Weten jullie mischien waarom ik steeds moet huilende en zenuwen adrealine want me ouders zijn vandaag ge scheiden

Hi, ik wil iets delen waar ik mee zit, en ik ben benieuwd of dit normaal is en of anderen dit ook hebben. Mijn ouders zijn nu bijna twee jaar gescheiden, gelukkig zijn ze nog steeds vrienden en gaan ze heel goed met elkaar om. Ik heb toen ook heel veel steun van ze allebei gehad en van vrienden en vriendinnen, maar nu hebben ze allebei een nieuwe relatie en merk ik dat deze stap mij eigenlijk zwaarder valt dan het scheiden zelf. Ik voel me niet op mijn gemak als de vriendin van mijn vader er is, en al helemaal niet als ze blijft slapen, maar ik wil mijn vader ook niet van zijn 'geluk' beroven. Ook merk ik dat de band tussen mij en mijn vader heel erg veranderd is sinds hij een vriendin heeft, hij bespreekt veel minder met me. Ik zit hier best mee in tweestrijd, want aan de ene kant wil ik het er met mijn vader over hebben omdat ik me niet fijn voel bij de situatie, maar aan de andere kant weet ik ook heel goed dat dit nu zijn nieuwe leven is, en ik ook uit huis ga binnen kort dus ik krijg er sowieso minder mee te maken. Bij mijn moeder gaat het gek genoeg heel anders en veel beter, maar haar vriend komt ook niet zo vaak langs als de vriendin van mijn vader. Ik weet dus niet zo goed wat en óf ik hier uberhaupt wat mee moet, of dat ik hier echt met iemand over moet gaan praten.

Hoi iedereen! Ik heb helemaal geen vraag, maar ik wil wel graag wat zeggen. Ik voelde mij aan het begin van dit jaar mentaal erg slecht en toen ontdekte ik op internet Villa Pinedo! Sinds dat moment gaat het veel beter met mij en kan ik de vechtscheiding van mijn ouders eindelijk verwerken, na ook goed contact te hebben met een buddy. Dus ik wil jullie heel erg bedanken en ik vind het echt een enorm mooie organisatie!

Hey, Ik vind het eigenlijk heel eng om hier iets te plaatsen. Maar wil graag even wat dingen kwijt. Ik ben altijd bang om iets verkeerds te zeggen. Dus hoop dat ik het allemaal goed doe... Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden, na hele erge ruzies. Mijn moeder is een paar keer in het ziekenhuis beland door mijn vader. Ik ben toen ook wel veel door mijn vader geslagen. Elke keer als ik nu bij hem ben, ben ik heel erg bang en mis ik mama heel erg. Ik ben heel erg bang dat ik me met alles aan stel, ik durf ook geen hulp te zoeken. Papa en mama doen ook alle communicatie via mij, hun zeggen niks meer tegen elkaar, ik vind het helemaal niet fijn. Ik stel me volgens mijn ouders ook heel erg aan als ik zeg dat ik iets niet fijn vind of als ik moet huilen. Maar stel ik me ook heel erg aan? Ik weet het allemaal niet zo goed meer. Mijn moeder heeft nu ook een nieuwe vriend, maar dat gaat allemaal zo snel. Ze vertelde het en een dag later bleef hij al eten en wou mijn moeder dat ik hem papa zou noemen. Ik zou soms ook best een buddy willen, maar ik durf het niet. Bang het verkeerd te doen, of dat ik het niet waard ben om een buddy te nemen. Sorry voor al deze dingen. Ik kon het gewoon even niet meer voor mezelf houden. Ik vind het allemaal niet zo leuk meer. Ik wil me weer gehoord voelen en wil dat mensen weer van me houden.

Hi allemaal! Ik zit met een aantal dingen; alleen voelen, situatie met m’n vader/stiefmoeder en soms weet ik het gewoon even niet meer. Mijn ouders zijn nu bijna 7 jaar uit elkaar en al snel kreeg mijn vader een nieuwe vriendin, sinds een jaar zijn hun getrouwd. In het begin ging het redelijk goed tussen die vriendin en mij, maar na een paar jaar liep het niet lekker meer. Ik kon het niet hebben dat zij en haar dochter mijn vader constant zagen, meer dan ik dus. We zijn een aantal keer op vakantie gegaan met zijn alle en de laatste liep niet bepaald vlekkeloos. Een paar weken geleden hebben we met z’n 4en gezeten om de lucht te klaren zodat ik daar ook rustig kan komen zonder een ongemakkelijk gevoel en dat er normaal gesprekken kunnen worden gevoerd. Vanuit mijn kant gaat dit naar mijn idee redelijk goed, maar ik merk nog geen verschil vanuit hun kant. Ongeveer 1,5 jaar geleden ben ik “uit mijn vriendengroep gegooid”. Ze vonden mij te negatief, nu begrijp ik wel wat zij bedoelen. Op dit moment heb ik dus eigenlijk niet echt vrienden/vriendinnen. Ik doe geen leuke dingen, en zit grotendeels thuis. Ik wil graag nieuwe mensen ontmoeten, maar weet niet waar of hoe. Als ik het hier met mn vader over heb krijg ik alleen te horen dat dat vervelend is, maar dat hij vroeger altijd vrienden had en nooit gezeik had. Mijn moeder snapt wel dat het vervelend is. Misschien zijn er mensen die zich hierin herkennen. Zo ja, misschien kunnen we eens een keer praten.

