Lieve anoniem,
Dankjewel voor het delen van jouw dilemma. Ik kan me voorstellen dat het pijn doet wanneer je moeder zich niet houdt aan haar woorden. Het verdiet dat je ouders uit elkaar gaan is al groot genoeg. Voor mij voelde het alsof mijn hele leven op zijn kop stond, alsof ik nergens meer op kon rekenen. Als ÊÊn van je ouders dan ook allerlei dingen zegt, maar die niet nakomt doet dat extra veel pijn en voel ik me soms heel alleen. Ik wil dat mijn ouders altijd voor me klaar staan, ookal zijn ze zelf niet helemaal blij. Tegelijkertijd blijven het mijn ouders en hou ik heel veel van ze. Of ze nu lief of vervelend tegen me doen. Dus dat is heel herkenbaar.
Heb je jouw zorgen of verdriet al eens met haar kunnen delen? Wanneer ik het heel moeilijk vind om iets tegen mijn ouders te zeggen, wat ik heel moeilijk of spannend vind, maar ook heel belangrijk, probeer ik een brief te schrijven. Dan kan ik rustig nadenken over wat ik wil zeggen tegen hen. Wat doet mij pijn? Wat zou ik graag anders willen? En dan kunnen zij het ook rustig op hun gemak lezen, erover nadenken en daarna bij mij terugkomen. Dat heeft mij enorm geholpen en heeft altijd tot verbetering geleid. Mijn ouders waren zich niet altijd bewust van wat hun woorden met mij deden en wilden niet dat ik zo verdrietig was. Daarom doen ze nu hun best ook aan mij te denken. Dat lukt niet altijd, maar gaat wel veel beter dan hiervoor. Als je het lastig vindt om het op te schrijven kun je ook een van de open brieven gebruiken die Villa Pinedo namens alle kinderen van gescheiden ouders heeft geschreven. Die kun je hier vinden:
OPEN-BRIEF-Aan-alle-gescheiden-ouders-2021.pdf (villapinedo.nl)
Soms kan het ook helpen om er met iemand anders over te praten, bijvoorbeeld met een broer/zus, vriend(in), oom/tante, opa/oma. Dat helpt mij om mijn gedachten te ordenen of te oefenen wat ik dat tegen mijn ouders wil zeggen.
Je vraagt wat je kan doen? In deze brief staat tips voor kinderen van gescheiden ouders:
Open brief - Aan alle kinderen van gescheiden ouders - Villa Pinedo
Daarnaast noemde je ook dat je moeder bij een andere man woont. Ik kan me voorstellen dat het ook wel heel snel voelt dat ze al een nieuwe vriend heeft. Toen mijn ouders ieder een nieuwe partner vonden, ging dat voor mij ook veel te snel. Gelukkig heb ik dat meteen tegen mijn ouders kunnen zeggen. We hebben afgesproken dat ik zelf mocht kiezen wanneer ik hun partner wilde ontmoeten. Bij mijn vader heb ik daar redelijk lang mee gewacht. Dat was ook snel na hun scheiding en hij is ook geemigreerd naar het buitenland om met haar samen te wonen. Hoe moeilijk ik dat op dat moment ook vond, zie ik wel hoe gelukkig hij is met zijn nieuwe vriendin. En over de jaren heb ik zijn vriendin ontmoet en heb ik een hele fijne band opgebouwd. Nu app ik ook wel eens met haar direct, om advies te vragen of gezellig te kletsen. Ik kan me voorstellen dat jij net als ik, daar nu nog even niet aan wil denken. Maar ik hoop dat je dit ook met je moeder kunt bespreken of misschien in een brief schrijven. Wat zou jou helpen? Want als je niets zegt, kan zij ook niet haar best doen om naar jouw gevoel te luisteren.
Ik hoop dat er wat tips tussen zitten, waar je iets aan hebt. Ik wens je heel veel sterkte en als je nog vragen hebt, weet je het forum te vinden!
Liefs,
Sasha
0