Beste ouders, Mijn ouders zijn al een tijdje gescheiden, ondanks dat heeft mijn moeder het er nog heel moeilijk mee dat mijn vader een ander heeft. Mijn moeder drinkt veel en dat komt omdat ze verdrietig is, mijn zusje en ik vinden dit vreselijk om aan te zien. Want op het moment dat ze verdrietig is en te veel gedronken heeft dan zegt ze vervelende dingen en interesseren wij weinig voor haar. Mijn vader blijft mijn moeder stoken, in de zin van, dat hij tegen ons zegt dat wij dit en dat moeten doen voor hem naar mijn moeder toe, maar ook hij zelf blijft mijn moeder maar controleren: hoe laat ze online was, wat ze uitgeeft aan geld (want hij kan nog bij haar op de rekening), wat en wanneer zij iets gaat doen. Wil als tip geven ga a.u.b. Niet de kinderen opstoken om dingen te doen bij de andere ouder, of de ander controleren. Dit kan voor heel veel problemen zorgen... Het engste wat ik momenteel belangrijk vind is dat mijn zusje hier heel erg onder lijdt en dit doet me heel erg zeer. Dit doe je je kind(eren) toch niet aan ? Of zie ik dit verkeerd ? Groetjes, LC

Beste gescheiden ouders, ik wil mijn verhaal delen en hoe ik tegen mijn situatie aankijk en misschien kan ik ook nog tips voor jullie geven. Mijn ouders zijn al vanaf dat ik 2 jaar ben gescheiden en ik heb er hele lange tijd geen problemen mee gehad omdat als je klein bent best wel de situatie accepteert, omdat je het toch niet goed begrijpt. Maar op toen ik ongeveer 11 jaar was had ik er al wat meer moeite mee. Ik gaf mijn stiefmoeder de schuld van de scheiding en kon niet helemaal goed met haar overweg. Ik zat toen ook in een praatgroep en dat heeft voor lange tijd geholpen. maar toen werd ik naar een paar jaar 16 en begon mijn teleurstellingen en boosheid op te bouwen. Ik was boos en teleurgesteld in mijn vader. Ik begon te beseffen hoeveel ik eigenlijk mis met mijn vader. Hij is/was nooit thuis en hield zich nooit bezig met mijn school of wat dan ook nog meer. Ik begon om me heen vriendinnen en vrienden te zien die dingen met hun vader deden. Ik wist eindelijk wat ik miste, de aandacht van mijn vader. Ik wou dat hij meer tijd in me stak. Al langzamerhand kwam ik alleen bij mijn vader omdat het voelde als verplichting. Ik werd er zo ongelukkig door. Ik leerde een vertrouwingspersoon op school kennen en begon daar gesprekken mee te voeren, maar voordat ik gesprek zou hebben met hem en mijn vader, was mijn ma woedend geworden op hem en heeft ook verteld dat ik eigenlijk door hem met iemand aan het praten ben. Daar schrok hij van en toen hebben we na jaren weer iets samen gedaan. dat hield hij eventjes vol en nu is het weer als eerst. Ik probeer me erbij neer te leggen, omdat ik ook energie in stak om beter contact te krijgen en dingen te doen met hem, maar toch gebeurd er niks. deel van me is woedend maar ander deel wilt weer rust vinden. Hoe moeilijk ik het er nog mee heb, ik moet toch doorgaan. dus ouders ook al zijn jullie gescheiden, zorg dat jullie altijd goed contact houden en ook soms met zijn tweetjes wat gaat doen. Al kom je bij het sporten kijken of stuur je keer een appje of als je iets meegemaakt hebt (of je zoon/dochter) bel hem/haar en ga eventjes praten. Dat is zooo belangrijk voor jullie band.

Mijn ouders maken steeds heel veel ruzie over alles zelfs al over de kleinste dingen en ik vind dat niet leuk als ze weer soms ruzie maken dan zeg ik er soms wel iets van maar dan worden ze soms ook boos op mij en dan gaan ze daarna gewoon weer verder met ruzie maken en ik denk dat ze gaan scheiden maar ik wil niet dat ze gaan scheiden want dan is het niet meer compleet