wat moet je doen als je steeds stemmen hoort van de ruzies op je kamer ik slaap slecht erdoor en dan hoor ik de vaatwasser en dan denk ik dat ze ruzie hebben maar dat is dan niet zo

Hallo mijn naam is Jean-Daniel, mijn ouders gaan scheiden. Soms voel ik me er SUPER kut over, om dat ik dan het gevoel heb dat ik anders ben. Ik ben niet echt een prater, ... dat komt soms niet echt handig uit. Soms pieker ik er teveel over. Heeft iemand tips voor mij hoe ik minder kan piekeren?

Hii, Zelf vind ik dat ik in een best lastige situatie zit.. Mijn ouders zijn gescheiden en hebben al jarenlang heel erg veel onenigheden. Nu is het zo erg, dat er een rechtzaak komt. De Raad van Kinderbescherming heeft mij gevraagd om of een brief te schrijven met mijn mening hierover, of ik moet bij de rechtzaak zijn. Zelf doe ik het liefst geen van die dingen, maar ik denk dat mijn ouders dan nog eeuwen hierover blijven ruzieën... Als ik voor mijn vader op zou komen, dan zie ik mijn moeder volgend jaar niet meer in de weekenden dat ik bij haar ben. Als ik voor mijn moeder zou opkomen, kan mijn vader zijn baan kwijtraken en is de kans erg groot dat ik mijn stiefbroertje en -zusje niet meer zie. Zelf wil ik liever vertellen waar dit precies overgaat, aangezien het best ingewikkeld is en ook best persoonlijk. Ik kan echt aan niks anders denken en in de komende twee weken heb ik heel veel toetsen. Het weekend daarna is de rechtzaak. Heeft iemand tips over hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Of tips over wat ik het beste in de brief kan zetten of kan vertellen in de rechtzaak? Ik hoop heel erg dat iemand tips heeft, want misschien kan ik dan weer rust krijgen in mijn hoofd..

Hallo, ik ben nu 10 jaar, mijn ouders zijn nu twee maanden gescheiden. Het kwam zo onverwacht, ik ben een piekeraar en heb had daar al over gepiekerd, dus toen het gebeurde, leek er een nachtmerrie uit te komen, mijn moeder koos hiervoor omdat ze papa niet goed begreep. Bij mama ben ik vaak vrolijk omdat zij vrolijk is, maar papa is zo verdrietig, en aangezien zijn ouders ook waren gescheiden, komt dat verdriet er nu ook bij en wil hij er voor zorgen dat wij het fijn hebben en daar doet hij erg zijn best voor. Ik heb mijn hart altijd bij mama gelucht, en nu wil papa mij helpen, dus komen we vaak in ongemakkelijk gesprekken, ik wordt daar gek van, en weet echt niet wat ik moet doen. Ik kijk er elke dag tegenop hem weer te zien. Een grote troost is 's avonds mijn bed in te duiken met beer, een boek, en mama's sjaal. Het voelt soms alsof ik er helemaal alleen voor sta. Ik heb ook twee broertjes en één zusje, mijn broertje (9) vind het net zo moeilijk, mijn zusje (7) alleen soms, en mijn andere broertje (6) ook een beetje. Wat moet ik doen?

Hoi. Mijn vader en moeder zijn al ruim 10 jaar gescheiden. Mijn vader is onlangs hertrouwd en hij verwacht samen met mijn stiefmoeder een kind. Terwijl ze beide al 40+ zijn! En ik heb ook nog eens een 2,5 jaar oudere broer! Het is niet zo dat ik het niet leuk vind, echt niet. Maar ik wil bij mijn vader gaan wonen. Alleen weet ik niet hoe ik er mee om moet gaan als er een baby komt, die van mijn vader en zijn vrouw is! Ik ben bang dat dat kind alles krijgt wat ik nooit heb gehad, al gun ik het kind dat echt wel. En ik ben ook bang dat ik en mijn broer worden genegeerd of gehaat ofzo nu ze dan een baby hebben. Kan iemand me hiermee a.u.b helpen?