Ik ben Lucas en mijn ouders zijn gescheiden en ik kan er met niemand over praten

Ik heb een probleem. Mijn ouders waren gescheiden sinds ik 4 jaar was. En sindsdien woon ik bij mijn vader, omdat mijn moeder niet voor mij kan zorgen en bij een onderzoek van Veilig Thuis werd gezegd dat het niet veilig en niet goed is om bij haar te zijn. Ook had ik geen goede band met mijn moeder. Later kreeg ik een Stiefmoeder en 2 stief zussen. Ik was toen 8 jaar. dus ik ken ze al ongeveer 6 jaar lang. En in die 6 jaar had ik veel leuke dingen gedaan en een goede band met ze opgebouwd. Zij werden voor mij mijn echte moeder en zussen, omdat ik zelf geen goede band heb met mijn echte vader, moeder en zusje. En nu na 6 jaar wilt mijn vader met mijn (stief)moeder en (stief) zussen gaan scheiden, omdat mijn zusje dat wilt, omdat mijn echte zusje mijn (stief) moeder en (stief)zusjes niet mag en ik moet met mijn vader mee. Maar om heel eerlijk te zijn wil ik liever bij mijn (stief) moeder en (stief) zussen blijven, omdat ik me daar fijn, veilig en thuis voel. Dit had ik tegen mijn vader gezegd en een hulpgroep genaamd M..., maar zij nemen mij niet serieus, omdat ze denken dat ik dit doe voor mijn (stief)moeder, maar dat is niet zo. Wat moet ik nu doen?

Mijn moeder heeft een vriend en dat vind ik niet leuk want vroeger waren papa en mama Samen en nu is dat allemaal verleden tijd 😔dat vind ik super jammer maar we gaan op sommige plekken nog wel samen op vakantie😀

Hey! Mijn ouders zijn gescheiden en mijn mama spreekt altijd kwaad over papa en papa ook altijd over mama. Ik voel me daar altijd heel slecht bij. Zelf ben ik ook enig kind thuis... Weet iemand wat ik moet doen?

Hoi, ik ben Jayden. Mijn ouders zijn nu 9 maanden gescheiden, maar ik heb het heel erg moeilijk. In het begin dacht ik wel dat het over zou gaan, maar niets is minder waar. Ik koppel steeds terug naar de tijd dat mijn ouders nog bij elkaar waren, en word daar heel verdrietig om. Want ik weet best dat het nooit meer zal zijn zoals toen. Ik slaap al maanden nauwelijks en denk elke keer dat het allemaal aan mij lag dat mijn ouders zijn gaan scheiden. Er is niemand die mij hierbij kan helpen. Daarnaast verslechtert de band tussen mij, mijn vader, moeder en zusje. Ik begin me aan alles te irriteren en voel me dan zo verdrietig, want 'het is allemaal mijn schuld'... Wat moet ik doen om mijn zorgen te vergeten en wat vrolijker te worden?

Het is heel lastig, want mijn ouders zijn al sinds ik drie jaar ben gescheiden en ik ben al heel vaak verhuisd en dus ook al heel veel vrienden kwijt. Natuurlijk spreek ik ze heel soms nog maar dat is het. Normaal ging ik elke dag naar mijn bestie en nu maar ongeveer twee keer per jaar naar mijn vriendin. En nu woon ik ook heel verweg van mijn vader. En ik heb het idee dat mij moeder al heel lang tegen mij liegt, maar ze doet alsof en ze heeft ook mijn hond weg gedaan. ik had hem nog niet heel lang maar ik was er aan gehecht. En ik hou heel veel van dieren. En als ik verdrietig was dan ging ik met hem spelen en werd ik meteen blij en ik mis mijn vriendin ook heel erg. Ik probeer er over te praten, leuken dingen te doen zoals zingen of tekenen maar het helpt niet. Hopenlijk hebben jullie tips. groetjes van Cassandra Ps: ik ben nieuw hier

is het erg als je ouders nog maar net geschijden zijn en als je het moelijk vind

Als ik bij me vader slaap mis ik mijn moeder heel erg wat moet ik doen?

Mijn ouders zijn gescheiden sinds dat ik 7 was, ik zie ze allebei nog wel. Ik woon tot op het heden bij mijn moeder maar ik zie mijn vader elk weekend. In het begin vond ik het niet zo erg, ik was nog echter jong. Ik dacht "Joepie, meer cadeaus met kerst!" maar na een tijdje had ik door dat dat niet het geval was. Mijn moeder is in een depressie gegaan toen dat ik 10 jaar was, en dat heeft ze nu nog steeds. Mijn relatie met haar is naar de knoppe gegaan. Ze behandelt me niet meer als haar eigen kind en keert haar rug naar mij. Mijn stiefbroer Lucas krijgt echter wel alle aandacht (mijn moeder is hertrouwt.). Ik krijg steeds meer ruzies met haar en ze vindt dat ik steeds meer de bad girl ben geworden. Ik sluit me op in mijn kamer en blijf daar dan de hele dag zitten, ze roept me niet eens voor het eten. Ze heeft me al vaak gebodyshamed. Ik sluit me van iedereen af en wanneer ze dan is vraagt waarom ik zo hard ben verandert negeer ik haar omdat ik haar niet wil vertellen dat zij de reden is. Soms wordt ze boos en dan doet ze domme dingen, ze is zelfs zo ver gegaan om mij te gaan slagen. Laat je me vertellen dat dit niet zo'n een-keer-momentje is. Na een tijdje ging het verder dan met de and slagen en kwamen er ook voorwerpen bij. Ik heb vaak gedacht om weg te rennen van huis en niet naar mijn vader, met hem heb ik niet zo'n goeie band, yk? Maar ik kan telkens het huis niet verlaten, ik kan Lucas hier niet achter laten. Weten jullie wat ik kan doen? -Groetjes Valerie :)

Ik vind het moeilijk als ik bij papa ben dat ik niet met mama mag bellen. Wat kunnen jullie betekenen voor kinderen onder de tien jaar.