Hoi Hoi, Als je ouders gaan scheiden komt er een nieuwe liefde in hun leven, maar ook hun familie komt dichter bij jou te staan. Ineens wordt er gezegd dat het jou "familie" is. Maar ik kan daar nog steeds niet mee overweg. Het is meer mijn stiefmoeder's kant waar ik niks mee heb. Ik vind ook stom om daar heen te gaan en verzin altijd iets om eronderuit te komen. Nu heb ik mijn verjaardag gevierd voor de familie en haar kant kwam ook. Maar ik wil geen cadeau of iets van hun of van mij hoeven ze niet te komen, want ze voelen gewoon niet echt als familie. Ik ken ze ook alleen van naam en dat is het, heb er geen band mee. Maar ik heb het nog steeds niet durven zeggen Weet iemand hoe je zoiets zegt? Ben bang dat ze dan boos of gemeen erover gaan doen. En heb al niet zo goede band met mijn pa en stiefmoeder. Maar ja voel me al wel verplicht naar ze toe te gaan en om dat dan ineens te zeggen... Ik wil sowieso mijn verjaardag daarom niet meer vieren als ik 18 word. maar dan gaan ze vragen stellen en ik word ook wat oud voor, maar de familie aan de kant van mijn pa kan ik wel mee overweg. ' heeft iemand tips hoe ik dit aan moet pakken? Alvast bedankt.

Hallo Mijn naam is morgan en ik in september word ik 15 jaar. Mijn ouders zijn al 12 jaar gescheiden voorheen ging ik naar mijn vader. Maar sinds 2 jaar niet meer mijn vader is steeds aggrsief en ik heb dit al tegen politie gezegd rechter jeugdzorg en toch vinden ze dat ik hem een kans moet geven Maar ik wil hem niet meer zien ondertussen ben ik erg ziek geweest en 7 weken in Ziekenhuis gelegen en hij heeft 1 kaart gestuurd groeten uit Portugal ik denk aan je Ik wil niet meer maar ook al die gesprekken met jeugdzorg ben ik zat dit doen ze ook omdat ik autistische ben maar ik ben niet gek doe kader nivo haal goeie cijfers en heb veel vrienden. En een lieve zus die heeft die ook geslagen en zij hoeft niet meer naar me vader Wil iemand me hElpen Groetjes morgan

Mijn ouders zijn een half jaar geleden gescheiden maar nu heeft me vader een andere vriendin en me moeder een andere vriend maar ik wil niet dat ze iemand anders hebben en ik snap het ook niet want een half jaar geleden waren ze nog bij elkaar waarom zijn ze niet nu ook nog gewoon bij elkaar want nu is het helemaal niet leuk ik mag die andere man en vrouw wel maar ik wil niet dat hun me nieuwe vader en moeder worden het moet gewoon weer zo als vroegen worden

Hoi, Toen mijn ouders gingen scheiden was ik zes. Ik zag de gebruikelijke voordelen ervan in zoals: twee keer verjaardag twee kamers en vond het niet zo'n groot probleem. Mijn vader had al heel snel een nieuwe vriendin en die vriendin had ook nog twee dochters. Ik dacht dat ik ze wel mocht maar dat je iemand mag betekent het niet gelijk dat je zusjes bent. Omdat ik de ideale dochter wou zijn heb ik nooit wat tegen mijn vader gezegd. Mijn vader en zijn vriendin gingen trouwen maar nog geen half jaar later ook weer scheiden. En zo ineens zag ik mijn stief familie nooit weer, daar had ik geen problemen mee trouwens. Mijn vader was toen ongeveer een jaar single het mooiste jaar van mijn leven na de scheiding. Daarna kwam de volgende vriendin ik was er inmiddels wel een beetje klaar mee. Ik wou niet allemaal vreemde mensen in huis ik wou gewoon alleen tijd met mijn vader. Ik kwam daar al zo weinig en als ik daar was was zij er ook. We hadden afgesproken dat als ik op dinsdag avond bij hem ging eten er dan geen vriendinnetjes waren. En dat ging op zich goed. Na twee jaar Max. Was mijn vader blijkbaar ook al klaar met die vriendin en ging het weer uit. En nou het duurde nog geen half jaar voordat hij weer aankwam zetten met een of andere vrouw. De buurvrouw ook met twee kinderen dat maakt het voor mij moeilijk. Omdat ik die kinderen wel aardig vind maar ik bij mijn vader niet de indruk wil wekken dat ik het leuk vind als hun er zijn. Dat is juist niet zo maar ook weer wel ik zit heel erg met mezelf in de knoop. Ik heb heel lang gedacht en denk nog steeds waarom betrek je je kinderen en je relatie als je weet dat het toch niet voor altijd is die vrouw wordt toch ooit weer uit mijn leven gezogen. Gelukkig kan ik alles kwijt bij mijn moeder die nog altijd single is en als je een relatie heeft mij daar niet in betrekt. Als je het mij vraagt de perfecte moeder. Ik ben nog steeds ontzettend trots op haar. Maar ik heb geen idee wat ik nou aan moet met die stomme nieuwe vriendin die ik overigens helemaal niet mag. Groetjes.

