

ik heb bestwel een groot probleem waar ik al lang mee zit en ik niet weet wat ik dr mee moet, mijn ouders zijn nu iets meer dan 10 jaar gescheiden, en opzich heb ik daar geen moeite mee. Mijn vader heeft een vriendin (al meer dan 9 jaar) en we wonen (mn zusje, vader, stiefmoeder en ik) al 9 jaar samen als gezin. ik ga om t weekend dus naar hun en elke woensdag. helaas is het 3 jaar geleden ongeveer mis gegaan. Wat er is gebeurd is niet heel belangrijk. Ik ben wel naar rechters, kinderadvocaten, psychologen en praatgroepen geweest. toen dit allemaal voorbij was (na 2,5 jaar) ging t een half jaartje overal goed. tot 2/3 maanden geleden. Ik heb nooit zo'n hele goede band gehad met mn stiefmoeder maar 3 maanden geleden is dr zo'n erge ruzie tussen mij en haar geweest (daarna ook tussen haar en mn vader) dat ik ben weggelopen. ben 2 dagen later terug gekomen en hadden we t een soort van uitgepraat. helaas een maand later ongeveer is t weer gebeurd weer zo'n hele heftige ruzie, het onderwerp is niet zo groot of erg maar zij begint dan zo hard tegen ons te schreeuwen en op tafel te slaan en te gillen en ons zwart te maken. toen heb ik gezegt dat ik bij mn moeder gjng wonen. dit vond ik heel erg voor mn vader. uiteindelijk ben ik na een week terug gegaan en heb t weer een soort van uitgepraat. nu gaat mn stiefmoeder aan zich zelf werken bij een psycholoog (omdat ze nu deperessief is) maar t gebeurd nu eigenlijk bijna elke keer als ik kom. Nu wil ik eigenlijk niet meer komen, of ik wil dat mn vader t met haar uitmaakt. (daar zat ie overna te denken) maar ik weet niet hoe ik dat moet zeggen, want ik ben bang dat ze weer zo flipt en dan begin ik weer te trillen en weet ik niet meer wat ik moet zeggen en krijg ik buikpijn. weet iemand wat ik moet doen, ik zit dr echt door heen en ik zie dr zo tegen op elke keer om dr heen te gaan. (mn band tussen mij en mn vader is wel super goed en hem wil ik eigenlijk niet kwijt, maar ik wil niet meer met mn stiefmoeder samen wonen. x

heey mijn ouders zitten op dit moment in een vechtscheiding. Ik zit op hockey, maar mijn coach van de hockey is nu heel erg bezorgd om hoe het met mij gaat. Hebben jullie tips hoe ik dit moet oplossen? xx

Mijn ouders hadden echt een 'vechtscheiding'...was een lastige tijd & mijn moeder heeft echt in een put gezeten erna. Heb nog bijna 3 jaar bij haar gewoond na de scheiding. Het werd ook lastig voor mij om te weten hoe ik met haar emoties om moest gaan, maar na een aantal maanden heeft zij een coachingtraject gevolgd via http://gortcoaching.nl/coaching-na-scheiding/ en dat heeft haar echt geholpen. Ik denk dat voor veel ouders de drempel ietsje te hoog is om naar een psycholoog te gaan, dus denk dat coaching daar een goede middenweg is. Sterkte aan iedereen die nog met hun scheiding worstelen! Groetjes, Elaine

Ik en mijn vader hadden vroeger een hele goede band. Ik was toen pas 7 jaar maar ik kon alles bij mijn vader kwijt. Alleen ging mijn vader op een gegeven moment vreemd, wat ik helaas door kreeg. Ook krijgen mijn ouders soms erge ruzie bij mij. Alleen was dit alleen bij mij en niet bij mijn broer of zus. Dat ging zo een half jaar door. Totdat mijn vader, 2 dagen na mijn verjaardag, het huis uitging. Mijn ouders konden ook al vanaf het begin van de scheiding niet meer door een deur. Mijn vader roept ook al vanaf het begin dat hij geen geld heeft en loopt meerdere malen achter met de alimentatie. Toch heb ik voor mijn gevoel nooit echt grote problemen gehad door de scheiding. Alleen laatste 2 jaar zie ik mijn vader heel weinig. Ongeveer 1 keer in de 4/5 maanden. En als ik hem dan zie, is het nooit echt leuk. Ook gedraagt mijn vader zich de laatste jaren zich erg raar en vind dat het niet erg is dat hij is vreemd gegaan. Zelf heb 2 relaties gehad die fout zijn afgelopen omdat ik mijn exen wantrouwde, waarvoor ik geen enkele reden voor had. Eerst wist ik niet waardoor het kwam. Maar ik begin nu te denken dat het komt door hoe de relaties tussen mijn ouders was en hoe mijn vader nog steeds achter zijn verkeerde keuzes staat. Nu hebben zowel mijn broer als mijn zus al een enige tijd hun contacten met mijn vader verbroken. Nu zit ik zelf ook na te denken om dit te doen. Maar ik twijfel heel erg. Aangezien het toch je vader is.