Hoi hoi, Graag zou ik mijn verhaal willen doen over (de vriendin van m'n vader)/kadomoeder. Ik noem haar kado moeder omdat ze zo voor me is of eigenlijk was. Sinds het begin dat mijn ouders officieel gingen scheiden stond ze vaak voor me klaar, ik kon m'n verhaald bij haar kwijt als me iets dwars zat. Helaas is dit sinds kort omgeslagen. Ik heb haar iets verteld over m'n vader en daar maakte ze zich boos over en nu wilt ze er liever niks meer over horen omdat ze niet begrijp waarom hij zo iets zou doen?. Als ik het heb over m'n moeder is ze heel naar in opmerkingen zoals:"Tsja dat is een beetje dom als je moeder dat niet doet, en ja dat doet je moeder en je moeder dit en dat" en dat is echt vreselijk. Baal er wel van, nam haar in vertrouwen maar heb het gevoel dat ik haar kwijt ben als vertrouwende. En was voorheen liever bij m'n vader dan bij m'n moeder en nu is dat in eens heel anders en dat is mede haar schuld. En daar heb ik helaas gezeur over thuis zowel bij beiden ouders... Wat kan ik daar aan doen ? Groetjes

Ik ben nu 24 jaar oud, maar er zit mij toch een bepaald dingetje dwars aan de scheiding die mijn ouders ongeveer 12 jaar geleden hebben gedaan. Ik was destijds een knul van tussen de 10 en 12 jaar oud. Wat er gebeurde was dat mijn moeder na 18 jaar huwelijk, geen liefde meer voelde voor mijn vader. (Wat ik daar als kind en nu van vind laat ik achterwege). Mijn moeder is uiteindelijk spanning gaan zoeken buiten het huwelijk om. Iets dat uiteindelijk gevonden is in de vorm van een super leuke vent, die nu al 10 jaar mijn stiefvader is. Wat voor mij destijds zeer lastig was, was het feit dat mijn vader mij erin probeerde te betrekken. Hij zocht mij dagelijks op om te klagen over mijn moeder, en hoe erg hij wel niet in zijn rug gestoken was. Nou had ik op dat moment redelijk veel begrip voor hem, maar toch denk ik dat je een kind van 10 niet moet blootstellen aan zulke volwassen enigszins haatdragende emoties omdat die op dat moment tegen mijn moeder en stiefvader gericht waren.

beste, 4 jaar geleden is mijn vader op een zondagavond zomaar weggegaan. mijn ouders hadden al veel ruzie maar zoiets verwacht je niet. ik was 8. ik snapte er niks van. toen zat ik ik groep 6, was leuk, gezellig en had vriendinnen. ik had veel verdriet. dit heb ik niet gedeeld of erover gepraat. zo is de berg met verdriet en boosheid alleen maar erger geworden. korte uitleg wat er is gebeurt: we hadden een afspraak om 1 keer in de 2 weken een weekend bij hem te zijn. hij woonde in een klein rotflatje bij ons in de buurt. samen met mijn 2 zussen ging ik daar dan heen. vrijdagavond, 6 uur. op de fiets met zn drieen en dan daar aankomen. kwam je daar, was hij er niet, zat hij op zijn laptop, telefoon of ipad of was hij boos. dat je te laat was. op zaterdag moest hij soms volleyballen. dan was hij de hele dag weg. soms ging hij ook met zn team uiteten daarna. als ik een keer een speelafspraak had met mijn vriendinnen werd hij boos. hij dacht dat ik loog en naar mijn moeder zou gaan. soms was dit waar maar meestal niet. ik werd door mijn eigen vader uitgemaakt als leugenaar. nu, 4 jaar later, heb ik het nog steeds niet kunnen verwerken. ik ben een kreng. ik uit mijn boosheid tegen mensen die het niet verdienen. ik heb niet echt vriendinnen meer. iedereen heb ik weggejaagd. door mijn boosheid en verdriet heb ik veel gekrabt aan mijn benen. deze zitten nu vol met littekens en korsten. ze zijn echt lelijk en vies. soms schaam ik me hier ook voor. ik hoef hem niet meer te zien. ik wil hem niet meer zien. ik ben klaar met hem. maar ik krijg hem niet uit mn hoofd. het lukt me niet. mijn moeder geeft allemaal tips voor hulp maar ik wil het zelf doen. mijn tip aan iedereen: probeer niet zelf je problemen op te lossen en gebruik alle hulp die je krijgt. -x- soof